(διήγημα)

   Σύμπαν…κάπου στα ανατολικά του, όταν κοιτάς από τον αστερισμό του σκορπιού, το ηλιακό σύστημα…περιστρεφόμενο με άξονα το φως. Κοντά στο φως, ο τρίτος πλανήτης , η γη. Στη γη έτος 2006,οι πρόποδες του εικοστού αιώνα, η άνθιση της «εποχής του διαχειριστή». Μια εποχή η οποία σχεδιάστηκε χρόνια αλλά τελικά επιτεύχθηκε με την συναίνεση όλου του κόσμου ( του περισσότερου τουλάχιστον) , ως η μόνη  λύση στο γενικότερο αίτημα για μη συμμετοχή, για αποποίηση ευθυνών, για… λούφα. Αλλά ας τα πάρουμε όλα από την αρχή… 

   Ήταν κάποτε η «εποχή του ανθρώπου», πολύ μετά την εποχή των δεινοσαύρων, αργότερα από τον καιρό των παγετώνων και αφού άρχισε να ξεπερνιέται η εποχή του κανιβαλισμού. Αυτή η εποχή χαρακτηριζόταν από τις πρώτες σκέψεις για μια οργανωμένη κοινωνία, μία κοινωνία ανθρώπων η οποία θα εξελίσσεται με βάση τις βουλήσεις και τις επιδιώξεις των μελών της. Πρόσταγμα της εποχής ήταν η συμμετοχή και η ενασχόληση με τα κοινά. Ήταν ο καιρός όπου το φρόνημα της συνδιαμόρφωσης έτεινε να επικρατήσει και να θεωρηθεί ως βασική αρχή για την ανθρώπινη προοπτική. Έτσι παρατηρούταν κοινότητες η διοίκηση και η οργάνωση των οποίων βασιζόταν στη συμμετοχή όλων το πολιτών , με κορυφαία μάλιστα ατίμωση την αποπομπή για όσους δεν ήθελαν, βαριότανε ή είχαν καλύτερα πράγματα να κάνουν… από το να ασχοληθούν με όσα τους αφορούν  [άγνωστο το γιατί, από πολύ νωρίς δύο ισχυρές «μειοψηφίες» είχαν καταφέρει να αντιταχθούν και να απέχουν από ολόκληρο αυτό το σύστημα – αυτοί ήταν οι δούλοι και οι γυναίκες . έγκυροι και έντιμοι διαχρονολόγοι υποστηρίζουν ότι αυτές οι δύο αναρχικές για την εποχή τάσεις μάλλον είχαν προβλέψει από νωρίς την αποτυχία του όλου εγχειρήματος].
   Η επόμενη ώρα (μιλάμε για συμπαντική ώρα-αρκετές εκατοντάδες γήινα χρόνια) ήταν η ώρα μηδέν. Όλες οι γυναίκες είχαν εξαναγκαστεί να «συμμετέχουν» και οι δούλοι απαλλοτριώθηκαν, έμαθαν να διεκδικούν και να ενεργούν αυτόβουλα. Τα πάντα έδειχναν πως μία χρυσή εποχή ανέτειλε , τώρα πια η εξέλιξη του είδους θα εξαρτιόταν από τη συνδιαμόρφωση όλων και έτσι η οποιαδήποτε «κατάληξη» της ανθρωπότητας θα ήταν αναπόσπαστο αποτέλεσμα των βουλήσεων των μελών της [κάτι που πρωτοορίστηκε ως «δίκαιο» από τους έγκυρους και έντιμους διαχρονολόγους].

