*Άρθρο του Συλλόγου “Φίλοι του Περιβάλλοντος Ιερισσού”. (συνεχεία του πρώτου άρθρου που δημοσιεύθηκε εδώ.)
“Τα «παπαγαλάκια» λοιπόν είχαν δίκιο! Ήταν πράγματι πολύ καλά πληροφορημένα, όπως αποδείχθηκε από τη χθεσινή υπογραφή και ανακοίνωση της νέας συμφωνίας μεταξύ της Eldorado και της ελληνικής κυβέρνησης. Φαντάζομαι ότι οι εργοδότες τους θα τους συγχαρούν για την «επιτυχία» τους και θα τους επιβραβεύσουν!
Ωστόσο, δυστυχώς αποδεικνύεται ότι κι εμείς είχαμε δίκιο, όταν λέγαμε για το θόρυβο που κάνουν οι άδειοι τενεκέδες! Είχαμε δεσμευτεί να διερευνήσουμε τα δημοσιεύματα που προηγήθηκαν της ανακοίνωσης, με στόχο να διαπιστώσουμε κατά πόσο αντανακλούσαν υπαρκτά δεδομένα ή αποτελούσαν απλώς «σπέκουλα», κατά το κοινώς λεγόμενο, διαφήμιση κι ένα φανταχτερό περιτύλιγμα κάτω από το οποίο θα κρυβόταν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Υπό το φως των εξελίξεων όμως, πλέον δεν υπάρχει καμιά ανάγκη για κάτι τέτοιο. Τώρα μπορούμε να μιλήσουμε πάνω στη βάση των επίσημων ανακοινώσεων και να διαπιστώσουμε τι πραγματικά επιφυλάσσει η νέα συμφωνία για τη χώρα, την εταιρεία και τον τόπο μας.
Βεβαίως, προς το παρόν γνωρίζουμε μόνο όσα η εταιρεία ευαρεστήθηκε να μας ανακοινώσει και όσα μεγαλόστομα δήλωσαν οι τρεις υπουργοί που παραβρέθηκαν στην υπογραφή της συμφωνίας, δυστυχώς όμως και αυτά είναι αρκετά για οποιονδήποτε ασχολήθηκε απροκατάληπτα με το ζήτημα της μεταλλευτικής δραστηριότητας στη Χαλκιδική τα τελευταία χρόνια, για να διαπιστώσει ότι μπροστά στα όσα συμφωνήθηκαν ωχριούν ακόμα και οι πιο δυσοίωνες προβλέψεις. Στη γλώσσα του λαού το τελικό συμπέρασμα θα ήταν: «Εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το βόδι!».
Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Όπως εξηγήσαμε και στο προηγούμενο άρθρο, η νέα συμφωνία ήταν απόρροια της αναγκαστικής αλλαγής του «επενδυτικού σχεδίου» της εταιρείας κατόπιν της αποδεδειγμένης αδυναμίας της να υλοποιήσει το βασικό όρο της προηγούμενης Σύμβασης και κεντρικό πυλώνα του προηγούμενου σχεδίου, την παραγωγή δηλαδή καθαρών μετάλλων με τη μέθοδο της «ακαριαίας τήξης». Φυσικά η εταιρεία προσπαθεί να αποσιωπήσει αυτή την αλήθεια, ισχυριζόμενη ότι η αιτία της αποτυχίας της ήταν οι καθυστερήσεις στις επιμέρους αδειοδοτήσεις της «επένδυσης», οφειλόμενες στην «ιδεοληπτική εμμονή» της προηγούμενης κυβέρνησης. Για την προώθηση μάλιστα αυτής της θεωρίας απέστειλε ήδη από το Σεπτέμβριο του 2018 εξώδικο προς την ελληνική κυβέρνηση ζητώντας αποζημιώσεις ύψους 750.000.000€!
