Ο Δημήτρης Ιτούδης και έντεκα παλικάρια που τα δίνουν όλα, οδήγησαν την εθνική μας στους “16” του κόσμου. Η ιστορία γράφεται από τους παρόντες και αυτοί οι παρόντες θα συνεχίσουν την προσπάθεια και όπου βγει. Γράφει ο Παντελής Διαμαντόπουλος.
Ποτέ δεν είπε η Εθνική Ελλάδας φέτος, ότι θα διαλύει κάθε αντίπαλο. Ποτέ δεν είπε ότι θα σας αφήνει σε ησυχία στους καναπέδες σας, ποτέ δεν υποσχέθηκε ότι θα τα κάνει όλα τέλεια. Οι προπονητές και οι έντεκα παίκτες που έχασαν το καλοκαίρι τους για να τους θεωρήσουν ορισμένοι τελειωμένους.
Κι όμως, έμειναν ζωντανοί. Μπήκαν στους 16 του κόσμου και συνεχίζουν να ανεβαίνουν τον δικό τους Γολγοθά. Η Εθνική μας τα χρειάστηκε κόντρα στη Νέα Ζηλανδία, αλλά όταν ήρθε η ώρα της κρίσης στο ματς, εμφανίστηκε πέρα από τις ικανότητες και η φανέλα. Και αυτή η φανέλα στο μπάσκετ, όπως όλοι ξέρετε, αν πέσει στο παρκέ και κρότο θα κάνει και δόνηση θα προκαλέσει.
Οι Νεοζηλανδοί μας δημιούργησαν πολλά προβλήματα στο 1ο μέρος. Ο Δημήτρης Ιτούδης και οι παίκτες του πήγαν στα αποδυτήρια και όταν βγήκαν από αυτά είχαν αλλάξει αρκετά πράγματα. Είδαμε μια άλλη Εθνική, μια ομάδα με πάθος, με ορμητικότητα και πάνω απ’ όλα διορθωμένη σε ταχύτητα, αντιδράσεις και προσανατολισμό. Εκεί που δεν ξέραμε αν μπορούμε να πάρουμε… μισό πόντο από παίκτη, ο Ιωάννης Παπαπέτρου και ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης οργίασαν.
Άσχημο μενού…
Οι Νεοζηλανδοί σε αυτό το παιχνίδι ήταν δεδομένο ότι θα μας πίεζαν αφόρητα. Θα δημιουργούσαν όλες εκείνες τις καταστασεις προκειμένου να μην φτιάξουν οι διεθνείς μας όλα όσα έπρεπε για να κυλήσει καλά το ματς. Με κοντό σχήμα ο Πέρο Κάμερον, αλλά πολεμιστές στην διεκδίκηση κάθε μπάλας, οι Νεοζηλανδοί μπόρεσαν να μπουν καλά και να μας βάλουν δύσκολα.
Σκοράραμε με… αίμα, παρότι κάθε φορά που φτάναμε κάτω από το καλάθι τους υπήρχε υπεροχή. Ο Μιχάλης Λούντζης με τον Κώστα Παπανικολάου έκαναν γρήγορα από δυο φάουλ και με Λαρεντζάκη – Νίκο Ρογκαβόπουλο αποκτήσαμε μεγαλύτερη απειλή από απόσταση. Ο Ιτούδης σε ένα ματς σκληρό, έκανε γρήγορο rotation, κάτι που ίσχυε και για τον αντίπαλο προπονητή.
Είδαμε έναν αγώνα όπως τον περιμέναμε. Πολλές επαφές και πολλά φάουλ. Τα ποσοστά ευστοχίας χαμηλά και για τους δυο και η Ελλάδα κακή στο 1ο δεκάλεπτο ακόμη και στις πιο εύκολες αποφάσεις. Ήταν θέμα βελτίωσης των αντιδράσεων και ηρεμίας, αφού σε όλο το 1ο μέρος η ομάδα ασχολήθηκε με τους διαιτητές κι έχασε μπόλικη από τη στόχευσή της. Εύκολα λέι απ χαμένα και επιπόλαια σουτ τριών πόντων. Κακό μενού σε όλο το 20λεπτο…
Το… καθάρισμα
Ο Κάμερον έβαζε – έβγαζε κι η γραμμή επίδοσης της ομάδας του ήταν πάντα υψηλή. Η δική μας ομάδα δεν είχε κανένα μα κανένα σημείο αναφοράς. Θα μπορούσαμε να έχουμε πάθει ακόμα χειρότερα στο 1ο μέρος. Ο Ρέουμπεν Τε Ράνγκι και ο Σο Ιλί τρύπωναν για πλάκα στη ρακέτα της Ελλάδας και σκόραραν όπως ήθελαν. Αφήστε που ο πρώτος απειλούσε από κάθε απόσταση. Το πρόβλημά μας ήταν ξεκάθαρα στην επίθεση.
Ξεκίνησε το 2ο μέρος κι η αμυντική συμπεριφορά ήταν βελτιωμένη. Το ζήτημα όμως ήταν να βρεθεί μια σταθερή πηγή. Ο Παπαπέτρου έπαιξε καθοριστικό ρόλο να μειώσουμε στον πόντο και να μπει… φωτιά στο παιχνίδι. Η Νέα Ζηλανδία είχε καταφέρει με ζώνες προσαρμογής να περιορίσει τον Τόμας Γουόκαπ και να βρει αντίδραση στην πρώτη ελληνική αντεπίθεση.
Δεν υπήρχε παίκτης να πάει στο “ένας εναντίον ενός”. Μόλις μείωσε η ελληνική ομάδα, έβγαλε το five out, που για τους Νεοζηλανδούς ήταν… λουκουμάκι. Όλοι γύρω γύρω και σουτ. Δεν μπήκε η μπάλα, δεν πήραμε προβάδισμα και το ματς οδηγήθηκε στο τελευταίο δεκάλεπτο με συνθήκες καλύτερες για εμάς. Και κάπως έτσι έγινε το καθάρισμα. Γουόκαπ, Λαρεντζάκης, Παπαπέτρου, Παπανικολάου και Γιώργος Παπαγιάννης. Και τέλος η Νέα Ζηλανδία. Η μπάλα γύριζε γρήγορα. Ο Παπαπέτρου έκοβε σωστά. Ο Λαρεντζάκης “σκότωσε” από μακριά. Ο Παπαγιάννης σκέπασε τα καλάθια και ο Γουόκαπ με τον Παπανικολάου έφραξαν τα πάντα.
Η Νέα Ζηλανδία μπορεί να πάει να παίξει με το Μεξικό και την Αιγυπτο. Η Ελλάδα δεν είναι για αυτά. Προχωράμε. Παιχνίδι με παιχνίδι. Με 11. Και τι έγινε; Αυτοί είναι εδώ. Ο Παπαγιάννης, ο Παπαπέτρου, ο Παπανικολάου, ο Λάρυ, ο Θανάσης Αντετοκούνμπο κι οι υπόλοιποι… Μ’ αυτούς ως το τέλος!
Το post game
*Γράφει ο Παντελής Διαμαντόπουλος στο sport24.gr