   Όμως εκείνη η ώρα ( η ώρα μηδέν) έμελλε να σταθεί τροχοπέδη και προάγγελος της μετέπειτα εποχής , αυτής του «διαχειριστή». Έντονες ριζοσπαστικές τάσεις, ασυντόνιστα και σε διαφορετικά χρονικά δευτερόλεπτα (έτη για τον γήινο χρόνο), άρχισαν να αναπτύσσονται σε ολόκληρο τον πλανήτη .Με κύριο αίτημα το καλοδουλεμένο, συγκινητικό και επαναστατικό δίστιχο «όπου λαλούν πόλοι κοκόροι, αργεί να ξημερώσει», προσηλυτίζονταν κόσμος υπέρ της «μη συμμετοχής», προς μία διαφορετική αντίληψη για την πιθανή εξέλιξη της ανθρωπότητας. Βέβαια τα αίτια αυτής της λαϊκής επανάστασης ήταν πιο βαθιά και περίπλοκα. Η εποχή της συμμετοχής είχε κουράσει και εξαντλήσει πολύ κόσμο. Αμέτρητοι ήταν αυτοί που (μέσω της συμμετοχής) είχαν στερηθεί την αποποίηση ευθυνών (που τόσο πολύ λάτρευαν) και άλλοι τόσοι αυτοί που πραγματικά σιχαίνονταν την συναναστροφή με άλλους ανθρώπους. Οι πρώτοι που επωφελήθηκαν από αυτήν την κατάσταση ήταν οι ορκισμένοι δούλοι (στην ψυχή και στο σώμα), οι οποίοι ανέμεναν υπομονετικά όλα αυτά τα χρόνια τη κατάλληλη στιγμή, για να επανέρθουν δριμύτεροι στις πολυπόθητες αρχικές τους θέσεις. Αυτοί ήταν που με μία περίτεχνη κίνηση κατάφεραν όχι μόνο να αναδείξουν τις θέσεις τους, αλλά να πείσουν τον περισσότερο κόσμο για τη ορθότητα της επιλογής τους. Δεν έκαναν τίποτα… παρά μόνο εξέλεξαν έναν αντιπρόσωπο, ο οποίος από εκείνη την στιγμή θα ήταν ο μόνος αρμόδιος επί όλων των θεμάτων  (μάλιστα για να αποδεχθεί αυτήν την θέση το συγκεκριμένο άτομο , το οποίο συν της άλλης ήταν από τους φανατικότερους πολέμιους της συμμετοχής, συντάχθηκε ένα πρωτόκολλο «άφεσης αμαρτιών» για όλα τα λάθη που έμελλε αυτός να κάνει κατά την διάρκεια των μελλοντικών ενεργειών του – το όνομα αυτού ήταν Πολύτιμος Διαχειριστής).

   Έτσι η εποχή που ακολούθησε πήρε το όνομα του προς τιμή της νέας αυτής διαχειριστικής κατάστασης που πρώτος αυτός δημιούργησε [αξίζει εδώ να αναφερθεί ότι οι έγκυροι και έντιμοι διαχρονολόγοι αδυνατούν ακόμη και σήμερα να καταλήξουν στο αν η λέξη διαχειριστής υπήρξε πριν την ανάδειξη του κ. Πολύτιμου Διαχειριστή ή αν αυτή δημιουργήθηκε βάση του ονόματος του]. Με τον καιρό συστάθηκαν αντιπρόσωποι και εκπρόσωποι για όλα τα θέματα, πολιτικοί (ως αντιπρόσωποι του κόσμου για την χάραξη της πορείας της κάθε πολιτείας), θρησκευτικοί (ως εκπρόσωποι – ενδιάμεσοι μεταξύ των ανθρώπων και των θεών), πατέρες (ως αρχηγοί της κάθε οικογένειας), διαχειριστές πολυκατοικίας, διαχειριστές τροφής και διασκέδασης, διαχειριστές οξυγόνου και ημερομηνίας θανάτου κ.α. Αργότερα ποινικοποιήθηκε η «συμμετοχή» και έτσι σιγά σιγά οι νοσταλγοί της συνδιαμόρφωσης πέρασαν στην παρανομία, εκεί όπου παρέμειναν μέχρι τον τελικό αφανισμό τους…
   Σήμερα ( το σήμερα ισχύει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του σύμπαντος) όλα βαίνουν καλώς. Η «εποχή του διαχειριστή» έχει καταφέρει να ενώσει όλους τους ανθρώπους ( ή μάλλον τους περισσότερους) κάτω από μία γενικότερη αίσθηση λόυφας και ασφάλειας, με αποτέλεσμα η εξέλιξη της κοινωνίας να συνεχίζεται ομαλά επιταχυνόμενα , χωρίς πολλές πολλές σκοτούρες, ευθύνες και αντιπαραθέσεις (οι οποίες , όπως αποδείχθηκε, πήγαζαν ακριβώς από την συμμετοχή και την επικοινωνία των ανθρώπων). Το μέλλον λοιπόν αναμένεται λαμπρό και ξεκούραστο και αυτό που απομένει για την «τελειωτική θεοποίηση» της μη συμμετοχής είναι τα τελικά κείμενα για την πανσυνταγματική της καθιέρωση, τα οποία επεξεργάζονται και συντάσσονται στις μέρες μας [οι συντάκτες , οι γνωστοί πλέον έγκυροι και έντιμοι διαχρονολόγοι, τεκμηριώνουν την αναγκαιότητα της «μη συμμετοχής» σε αυτό που αυτοί πρωτονόμασαν «δίκαιο» και καταλήγουν κάπως έτσι  ’’…εφόσον  το «δίκαιο» ορίστηκε σαν η  κατάληξη της ανθρωπότητας ως αποτέλεσμα των βουλήσεων  των μελών της, έτσι η « μη συμμετοχή» (κρατούσα βούληση των μελών) είναι «δίκαιο»…’’]

