Ο κασκαντέρ του Skyfall, Damien Walters ακυρώνει το νόμο της βαρύτητας.

Ο άνθρωπος- φαινόμενο κάνει το αδύνατο δυνατό. Είναι ο πρώτος που καταφέρνει σε μια προσπάθειά η οποία βιντεοσκοπειται να κάνει ένα πλήρη βρόχο 360 μοιρών!

Ο Walters που έχει συμμετάσχει σε τέσσερα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Τραμπολίνο για να καταφέρει το κατόρθωμά του έπρεπε σύμφωνα με υπολογισμούς να διατηρεί σταθερή ταχύτητα η οποία έπρεπε να ξεπερνά τα 14 Χλ/ωρα.

ΠΗΓΗ: news247.gr

Source

Το πορτρέτο ενός δακρυσμένου αγοριού αναστάτωσε το 1985 απ’ άκρη σ’ άκρη τη Μ. Βρετανία. Από τότε, συνεχίζει να απασχολεί τη μνήμη των ανθρώπων που παρακολούθησαν μέσω του Τύπου τις προσπάθειες να λυθεί το μυστήριο του πορτρέτου που δεν μπορεί να καεί.

Πώς ξεκίνησε ο θρύλος του πίνακα που δεν… καίγεται;

Όλα ξεκίνησαν όταν ένας πυροσβέστης πρόσεξε ότι σε ένα σπίτι του Yorkshire που είχε καταστραφεί από φωτιά, ο πίνακας που απεικόνιζε ένα αγόρι που έκλεγε είχε παραμείνει άθικτος. Μάλιστα, ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που παρατηρούσε ότι ο πίνακας με το αγόρι έβγαινε σώος από καμμένα σπίτια.

Η συγκεκριμένη ζωγραφιά είχε αναπαραχθεί σε περίπου 50 χιλιάδες αντίτυπα και απ ότι φαίνεται αποτελούσε συνηθισμένη επιλογή διακόσμησης εκείνη την εποχή.

Μετά την αναφορά του πυροσβέστη, άνθρωποι από όλη τη Βρετανία άρχισαν να στέλνουν παρόμοιες ιστορίες και να υποστηρίζουν πως και ο δικός τους πίνακας με κάποιον ανεξήγητο τρόπο παραμένει άθικτος από τις φλόγες!

Η υπόθεση άρχισε να παίρνει τροπή ιστορίας …τρόμου όταν αναπτύχθηκαν θεωρίες ότι όχι μόνο γλιτώνει από τις φλόγες το αγόρι που κλαίει, αλλά προκαλεί τις πυρκαγιές!

Οι εκδοχές για τον καλλιτέχνη του μυστηριώδους έργου.

Ο καλλιτέχνης που ζωγράφισε τη σειρά των αγοριών που κλαίνε λεγόταν Bragolin και πέθανε το 1981. Οι πίνακές του πωλούνταν σε τουριστικά σημεία της μεταπολεμικής Βενετίας.

Αυτά τα βιογραφικά στοιχεία του καλλιτέχνη, βέβαια, δεν συμβαδίζουν με την πιο δημοφιλή εκδοχή που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο.

Σύμφωνα με αυτή, το αγόρι ήταν ένα ορφανό που είχε χάσει τους γονείς του σε μια πυρκαγιά. Ο ζωγράφος πήρε υπό την προστασία του το αγόρι, παρά τις φήμες που το συνόδευαν, ότι μπορούσε να βάζει φωτιά σε αντικείμενα χωρίς να τα αγγίζει, με τηλεπάθεια.

Μετά από καιρό, το στούντιο του ζωγράφου έπιασε φωτιά και το αγόρι το έσκασε. Από τότε χάθηκαν τα ίχνη του. Δέκα χρόνια αργότερα, από ένα αυτοκινητικό δυστύχημα, στο οποίο το όχημα κάηκε ολοσχερώς, ανασύρθηκε νεκρός ένας νεαρός άνδρας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της άδειας οδήγησης, ο νεκρός άνδρας ήταν το ορφανό αγόρι!

