Παραμένουν οι μνήμες της ένδοξης διαδρομής του!
Ο Μίκης ήταν μια οικουμενική προσωπικότητα που έκφραζε με τα τραγούδια του τις Τέχνες και τον Πολιτισμό. Παράλληλα μέσα από αυτά -ίσως και τα περισσότερα- συντηρούσε για χρόνια μνήμες από ένα σκληρό πολιτικό παρελθόν της χώρας, που χαρακτηρίζονταν από έλλειμμα ελευθερίας και δημοκρατίας.
Ευχής έργον λοιπόν θα ήταν, για όλους αυτούς τους λόγους, να γίνει απ’ όλους σεβαστή η μνήμη του. Επί του προκειμένω υπενθυμίζω σε μερικούς, που σήμερα «ανακάλυψαν» το νόημα των τραγουδιών του και δίκαια γι’ αυτό τον θαυμάζουν … ότι ήταν τα ίδια τραγούδια για τα οποία κάποιοι παλαιότερα τον (μας) πετροβολούσαν. Πόσα και πόσα γεγονότα παρέμειναν ανεξίτηλα στη μνήμη μου, όταν μαζί του επισκεπτόμασταν πόλεις και χωριά για να δώσει τις συναυλίες του ή για να ιδρύσει και να οργανώσει την …νομίμως υφιστάμενη «Νεολαία Λαμπράκη», που με τόσο πάθος στήριζε … Θυμάμαι πολλά, αλλά η συγκίνηση από το θλιβερό γεγονός δεν με αφήνει επί του παρόντος να καταθέσω μαρτυρίες και στοιχεία για όσα προανάφερα… Μόνο δυο λόγια θα γράψω, καταθέτοντας και μερικές φωτογραφίες…
Γνώρισα το Μίκη στις αρχές της δεκαετίας του ’60, όταν ο «Σύλλογος Φίλων Ελληνικής Μουσικής» (Σ. Φ. Ε. Μ.) πραγματοποίησε στη Θεσσαλονίκη μια συναυλία στο γήπεδο της ΧΑΝΘ. Ως μέλος του «Συνδέσμου Νέων για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό Bertrand Russel» και της «Σπουδάζουσας Νεολαίας της ΕΔΑ», που εκείνη την περίοδο είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στους αγώνες για την Παιδεία, τη Δημοκρατία και την Ειρήνη, τον συναντούσα συχνά και στις εκδηλώσεις της «Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη» (ΕΕΔΥΕΘ).
Η συνάντηση ωστόσο με τον Μίκη, που χαράχτηκε στη μνήμη μου, ήταν εκείνη της άφιξής του στη Θεσσαλονίκη αμέσως μετά το θανάσιμο τραυματισμό του Γρηγόρη Λαμπράκη στις 22 Μαΐου 1963. Τον είδα με τον φίλο και σύντροφο Αλέκο Ιωσηφίδη, βουλευτή της ΕΔΑ και ένα από τα λαμπρότερα στελέχη της.
Ατέλειωτες ώρες νεολαίοι κι άλλοι πολίτες ξημεροβραδιαζόμασταν στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, όπου επί πέντε μέρες ο φιλειρηνιστής βουλευτής έδινε μάχη με το θάνατο. Ο Μίκης παρορμητικός, ευρηματικός και τολμηρός, μας παρότρυνε ν’ αφήσουμε τα μοιρολόγια για το τραγικό γεγονός και να προχωρήσουμε σε «πάλης ξεκίνημα, νέους αγώνες».
Με τον αξέχαστο αδελφό μου Νίκο κι άλλους νεολαίους δεν αφήσαμε τοίχο για τοίχο, που να μην γράψουμε τα συνθήματα «Ελευθερία», «Δημοκρατία», «ο φασισμός δεν θα περάσει»… Μέχρι πριν λίγα χρόνια σώζονταν ακόμη στις τυφλές επιφάνειες των εργατικών πολυκατοικιών στο Φοίνικα της Θεσσαλονίκης. Όταν ξαναβάφτηκαν οι τοίχοι χάθηκε μαζί τους και μια ολόκληρη εποχή…
Μίκη πάντα θα σε τιμούμε για όσα πρόσφερες στον Πολιτισμό και τη Δημοκρατία, για το κουράγιο και τη δύναμη που έδωσες σε όλους εμάς τους νεολαίους να αγωνιζόμαστε πάντα και να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας…
Καλό σου ταξίδι παλιέ μου φίλε Μίκη…
Πολύγυρος 2-9-2021
*Του Γιάννη Κύρκου Αικατερινάρη, αρχιτέκτονα, π. προέδρου του ΤΕΕ/ΚΜ
Δείτε φωτογραφίες από την επίσκεψη του στον Πολύγυρο το 1964 στη Λέσχη Λαμπράκηδων και τη συναυλία στην Ορμύλια το 1984