Source

8-11 Οκτώβρη Νέα Μουδανιά

Ο θεσμός των πανελλαδικών γιορτών οικολογικής γεωργίας και χειροτεχνίας ξεκίνησε πριν από 16 χρόνια από την Θεσσαλονίκη και ταξιδεύει έκτοτε κάθε χρόνο σε μια διαφορετική πόλη της Ελλάδας. Φέτος γίνεται στις 8-10 Οκτωβρίου στα Νέα Μουδανιά Χαλκιδικής. Στις συναντήσεις μας βρισκόμαστε για να εκθέσουμε και να πουλήσουμε τα προϊόντα μας, να ακούσουμε μουσική, να διασκεδάσουμε και να χαρούμε, να μάθουμε να φτιάχνουμε μόνοι μας διάφορα χειροτεχνήματα όπως φυσικά σαπούνια, κηραλοιφές με θεραπευτικά βότανα, κοσμήματα, κ.α. Βρισκόμαστε για να μοιραστούμε τις γνώσεις και τις εμπειρίες μας γύρω από τον οικολογικό τρόπο καλλιέργειας και ζωής σαν μια εναλλακτική πρόταση που απαντάει, θέλουμε να πιστεύουμε, στα περισσότερα αδιέξοδα του σημερινού τρόπου ζωής, που οδήγησε σε αυτήν την παρατεινόμενη κρίση σε όλα τα επίπεδα. (ηθική, κοινωνική, οικονομική, οικολογική κτλ). Βρισκόμαστε για να χτίσουμε ένα νέο κλίμα εμπιστοσύνης με την άμεση επαφή παραγωγού χωρίς την μεσολάβηση τρίτων.

Source

Ο εκσυγχρονισμός και η ανάπτυξη

Το τέλος της επαρχίας
είναι το φυσικό επακόλουθο σε μία διαδικασία προτυποποίησης γύρο από την εικόνα και την φιλοσοφία της «πόλης». Αυτό είναι το άλλοθι που δυστυχώς πείθει πολλούς και έτσι περνάει απαρατήρητη η πραγματική και κερδοφόρα προοπτική της επαρχίας στα μάτια των κεφαλαιοκρατών. Τα πάντα αγοράζονται και τα πάντα πωλούνται καθώς η φιλοσοφία του κέρδους έχει επικρατήσει. Δάση καίγονται και παραλίες αποκλείονται από τον κόσμο, για να χτιστούν ξενοδοχεία που αποφέρουν λεφτά. Βουνά τρώγονται και χωριά εγκαταλείπονται για να εξορυχθούν μεταλλεύματα. Κι όμως το οποιοδήποτε όφελος «τυφλώνει» τον κόσμο (πολύ περισσότερο βέβαια αυτούς με τα μεγαλύτερα οφέλη), που νεόπλουτος ξεχνάει το παρελθόν του και πορεύεται χωρίς μέλλον. Σε μία τέτοια λογική και ο περισσότερος πλέον κόσμος της επαρχίας, αδυνατεί να ορθώσει οποιοδήποτε ανάστημα απέναντι στην καταστροφική αστικοποίηση και εκμετάλλευση της επαρχίας.

