Εικόνες- Λέξεις: Μάριος Δαδούδης
Σήμερα το απόγευμα στο Αγγελοχώρι, είχα τη χαρά να δω μια χαλκοκουρούνα. Είναι ένα αρκετά σπάνιο πτηνό, το οποίο είναι ένα από τα τρία “εξωτικά” πτηνά της Ελλάδος. Τα υπόλοιπα δύο τα έχουμε δει σε παλαιότερα άρθρα (αλκυόνη και μελισσοφάγος).
Ανήκει στην οικογένεια των Κορακιιδών (κοράκια) και η επιστημονική της ονομασία είναι Coracia garrulus. Είναι αδύνατον κάποιος να μπερδευτεί και να μη την αναγνωρίσει, λόγω των υπέροχων χρωμάτων της. Είναι μεταναστευτικό πτηνό και στην Ελλάδα έρχεται για να αναπαραχθεί. Το φθινόπωρο θα επιστρέψει προς πιο νότια εδάφη (Αφρική).
Μετά από τη συνάντηση με το σπάνιο αυτό πτηνό, ο ήλιος άρχισε σιγά σιγά να κατεβαίνει και ένα σμήνος από φλαμίνγκο επέστρεφε στη λιμνοθάλασσα Αγγελοχωρίου από κάποιον άλλο υδροβιότοπο της Θεσσαλονίκης.
Είναι μαγική η εικόνα να βλέπεις σμήνη πτηνών. Έχουν μια αρμονία και μία ισορροπία στο πέταγμά τους. Πάντοτε όταν έβλεπα σμήνη πτηνών ένιωθα μια γαλήνη. Όλη αυτή η οργανωμένη κοινότητα ιπτάμενων ατόμων, η οποία πετάει ως ένα σώμα, σου διδάσκει πως η ομαδικότητα δεν είναι κάτι σουρεαλιστικό και ανέφικτο. Ενίοτε το κάνουν και οι άνθρωποι. Ένα ποταμογλάρονο επίσης πέρασε κάποια στιγμή, μια λαγγόνα ήλεγχε την περίμετρο της και ένας κάβουρας ντροπαλός μας είπε “έχε γειά” λίγο πριν την καταιγίδα.
Πηγή: parallaximag.gr
