Σε «δεύτερη μοίρα» φαίνεται να μπαίνουν τα προγράμματα σπουδών σε ξένα πανεπιστήμια για την ελληνική οικογένεια, σύμφωνα με παράγοντες του τομέα της εκπαίδευσης. Το ενδιαφέρον των Ελλήνων γονέων για προπτυχιακά και μεταπτυχιακά στο εξωτερικό άρχισε να μειώνεται μετά την επέλαση της πανδημίας, ενώ η τρέχουσα αβεβαιότητα σε ό,τι αφορά τον πόλεμο και το κλιμακούμενο κόστος ζωής έχει ενισχύσει τις «δεύτερες σκέψεις».
Βέβαια, «υπάρχουν ακόμα αρκετοί μαθητές που επιλέγουν να κάνουν προπτυχιακά ή μεταπτυχιακά στο εξωτερικό», τόνισε μιλώντας στο MR ο Μανόλης Κουτσοδόντης, Διευθυντής Σπουδών και Καθηγητής με πολυετή εμπειρία στο φροντιστήριο προετοιμασίας υποψηφίων για ξένα πανεπιστήμια, Koutsodontis Τest prep & Αdmissions. Για τους μαθητές αυτούς, τα ξένα προγράμματα σπουδών εξακολουθούν να αποτελούν πόλο έλξης, όπου μπορεί να αποκτήσει κανείς μοναδικές εμπειρίες, αλλά και να ανοίξει δρόμους προς όφελος της επαγγελματικής του πορείας. Αυτό επιβεβαιώνεται άλλωστε και από τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της Unesco, που δείχνουν ότι συνολικά 36.211 Έλληνες σπούδαζαν στο εξωτερικό το 2018.
Ποιες χώρες τραβούν το ενδιαφέρον
Για όσες οικογένειες εξακολουθούν να θεωρούν επένδυση τις σπουδές στο εξωτερικό και επιλέγουν να πληρώνουν αδρά για τη διασφάλιση μίας σίγουρης επαγγελματικής ανέλιξης για τα παιδιά τους, το οικονομικό κομμάτι εξακολουθεί βέβαια να είναι βραχνάς. Ενδεικτικά, στην Ευρώπη το κόστος ενός προπτυχιακού προγράμματος σπουδών μπορεί να φτάνει περί τα 20.000 ευρώ το χρόνο, ενώ κοντά στις 30.000 ευρώ φτάνουν τα μεταπτυχιακά. Στην Ελβετία, η οποία προσφέρει μερικά από τα ακριβότερα προγράμματα στην Ευρώπη, το πλαφόν τίθεται κοντά στα 42.000 ευρώ για τα προπτυχιακά και ακόμη υψηλότερα για τα μεταπτυχιακά. Το κόστος σε κάθε χώρα ανεβαίνει για όσους φοιτητές επιλέγουν προγράμματα τύπου MBA ή ιατρικής, ενώ ανάλογα με τον προορισμό θα πρέπει να συνυπολογίζεται πάντοτε και το κόστος ζωής.
Εξ ου και, όπως παρατηρεί ο κ. Κουτσοδόντης, υπάρχει ενισχυμένο ενδιαφέρον για χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία και ιδίως για την Ολλανδία, αλλά και για ορισμένες σκανδιναβικές όπως η Σουηδία. Συγκεκριμένα τα ολλανδικά πανεπιστήμια φαίνεται να προσελκύουν όλο και περισσότερους Έλληνες φοιτητές λόγω των σχετικά χαμηλών διδάκτρων, αλλά και της διάθεσης αγγλόφωνων προγραμμάτων.
Παράλληλα, το γόητρο των πανεπιστημίων της Ολλανδίας και των άλλων χωρών ενισχύθηκε μετά το Brexit, καθώς τα δίδακτρα για τους Ευρωπαίους στα βρετανικά πανεπιστήμια υπερδιπλασιάστηκαν, ενώ η άδεια παραμονής μετά τη λήξη των σπουδών είναι πλέον πιο περίπλοκη υπόθεση. Όπως, όμως, σημειώνει ο κ. Κουτσοδόντης στο MR, τα βρετανικά πανεπιστήμια, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και κορυφαία σε παγκόσμιο επίπεδο, διατηρούν την ανταγωνιστικότητά τους, προσελκύοντας τα τελευταία χρόνια περισσότερους φοιτητές από χώρες της Ανατολής.
Η προσέγγιση των υποψηφίων
Η διαδικασία υποβολής ξεχωριστής αίτησης σε κάθε πανεπιστήμιο είναι μία χρονοβόρα, ενδεχομένως και ψυχοφθόρα διαδικασία, η οποία απαιτεί συγκέντρωση μίας σειράς εγγράφων, όπως συστατικές επιστολές, βαθμούς και πτυχία, αλλά και την παρακολούθηση των κριτηρίων και των χρονοδιαγραμμάτων που θέτει το κάθε πανεπιστήμιο. Κατά συνέπεια, το πιο σύνηθες πρόβλημα που παρατηρείται στους επίδοξους υποψηφίους είναι η ανασφάλεια και ο φόβος ότι θα αποτύχουν. «Είναι δύο μεγάλα εμπόδια για το μέλλον τους», υπογραμμίζει στο MR ο κ. Κουτσοδόντης, σημειώνοντας ότι με τις υπηρεσίες του φροντιστηρίου μπορεί να δοθούν τα απαραίτητα εφόδια για την εισαγωγή σε ξένα πανεπιστήμια.
Δεδομένου ότι το ακαδημαϊκό έτος έχει ήδη ξεκινήσει και ορισμένοι εξετάζουν το ενδεχόμενο σπουδών στο εξωτερικό, ο κ. Κουτσοδόντης υπογραμμίζει ότι η προτεραιότητα θα πρέπει να δοθεί στον καλό προγραμματισμό, ώστε οι υποψήφιοι να είναι μέσα στις προθεσμίες των αιτήσεων, οι οποίες είναι διαφορετικές για κάθε πανεπιστήμιο. Επίσης, τονίζει πως είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς αυτοπεποίθηση, να θέτει υψηλούς στόχους και να επικεντρώνεται καθημερινά στην υλοποίησή τους.
Πηγή: moneyreview.gr
