Το σύμπαν συνωμότησε να γεννηθώ μια τέτοια εποχή, ώστε να περάσω τα ευαίσθητα χρόνια της εφηβείας -θέλοντας και μη- κατά τη «χρυσή» δεκαετία του 80. Δεν γνωρίζω τι μπορεί αυτό να σημαίνει και ποιού είδους καταλυτική επίδραση μπορεί να έχει επάνω μου, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως είμαι εξαιρετικά χαρούμενος που έχει περάσει και φαντάζει αδύνατον να ξαναγυρίσει.
Ακόμη και τότε -πόσο μάλλον τώρα- δεν μπορούσα να καταλάβω τι στο καλό μπορεί να κρύβεται στα κεφάλια πολλών. Κουνούσαν σημαιάκια στις πλατείες και μάλωναν στα καφενεία, τσέπωναν επιδοτήσεις, διορίζονταν ασύστολα, και να τώρα που καταντήσαμε.
Ενδεικτικό της παρακμής κατ’ εμέ, είναι επίσης η όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής καθώς και η εικόνα της. Τουλάχιστον τότε υπήρχε και μια ελπίδα, μα τι να την κάνεις όταν τελικά αποδεικνύεται παντελώς ψεύτική; όσο ψεύτικα ήταν και τα λαμέ ρούχα της, οι βάτες, η χαίτη και αν συνεχίσω δεν θα ξέρω που να σταματήσω…
Άλλα διεστραμμένα μυαλά της εποχής άρχισαν να παράγουν απίστευτες ταινίες, βιντεοταινίες οι περισσότερες, ή τέλος πάντων με χείριστη αισθητική. Ταμτάκο αθάνατε!
Μεταξύ αυτών, μπορούμε τουλάχιστον να ξεχωρίσουμε μερικές που σίγουρα θα τους άξιζε ο χαρακτηρισμός cult χωρίς δεύτερη σκέψη. Και πάλι το κακό εδώ είναι πως αυτός ο χαρακτηρισμός μπορεί να τους προσαφθεί για ένα και μόνο λόγο: Eίναι τόσο παρωχημένες και φθηνές (σε ένα κάπως διαφορετικό επίπεδο από τον Ταμτάκο) που είναι αδύνατον να συγκρατήσεις τα γέλια σου αν τύχει να της δεις.
Tip: Αν κάποιος θελήσει να εντρυφήσει στο θέμα, τον προκαλώ να παρατηρήσει τον τρόπο με τον οποίο οι εκάστοτε ήρωες προφέρουν (με κάθε ευκαιρία για καυγά) την πιο συχνά χρησιμοποιούμενη λέξη της νεοελληνικής ( «μ…κα» δηλαδή). Η πεμπτουσία της υποκριτικής τέχνης σε έξι γράμματα.
Προσοχή! το έντονο γέλιο μπορεί να προκαλέσει στομαχικές διαταραχές, ή όπως έλεγαν και οι γιαγιάδες, το πολύ γέλιο δεν σου βγαίνει σε καλό…
