Ένα στοιχείο που μέχρι σήμερα περνούσε σχεδόν απαρατήρητο στη μισθοδοσία αποκτά πλέον καθοριστικό ρόλο: ο ΑΜΚΑ. Όχι απλώς ως αριθμός ταυτοποίησης, αλλά ως μηχανισμός που «αποκαλύπτει» την ηλικία του εργαζομένου και επηρεάζει άμεσα το ύψος της μηνιαίας φορολογικής παρακράτησης για εκατοντάδες χιλιάδες μισθωτούς. Για πρώτη φορά, το φορολογικό σύστημα αξιοποιεί την ηλικία ως κριτήριο και κατατάσσει τους εργαζόμενους σε τρεις διακριτές κατηγορίες: έως 25 ετών, από 26 έως 30 ετών και άνω των 30. Για κάθε ηλικιακή ομάδα εφαρμόζονται διαφορετικοί συντελεστές παρακράτησης φόρου, με τα πληροφοριακά συστήματα να έχουν ήδη προσαρμοστεί ενόψει της μισθοδοσίας Ιανουαρίου στον ιδιωτικό τομέα. Η πρώτη απτή διαφορά θα φανεί στον καθαρό μισθό σε σύγκριση με τον Δεκέμβριο του 2025.
Οι νέοι συντελεστές είναι χαμηλότεροι και για τις τρεις ηλικιακές ομάδες, γεγονός που οδηγεί σε μειωμένη παρακράτηση φόρου και αυξημένες καθαρές αποδοχές. Το όφελος μεγαλώνει όσο αυξάνεται ο μισθός και όσο περισσότερα είναι τα προστατευόμενα τέκνα.
Σε φορολογητέο μισθό 1.000 ευρώ – που έως σήμερα αντιστοιχούσε σε περίπου 925 ευρώ καθαρά για εργαζόμενο χωρίς παιδιά – οι διαφορές είναι ενδεικτικές:
Για εργαζόμενους έως 25 ετών, τα καθαρά φτάνουν τα 1.000 ευρώ, με μηνιαία αύξηση περίπου 74,5 ευρώ ή 8%.
Για ηλικίες 26 έως 30 ετών, τα καθαρά διαμορφώνονται στα 962,6 ευρώ, αυξημένα κατά 37,14 ευρώ ή 4,01%.
Για εργαζόμενους άνω των 30 ετών, τα καθαρά ανεβαίνουν στα 931,2 ευρώ, με οριακή αύξηση 5,7 ευρώ ή 0,62%. Η εικόνα δείχνει ξεκάθαρα ότι οι εργαζόμενοι κάτω των 30 ετών είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι.
Αντίθετα, όσοι έχουν περάσει το 30ό έτος και δεν έχουν παιδιά θα δουν ουσιαστικό όφελος μόνο σε υψηλότερα εισοδήματα – και ακόμη κι εκεί, η αύξηση παραμένει περιορισμένη. Ενδεικτικά, σε φορολογητέο μισθό 2.000 ευρώ, τα καθαρά αυξάνονται από 1.651 σε 1.677 ευρώ, δηλαδή κατά 1,56%. Το νέο σύστημα, ωστόσο, δεν λειτουργεί μόνο προς όφελος των εργαζομένων. Με τη μετάβαση από τη μία ηλικιακή ομάδα στην επόμενη, ο ίδιος μηχανισμός δρα αντίστροφα. Όταν ο εργαζόμενος αλλάζει ηλικιακό κλιμάκιο, η παρακράτηση φόρου αυξάνεται και τα καθαρά μειώνονται, εφόσον ο μισθός παραμένει αμετάβλητος. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα εργαζομένου που κλείνει τα 26: με φορολογητέο μισθό 1.000 ευρώ, τα καθαρά του υποχωρούν από τα 1.000 στα 962,6 ευρώ. Για να αντισταθμιστεί η απώλεια, απαιτείται αύξηση στις μεικτές αποδοχές – διαφορετικά, η μείωση παγιώνεται. Με αυτόν τον τρόπο, ο ΑΜΚΑ μετατρέπεται σε σταθερό και διαρκή παράγοντα της μισθοδοσίας, επηρεάζοντας όχι μόνο το παρόν εισόδημα αλλά και κάθε μελλοντική μεταβολή που συνδέεται με την ηλικία του εργαζομένου.
Πηγή: workcenter.gr
