“…Μα πέρασαν τόσοι υπουργοί από τη (γεωργική) σχολή κι είπαν τόσες κοινοτοπίες, που δε συγκινούν πια κανένα. Ο κ. Διευθυντής –ένας ευγενικός και μελαγχολικός άνθρωπος- βαρέθηκε να κάνει, αμέτρητες φορές, τον τσιτσερόνε σε όλους αυτούς τους επίσημους επισκέπτες. Ένας παράξενος καθηγητής μου’ λεγε κάποτε:
«Έρχονται τουλάχιστον πέντε υπουργοί γεωργίας τον χρόνο –δηλαδή από ‘νας κάθε φορά που αλλάζει η κυβέρνηση. Τι θα γίνει με τούτη την πολιτική αστάθεια; Πρέπει να τους δείξουμε, να τους εξηγήσουμε… Δεν έχουν ιδέα από το παραμικρό. Κάποτε ένας τους –υπουργός της Γεωργίας, παρακαλώ!- μας ρώτησε αν ο καπνός είναι δέντρο, σαν τις ροδακινιές και τις αχλαδιές. Και είναι όλοι τους τόσο αστοιχείωτοι! Απομένουν κατάπληκτοι από θαυμασμό μπροστά στα πιο κοινά πράματα. Ιδίως το χοιροστάσιο τους κάνει την πιο μεγάλη εντύπωση, ίσως τους θυμίζει το [ολιτικό τους περιβάλον»…’’
Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν 1933, Μ. Καραγάτσης
