Δεν έζησα την περίοδο της βασιλείας στην Ελλάδα, οπότε προσωπική γνώμη δεν μπορώ να έχω. Ακουγα παλιότερα ιστορίες από γονείς και συγγενείς, ξέρω τους σκοπούς και το προφίλ της, αλλά φέρ’ ειπείν δεν μπορώ επ’ ουδενί να τη συγκρίνω με μια δικτατορία. Στο δικό μου μυαλό ο θεσμός της βασιλείας είναι μια γραφική υπόθεση. Και στις ευρωπαϊκές χώρες όπου έχει απομείνει, είναι απλά κάτι σαν… έθιμο. Κάποιοι πλούσιοι τύποι, με τίτλους «τιμής», που απλά κάνουν τις γλάστρες. Δεν ξέρω αν ενοχλούν κανέναν ή απλά υπάρχουν για να υπάρχουν…
Από την άλλη, γνωρίζω καλά ότι οι οπαδοί αυτού του πολιτεύματος είναι συντηρητικοί. Δηλαδή σε χώρες όπως η Αγγλία ή Ισπανία, αυτοί που δηλώνουν κολακευμένοι ή ικανοποιημένοι από την παρουσία ενός βασιλιά, είναι κατά βάση δεξιοί. Στην Ελλάδα, γνωρίζω πολλούς δεξιούς που βγάζουν… σπυριά με τον συγκεκριμένο θεσμό. Ομως, ανακάλυψα ότι υπάρχουν ακόμη μπόλικοι νοσταλγοί. Με αφορμή τον θάνατο του Κωνσταντίνου, άρχισαν να εμφανίζονται διάφοροι στα social media για να αποχαιρετήσουν τον «βασιλιά» τους. Στη δική μας χώρα, οι συγκεκριμένοι δεν είναι απλά δεξιοί. Πρέπει να βάλουμε και το «ακρο-» μπροστά για να τους χαρακτηρίσουμε. Και ως εκ θαύματος, εμφανίστηκαν και στο δικό μου timeline στο facebook. Ηταν μια καλή ευκαιρία για διαγραφές «φίλων». Ανθρώπων που, υποτίθεται, γνώριζα και προσωπικά, έστω και λίγο.
ΥΓ.: Φυσικά, καμία εντύπωση δεν προκαλεί η πρεμούρα αρκετών στελεχών της κυβέρνησης και της Ν.Δ. γενικότερα. Οχι μόνο να πουν έναν καλό λόγο για τον έκπτωτο βασιλιά, αλλά και για να παραβρεθούν στη σημερινή κηδεία. Νομίζω πως σήμερα θα ζήσουμε «μεγάλες στιγμές» με όσα θα δούμε στην τηλεόραση. Από «επώνυμους» και «ανώνυμους».
*Γράφει ο Ευθύμης Ασημακόπουλος στο efsyn.gr