Είναι άραγε πιθανόν να έχει κάποιο δίκιο η εταιρεία; Δύο αλήθειες που εύκολα αποδεικνύονται, μπορούν να δώσουν την απάντηση. Πρώτον, η «ιδεοληπτική» προηγούμενη κυβέρνηση έδωσε όλες τις άδειες που «νόμιμα» δικαιούταν η εταιρεία και με το παραπάνω. Το «νόμιμα» με εισαγωγικά καθώς για αρκετές από αυτές είχε χρειασθεί να αλλάξει ο νόμος τα προηγούμενα χρόνια, ώστε να τις καλύπτει. Και με το παραπάνω γιατί κάποιων ακόμα η «νομιμότητα» αμφισβητήθηκε έντονα από στελέχη της τότε κυβέρνησης και πολλών άλλων φορέων επιστημονικών και μη, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τις επαναλαμβανόμενες «προσωρινές» άδειες λειτουργίας του ΧΥΤΕΑ Κοκκινόλακα, του οποίου η επάρκεια και η ασφάλεια δεν έχει, μέχρι σήμερα, τεκμηριωθεί. Δεύτερον, το εξώδικο της εταιρείας αγνοήθηκε επιδεικτικά από την τότε κυβέρνηση και θα περίμενε κανείς να ακολουθήσει αγωγή και δικαστική διεκδίκηση των 750.000.000€. Δεν είναι δα και κανένα ευκαταφρόνητο ποσό! Άλλωστε ένα χρόνο αργότερα μάθαμε ότι η εταιρεία ψάχνει «στρατηγικό εταίρο» να χρηματοδοτήσει με 680.000.000€ το project των Σκουριών! Δεν φαντάζομαι να υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να πιστεύει ότι θα μπορούσε πραγματικά μια οποιαδήποτε εταιρεία να διεκδικήσει ένα τέτοιο ποσό και απλώς θα το χάριζε! Αντ’ αυτού όμως η εταιρεία προτίμησε να μείνει αδρανής και να περιμένει υπομονετικά να αλλάξει η ελληνική κυβέρνηση. Γιατί πολύ απλά, το εξώδικο αποτελούσε επικοινωνιακό τρυκ και –μελλοντικά- διαπραγματευτικό «χαρτί».
Είναι λοιπόν αλήθεια ότι στην κατάρτιση νέου «επενδυτικού σχεδίου» και την διαπραγμάτευση για μια νέα Σύμβαση με το ελληνικό δημόσιο, η «Eldorado» σύρθηκε όταν υποχρεώθηκε να ομολογήσει την αδυναμία της να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει και για τις οποίες αδειοδοτήθηκε και τις οποίες κατηγορηματικά επιβεβαίωσαν, αρχικά η απόφαση της Διαιτησίας μεταξύ εταιρείας και Δημοσίου για το επίμαχο θέμα και τελικά το ΣτΕ με την απόφαση 223/2020, αλλά και φυσικά εξ αιτίας της δεινής θέσης στην οποία είχε περιέλθει ακριβώς για τον ίδιο λόγο, με τη μετοχή της να καταποντίζεται στο χρηματιστήριο και τη ρευστότητά της απαγορευτική πλέον για επενδύσεις.
Το γεγονός αυτό βέβαια αυτονόητα έφερνε σε θέση ισχύος το άλλο διαπραγματευόμενο μέρος, δηλαδή το Ελληνικό Δημόσιο, όπως άλλωστε διαφάνηκε και κατά τους πρώτους τουλάχιστον δέκα μήνες της διαπραγμάτευσης, οπότε και τα βήματα ήταν πολύ αργά και από ελάχιστους ψιθύρους που διέρρεαν από την πλευρά του υπουργείου κυκλοφορούσε η φήμη ότι οι «απαιτήσεις τις εταιρείας ήταν αποικιοκρατικού τύπου και δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές» ούτε από μια «φιλική προς τις επενδύσεις κυβέρνηση».
Προφανώς όμως ότι τα δεδομένα άλλαξαν στη συνέχεια καθώς στο τέλος της «μάχης» η Eldoradο φαίνεται να τα παίρνει όλα και η ελληνική κυβέρνηση τίποτα ή μάλλον παίρνει τον τίτλο της « πραγματικά φιλικής, μα πολύ φιλικής, όσο δεν φαντάζεστε φιλικής προς τις επενδύσεις κυβέρνησης» αν και κάποιοι μιλάνε για εθνική μειοδοσία. Το τι παίρνει και τι δίνει όμως ο καθένας και πόσο «διαφορετική» και προς ποια κατεύθυνση είναι η νέα Σύμβαση, αποτελεί ένα άλλο κεφάλαιο για το οποίο σύντομα θα κάνουμε λόγο.”