Ένα σημείο του πλανήτη
ένα τυχαίο σημείο σαν όλα τα άλλα, είναι και τα Μουδανιά. Λέγοντας τυχαίο εννοούμε, τυχαίο ανάμεσα σε εκείνα τα «εκσυγχρονισμένα» σημεία του πλανήτη, όπου αν κατοικεί κανείς, βλέπει την ίδια εκμεταλλευτική μανία (με διάφορα ονόματα). Σε ένα τέτοιο χωριό έτυχε λοιπόν να μεγαλώσουμε και να γευτούμε από πρώτο χέρι την «αστική αλλαγή». Δεν θα ξανακλάψω για τις χτισμένες αλάνες, δεν θα ξαναβουρκώσω για τις χαμένες παραλίες, ούτε θα λυπηθώ ακόμη μια φορά για τα καμένα δάση, τον αφανισμό των ζώων και την καταστροφή της φύσης. Θα συνεχίσω όμως να διαμαρτύρομαι για την υπονόμευση των ζωών μας, για την διάβρωση του ανθρώπινου είναι, για την επεκτατική αστική αντίληψη που εγκλωβίζει και οδηγεί σε ένα «παρα φύση» μέλλον. Ακόμη, λέγοντας τυχαίο το σημείο του πλανήτη που εκκινούμε την δράση μας, εννοούμε ότι κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να τοποθετείται σε στεγανά τοπικά όρια και έτσι να θεωρείται πρόβλημα μόνο κάποιων. Ιδίως ένα πρόβλημα οικολογικό που σίγουρα αφορά το σύνολο της ανθρωπότητας. Η αλληλεγγύη, η αξιοπρέπεια και η αγωνιστική συνείδηση είναι η στάση που πρέπει να «ασπαστεί» κανείς, για να θεωρήσει ως τόπο του, ολόκληρο τον πλανήτη και να στραφεί στην προστασία του, ξεκινώντας από το μέρος που ζει.

Υπεύθυνοι όλοι, ένοχοι όσοι σιωπούν         

Source

Η Χαλκιδική είναι ένας όμορφος νομός με μικρούς δήμους και κοινότητες, που συνδυάζει θάλασσα και βουνό. Τα τελευταία χρόνια η (δήθεν) πρόοδος και η (κείθε) ανάπτυξη τείνουν να καταστρέψουν ολοκληρωτικά αυτό το πανέμορφο σημείο της γης. Οι παραλίες καταπατούνται από τεράστιες τουριστικές εγκαταστάσεις χρόνο με τον χρόνο, ενώ τα βουνά και τα δάση απειλούνται από επικίνδυνα μεταλλεία. Στην βορειοανατολική Χαλκιδική οι κάτοικοι των κοινοτήτων αγωνίζονται να σταματήσουν τα σχέδια των κεφαλαιοκρατών και των μεταλλευτικών εταιριών τους.

Η ιστορία με την βλαπτικότητα της μεταλλουργίας χρυσού ανά τον κόσμο είναι γνωστή. Για  λίγα γραμμάρια χρυσού στον τόνο μεταλλεύματος κατασπαράζεται η γη, επικίνδυνες χημικές ουσίες έρχονται σε επαφή με τη φύση και αποστραγγίζονται οι υδάτινοι πόροι της ευρύτερης περιοχής. Οι εταιρίες πλουτίζουν προσφέροντας λίγες ανθυγιεινές δουλειές, ενώ παράλληλα χάνονται πολλές οργανικές για τις τοπικές κοινότητες θέσεις εργασίας στην γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία και την υλοτομία.

