Ήταν κάποτε μια σκηνή κάτω απ’ τα πεύκα, μια αιώρα, δυο κουβέντες γύρω από ένα παλιό γκαζάκι, ένα καλοκαίρι χωρίς φίλτρα. Ήταν κάποτε η Χαλκιδική των κάμπινγκ που ήταν αυθεντική, προσιτή και ελεύθερη.
Και τώρα;
Τσιμεντένια κάμπινγκ με τροχοβίλες-κατοικίες που νοικιάζονται ακριβότερα από οικόπεδα που αγοράζονται από εταιρείες, πολυτελείς εγκαταστάσεις με λουξ παροχές και χρυσές τουαλέτες, και ο φυσικός χώρος που μετατρέπεται σιωπηλά σε ακόμα ένα real estate προϊόν.
Ο ένας μετά τον άλλον, οι ιστορικοί χώροι κατασκήνωσης της Χαλκιδικής κλείνουν, αλλοιώνονται ή εκποιούνται. Τα κάμπινγκ που μεγάλωσαν γενιές ολόκληρες, όχι μόνο ως προορισμοί διακοπών, αλλά ως τρόπος ζωής σβήνουν από τον χάρτη.
Και τι μένει στη θέση τους; Πάρκα με τροχοβίλες και πύλες ασφαλείας. Μικρές προσωρινές κατοικίες που νοικιάζονται έναντι εξωφρενικών ποσών, παραβιάζοντας κάθε έννοια της λέξης κάμπινγκ. Το χώμα έγινε πλακάκι, το δέντρο έγινε περίφραξη, και το κοινόβιο πνεύμα έγινε business plan.
Η εμπορευματοποίηση της Χαλκιδικής προχωράει μεθοδικά. Η ανάπτυξη έρχεται πάνω σε κλειστές μπαριέρες και αποκλειστικά πακέτα διαμονής. Και κάθε τροχοβίλα που στήνεται εκεί που κάποτε υπήρχε σκηνή, είναι ένα καρφί στο «φέρετρο» μιας ελευθερίας που μας μεγάλωσε.
Στον αέρα του Ράδιο Θεσσαλονίκη μίλησαν ακροατές για την εμπορευματοποίηση της Χαλκιδικής τα τελευταία χρόνια, για τη «μόδα» με τις τροχοβίλες και για τις εξωφρενικές τιμές των σύγχρονων κάμπινγκ.
Πηγή: rthess.gr