Η δημώδης ποίηση είχε ξεχωριστή θέση στον λαϊκό πολιτισμό της Ιερισσού. Από τις πρώτες στιγμές του καταστροφικού σεισμού οι Ιερισσιώτες εκφράστηκαν, όπως είδαμε στη προηγούμενη ανάρτηση, μέσα από την ποίηση και τα τραγούδια. Ένα από αυτά που μας σώθηκαν είναι και το παρακάτω.
Το μετέφεραν η Ευαγγελία Πλιάκου Τσακούλη, η Ευαγγελία Σφυριστού και η Βασίλω Πλιάκου, στις Σωτηρία Τσακούλη Καραστέργιου και Μαρίκα Σφυριστού.
–
Τον καταστρεπτικό σεισμό
θέλω να περιγράψω,
τα μάτια μου δακρύζουνε
και μου ‘ρχεται να κλάψω.
Ξέρεις συ διαβάτη μου
ποιο μέρος κατεστράφη;
Το μέρος της Ιερισσού
κι όλο το παν εχαθεί.
΄Εχασε η μάνα το παιδί
και το παιδί μητέρα,
θα μείνει αλησμόνητη
η μαύρη τούτη μέρα.
Καθώς περιδιαβαίναμε
μες το βαθύ σκοτάδι,
κλάματα ακούγονταν παντού
κι απελπισιάς στερνάδι.
«Μη μας πατάτε» φώναζαν»
«είμαστε πλακωμένοι»,
σε λίγο θα πεθάνουμε
και η ψυχή μας βγαίνει».
Κι εμείς φεύγαμε από κει
να πάμε παραπέρα
που να σταθείς δεν ήξερες….
….γιατί η γη εσειόνταν
κλάματα και βογκητά μονάχα ακουγόταν.
Στην Παναγιά προσεύχομαι
και την παρακαλώ
να σβήσει από τα μάτια μας
εκείνο το κακό.
Η όμορφη Ιερισσός
που ήταν ξακουσμένη
έγινε όλη ερείπια
τίποτε δε της μένει.
Χαθήκανε τα κάλλη της
και τα καλά μνημεία
μα ίσως μια μέρα να μιλά
γι΄αυτό η Ιστορία.
Πηγή: Κύτταρο. Πολιτισμική Ομάδα Ιερισσού