Η τελευταία ιδιοκτήτρια εταιρία των μεταλλείων χρυσού στην Χαλκιδική ανέστειλε επ’ αόριστο την λειτουργία και αργότερα αποχώρισε, μετά τους αποφασιστικούς αγώνες των κατοίκων των τοπικών κοινοτήτων και συντρόφων. Όμως μία καινούργια εταιρία δηλώνει ότι έχει εξασφαλίσει τις σχετικές άδειες από το κράτος και είναι έτοιμη να επαναλειτουργήσει τα μεταλλεία. Τώρα κάτοικοι της περιοχής, μαζί με αλληλέγγυους συντρόφους από παντού, αντιδρούν ξανά και προετοιμάζουν τις κινητοποιήσεις τους.

Source

Τα επόμενα λεπτά, και αφού ξεροκατάπιε, κόλλησε το βλέμμα του στο ταβάνι, σαν να ήθελε να σκεπάσει για λίγο την μνήμη του με το φως της αντηλιάς που έσκαγε στην οροφή από το μικρό ανατολικό παράθυρο του δωματίου. Τα είχε καταφέρει. Το συνειδητό του είχε ξεχάσει εντελώς το κάθε όνειρο, το κάθε δάκρυ και με μία γελοία επίφαση σιγουριάς και χαριεντοσύνης  ετοιμαζόταν να σηκωθεί από το κρεβάτι. Το ασυνείδητο του όμως έκλαιγε ακόμα. Και ο ίδιος, κάτι είχε ψυλλιαστεί, αλλά προτίμησε, όπως συνήθιζε πάντοτε, να εμπιστευτεί την  σίγουρη ασφάλεια που προσφέρουν ένα ζευγάρι χειμερινές παντόφλες συνοδεύοντας το σώμα από το κρεβάτι ίσαμε το νιπτήρα.

Φτάνοντας εμπρός στην είσοδο της τουαλέτας για μια στιγμή του καρφώθηκε σαν σφήνα στο μυαλό πως αυτή η κίνηση , κρεβάτι-τουαλέτα, συμβαίνει από πάντα και για πάντα. Όμως λίγο πριν τον φοβίσει η σκέψη του, έφτασε αντίκρυ στον καθρέφτη. «Κάτι πρέπει να κάνεις, γιατί στο τέλος θα χαζέψεις τελείως» μουρμούρισε προς το είδωλό του, το οποίο δεν ανταποκρίθηκε. Όχι βέβαια πως περίμενε κάποια συγκεκριμένη απάντηση, αλλά να, είναι μερικά πρωινά που δεν ξέρει πια σε τι να πιστέψει κανείς. Τέτοιου είδους ακριβώς ήταν τούτο το πρωινό.                
 

Source

Η εκμετάλλευση, η παραμέληση και ο βασανισμός των ζώων δεν είναι καινούρια φαινόμενα. Τα τελευταία χρόνια όμως παρατηρείται μία έξαρση τέτοιων εικόνων ως αποτέλεσμα της γενικότερης παρακμής και απόκλισης του ανθρώπου από την πραγματική του θέση που τον θέλει κοντά στην φύση. Ο «πολιτισμός», η τεχνολογική ανάπτυξη, η «οικονομία» και ο «αστισμός», εν τέλει, αντί να εξυψώσουν την παγκόσμια κοινότητα την οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον όλεθρο. Οι ανθρώπινες σχέσεις καταρρέουν, οι φυσικές επαφές εμπορευματοποιούνται και τα πάντα μοιάζουν να αποτιμώνται μόνο σε χρήμα.

