*Άρθρο του Συλλόγου “Φίλοι του Περιβάλλοντος Ιερισσού”.
Πληθαίνουν τις τελευταίες ημέρες τα δημοσιεύματα σε συγκεκριμένα ΜΜΕ αναφορικά με την πορεία και την επικείμενη ολοκλήρωση της πολύμηνης διαπραγμάτευσης μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της Eldorado Gold, η οποία έχει ως στόχο την κατάρτιση νέας Σύμβασης μεταξύ των δύο πλευρών σε αντικατάσταση της υφιστάμενης και κατά συνέπεια την αλλαγή του επενδυτικού σχεδίου.
Είναι γνωστό ότι η καναδική Eldorado Gold, μητρική εταιρεία της «Ελληνικός Χρυσός», η οποία διαχειρίζεται και λειτουργεί τα «Μεταλλεία Κασσάνδρας» στη Βορειανατολική Χαλκιδική, προσέφυγε στη διαδικασία αυτή της διαπραγμάτευσης αμέσως μετά την αλλαγή της κυβέρνησης στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2019, καθώς το προηγούμενο «επενδυτικό σχέδιο» δεν μπορούσε πλέον να προωθηθεί αφού η εταιρεία αδυνατούσε να εκπληρώσει το βασικό όρο της Σύμβασης που αφορούσε την καθετοποίηση της παραγωγής και την εξαγωγή καθαρών μετάλλων (χρυσού, αργύρου, χαλκού), με την εξ αρχής αμφισβητούμενη μέθοδο μεταλλουργίας για τα συγκεκριμένα ορυκτά «flash melting», που παρουσίαζε στη μελέτη, βάσει της οποίας καταρχήν αδειοδοτήθηκε περιβαλλοντικά.
Η αδυναμία αυτή επιβεβαιώθηκε και επίσημα πλέον λίγους μήνες αργότερα με την έκδοση από το ΣτΕ της απόφασης 223/2020, με την οποία γινόταν δεκτή μόνο εν μέρει η αίτηση της εταιρείας για την αναίρεση της υπουργικής απόφασης-γνωστής ως απόφασης Σκουρλέτη- και πάντως όχι στο επίμαχο σημείο της μεταλλουργίας, δικαιώνοντας έτσι πανηγυρικά όσους αμφισβητούσαν τη συγκεκριμένη «επένδυση», οδηγώντας την Eldorado σε τραγικό αδιέξοδο και εκθέτοντας φυσικά αυτούς που τα προηγούμενα χρόνια υποστήριζαν μια «εμβληματική επένδυση» η οποία άξιζε να υλοποιηθεί «με κάθε κόστος».
Ωστόσο η άνοδος στην εξουσία της γνωστής «φιλικής προς τις επενδύσεις» κυβέρνησης, αναπτέρωσε το ηθικό της εταιρείας και άμεσα εκκίνησε η διαδικασία της νέας διαπραγμάτευσης. Μιας διαπραγμάτευσης όμως που έμελλε να κρατήσει αρκετά-περίπου δεκαοκτώ μήνες μέχρι σήμερα- αλλά και να διεξαχθεί πίσω από κλειστές πόρτες, καλυπτόμενη από «όρους εμπιστευτικότητας».
Το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι ενώ η τοπική κοινωνία της Χαλκιδικής παρά το γεγονός ότι το απαίτησε με πολλούς τρόπους, σε θεσμικό και μη επίπεδο, παρέμεινε αποκλεισμένη από κάθε συμμετοχή αλλά και ενημέρωση για τα διαλαμβανόμενα στη διαπραγμάτευση, κάποια συγκεκριμένα ΜΜΕ και κάποιοι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι δημοσίευαν κατά καιρούς –και τελευταία πυκνότερα- «ειδήσεις» τόσο για την πορεία όσο και για το περιεχόμενο αυτής, συνοδευόμενες βέβαια πάντοτε από σημαντική δόση «διαφήμισης» της εταιρείας.
Συνήθως, αυτού του είδους τους δημοσιογράφους, στην Αγορά και τα Μέσα τους αποκαλούν «παπαγαλάκια» και ανάμεσα στους έχοντες γνώση τα κείμενά τους δεν κάνουν καμία εντύπωση. Στο ευρύτερο κοινό όμως που καθόλου ή ακροθιγώς γνωρίζει το θέμα μπορούν όχι μόνο να προκαλέσουν εντύπωση αλλά και να διαμορφώσουν περιρρέουσα ατμόσφαιρα και άποψη. Και γι’ αυτό υπάρχουν. Γι’ αυτό παραγγέλνονται, γράφονται και δημοσιεύονται (με το αζημίωτο βεβαίως). Και γι’ αυτό είναι γεμάτα αερολογίες, συγγνώμη, εκφράσεις κενές περιεχομένου ήθελα να πω, ανακρίβειες, μισές αλήθειες, ακόμη και τερατώδη ψεύδη.
Ορισμένα από τα ανωτέρω θα αναλύσουμε σύντομα σε επόμενο άρθρο. Ως τότε προσοχή, γιατί όχι μόνο ότι λάμπει δεν είναι χρυσός αλλά οι «άδειοι τενεκέδες» κάνουν και πολύ θόρυβο!
