Η ταινία «Ακόμα και η βροχή» είναι ένα ισπανικό δραματικό έργο του 2010, σε σκηνοθεσία της Ισιάρ Μπολέιν και σενάριο του Πολ Λάβερτι, το οποίο πραγματεύεται την ακραία ιδιωτικοποίηση του νερού στη Βολιβία. Το συμβόλαιο ύδρευσης εκείνης της περιόδου ήταν τόσο ισοπεδωτικό, που απαγόρευε στους φτωχούς κατοίκους ακόμα και να μαζεύουν το νερό της βροχής σε κουβάδες ή αυτοσχέδιες δεξαμενές στα σπίτια τους. Αν το έκαναν, η πράξη τους θεωρούνταν παράνομη και τους επιβαλλόταν πρόστιμο. Ο τίτλος της ταινίας, λοιπόν, αναφέρεται στην κυνική προσπάθεια των εταιρειών να ιδιοποιηθούν και να χρεώσουν ακόμα και ένα δωρεάν, θεμελιώδες αγαθό της φύσης.
Πόσο μακριά βρισκόμαστε, αλήθεια, από ένα τέτοιο δυστοπικό σκηνικό σήμερα; Με την κλιματική κρίση να εντείνεται, η Χαλκιδική βρίσκεται αντιμέτωπη με τη δική της σκληρή πραγματικότητα. Τα μεγάλα φράγματα του νομού δεν έγιναν ποτέ, και σήμερα, με τον πλέον επίσημο τρόπο, το νερό στα Νέα Μουδανιά, τη Νέα Τρίγλια και τα Νέα Πλάγια κηρύχθηκε ακατάλληλο προς πόση.
Η πολιτική ηγεσία δείχνει αιφνιδιασμένη, όμως η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Το πρόβλημα με την ποιότητα του νερού στην παραθαλάσσια Χαλκιδική είναι γνωστό εδώ και χρόνια. Δεν ανοίξαμε ξαφνικά σήμερα τη βρύση μας για να ανακαλύψουμε την ακαταλληλότητα. Ήδη από τις δεκαετίες του ’90 και του ’00, οι κάτοικοι εισέπρατταν διαρκώς υποσχέσεις για μεγάλα φράγματα στη Χαλκιδική, ακόμα και για μεταφορά νερού από τον Όλυμπο. Από τότε μέχρι σήμερα, το μόνο που δεν κύλησε προς τις βρύσες των κατοίκων και των επισκεπτών είναι καθαρό και φρέσκο νερό.
Οι κυβερνητικές και δημοτικές υποσχέσεις αποδείχθηκαν έωλες. Αντί για δημόσιες υποδομές και θωράκιση των υδάτινων πόρων, γινόμαστε μάρτυρες μιας πλήρους ιδιωτικοποίησης και παράδοσης των δικτύων στη διαχείριση της ΕΥΑΘ ΑΕ. Μέχρι στιγμής, κανείς δεν έχει εξηγήσει στους πολίτες τι καινούργιο κομίζει αυτή η δομική αλλαγή για την καθημερινότητά τους, πέρα από την εξασφάλιση πιθανών κερδών για τους μετόχους μιας εισηγμένης εταιρείας.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία. Το 1500 οι Ισπανοί κονκισταδόρες έφτασαν στην Αμερική και έκλεψαν τον χρυσό, τη γη και την ελευθερία των ιθαγενών, ζητώντας διαρκώς περισσότερα. Το 2000 οι σύγχρονες πολυεθνικές και οι συμβιβασμένες κυβερνήσεις έκαναν ακριβώς το ίδιο πράγμα στη Βολιβία. Αφού στέρησαν από τους ανθρώπους κάθε οικονομικό και κοινωνικό δικαίωμα, επιχείρησαν να τους κλέψουν ακόμα και τη βροχή. Σήμερα στη Χαλκιδική, πίσω από τις στεγνές βρύσες, τις μονάδες αφαλάτωσης και τις εργολαβίες της ΕΥΑΘ, παίζεται το ίδιο ακριβώς έργο. Το νερό είναι κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα, όχι εμπόρευμα για τις αγορές.
**Άρθρο του Γιώργου Παραλή, Μέλους του Εθνικού Συμβουλίου της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης**