Σε μια τέτοια «νέα» πραγματικότητα, όπου ούτε καν η ανθρώπινη ζωή δεν καταφέρνει να υπερτερήσει έναντι του «κέρδους», είναι λογική και φυσικά επόμενη η θέση που θέλει το ανθρώπινο ον εντελώς ξεκομμένο  από το υπόλοιπο φυσικό και ζωικό περιβάλλον. Από την στιγμή που ο άνθρωπος έπαψε να σέβεται την φυσική κοινωνική του υπόσταση και είναι πλέον έτοιμος να εκμεταλλευτεί ακόμη και το ίδιο του το είδος, προς τέρψη των ατομικών του «νεοφετιχιστικών φιλοδοξιών», μπορεί με ελαφρά την καρδία να εκμεταλλευτεί, χωρίς αναστολές και να υποβαθμίσει κάθε άλλο φυτικό ή ζωικό είδος. Έτσι, ο “new-Human Kerdoskopicous/Κairoskopicous” δεν μπορεί να δεχτεί την ύπαρξη του ως έναν κρίκο σε μια βιόσφαιρα ισότιμων όντων και απλά συμπεριφέρεται σαν ιός που κατατρώγει και μολύνει τούτον τον πλανήτη.

Πάρα ταύτα, ο κάθε ευσυνείδητος οφείλει να εκκινήσει τον προσωπικό/συλλογικό του αγώνα από το σημείο που ο ίδιος νιώθει ότι τον θίγει περισσότερο. Δεν υπάρχουν φόρμουλες ορθής πράξης και κίνησης καθώς ο μόνος δρόμος για έναν καλύτερο κόσμο είναι η αγωνία, ο προβληματισμός και η ενασχόληση. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα ως άνω η φιλοζωία οφείλει να ορθώσει τον λόγο της και να διεκδικήσει, χωρίς να αμελεί ποτέ ότι είναι ακόμη μία ζωτική πρόταση και αποτελεί σημείο μόνο της γενικότερης απαίτησης για έναν πιο βιώσιμο και ειρηνικό πλανήτη.

Δεν θα αρκούσαν βιβλία ολόκληρα για να αναλυθεί επαρκώς η παρακμή και να καλοσχηματιστούν προτάσεις επιβίωσης, γι’ αυτό θα προσπαθήσω να επικεντρωθώ στον δικό μας προβληματισμό, αυτόν της φιλοζωίας. Δεν θα σταθώ καθόλου στις διάφορες πρακτικές των φιλοζωικών ομάδων (στειρώσεις, χώροι φιλοξενίας ζώων κ.α.), αλλά θα ήθελα να επικεντρωθώ στην «πραγματική επαφή». Η οπτική μου, μου θυμίζει ότι όσα αδέσποτα και αν στειρωθούν, όσα ζώα κι αν βρουν σπίτι, θα υπάρχουν πάντα εκείνοι που θα βασανίζουν, θα κακομεταχειρίζονται και θα θεωρούν τα ζώα αναλώσιμα. Μόνο η πραγματική επαφή του ανθρώπου με τον συνάνθρωπο, η επικοινωνία, η πληροφόρηση και η ενημέρωση μπορεί να αποτελέσει βάση για την δημιουργία νέων υγειών προτύπων. Οφείλουμε και πρέπει να σκεφτόμαστε και να πράττουμε με μία οπτική που θα ονειρεύεται την εξάλειψη ή την μεταμόρφωση των ακοινώνητων και των σαδιστικών ατόμων, όσο δύσκολο και αν φαντάζει τούτο.

Η πρόταση μου, λοιπόν, επικεντρώνεται στην δημιουργία ομάδων, όπου πέρα από τις συγκεκριμένες πρακτικές (στειρώσεις, φιλοξενίες κ.α.), θα έχει ως στόχο την επαναπροσέγγιση. Πρέπει πρώτα να επαναπροσεγγίσει το κάθε άτομο τον ίδιο του τον εαυτό, έπειτα τον συνάνθρωπό του και στη συνέχεια ίσως καταφέρει να αντιληφθεί τον σεβασμό που οφείλει απέναντι σε ολόκληρο το περιβάλλον (φυτικό, ζωικό). Τέτοιες ομάδες πρέπει να ξεφυτρώσουν σαν μανιτάρια παντού και με μία σχετική διασυλλογική επικοινωνία, να βάλουν ως στόχο την «μετάλλαξη» του ήδη απάνθρωπα παραλλαγμένου ανθρώπου, χρησιμοποιώντας την βιωματική θεωρία, την προσωπική/πραγματική πράξη και την αναμετάδοση της εμπειρίας.

Source