Αξιόπιστα ή όχι τα πειράματα που γίνονται πάνω στον πίνακα;

Αρκετά πειράματα έχουν γίνει από το 1985 μέχρι σήμερα για να λυθεί το μυστήριο. Ένας ραδιοφωνικός παραγωγός και κωμικός, ο Steve Punt, βρήκε έναν τέτοιο πίνακα και τον πήγε σε ένα ερευνητικό κέντρο, όπου θα μπορούσε να δοκιμάσει να τον κάψει με ασφάλεια (με πρόθεση να διακωμωδήσει την υπόθεση).

Το αποτέλεσμα τον εξέπληξε. Μια φλόγα ξεπήδησε στη γωνία του πίνακα και συνέχισε να καίει, όμως μόνο την κορνίζα. Στη συνέχεια έσβησε και το πρόσωπο του αγοριού έμεινε άθικτο.

Το σχετικό βίντεο, προβλήθηκε τότε από το BBC:

ΠΗΓΗ: briefingnews.gr

Source

Χίλια παλιά τζιν χρειάστηκε ο Andrew Huang για να παίξει μια μουσική σύνθεση που θα ζήλευαν ακόμα και μουσική σύνολα.

Δες το βίντεο!

ΠΗΓΗ: cosmo.gr

Source

Μέχρι τα μέσα των 60ς τα περισσότερα ανάλογα φρούρια που είχαν κατασκευαστεί στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είχαν αποσυναρμολογηθεί. Ο Roughs Tower όμως, όπως ήταν γνωστός στου στρατιωτικούς κύκλους, απλά εγκαταλείφθηκε και έτσι το 1967 ο Paddy Roy Bates, ένας πρωην αξιωματικός του στρατού και ραδιοφωνικός παραγωγός, μάζεψε τα υπάρχοντα του, πήρε γυναίκα και παιδί και έκανε «κατάληψη» στον Roughs Tower. Η θέση της πλατφόρμας στα διεθνή χωρικά ύδατα έδωσε την δυνατότητα στον Bates να κυρήξει την ανεξαρτησία της πλατφόρμας, στηριζόμενος στο διεθνές δίκαιο. Μόλις η Βρετανική κυβέρνηση κατάλαβε τι γίνεται, το 1968, έστειλε ένα συνεργείο για να τοποθετήσει μια σημαδούρα δίπλα στην πλατφόρμα αλλά ο Bates τους έδιωξε πυροβολώντας τους για εκφοβισμό. Όντας ακόμη Βρετανός πολίτης η πολιτεία άσκησε ποινική δίωξη και έτσι ο Bates εμφανίστηκε στο δικαστήριο και έφυγε κερδισμένος αφού οι δικαστές αποφάσισαν ότι η Βρετανική κυβέρνηση δεν έχει δικαιοδοσία καθώς η Sealand βρίσκεται έξω από τα 3 μίλια της δικαιοδοσίας της. Έτσι λίγο αργότερα ο Bates παρουσίασε το σύνταγμα της χώρας του, την σημαία, το νόμισμα, τα διαβατήρια και φυσικά τον εθνικό ύμνο.

Τα προβλήματα του όμως δεν τελείωσαν εκεί. Το 1978 και ενώ ο Bates βρίσκονταν ταξίδι, ο πρωθυπουργός της Sealand Alexander G. Achenbach και κάποιοι υπήκοοι του, κυρίως Γερμανοί και Ολλανδοί, οργάνωσαν πραξικόπημα κρατώντας μάλιστα τον γιό του Bates όμηρο για αρκετές μέρες. Όταν μετά από τρεις μέρες ο μικρός Bates, γνωστός ως πρίγκιπας Μιχαήλ, απελευθερώθηκε και στάλθηκε στην Ολλανδία ο πατέρας έκανε την αντεπίθεση του…Χάρη στο στρατιωτικό παρελθόν του και τις φιλίες που είχε, επιτέθηκε στην Sealand με ελικόπτερα και ένστολους και ξανακατέλαβε την εξουσία. Οι στασιαστές οδηγήθηκαν στην φυλακή ως αιχμάλωτοι πολέμου και τελικά απελάθηκαν, με εξαίρεση τον Γερμανό δικηγόρο Gernot Putz ο οποίος είχε διαβατήριο της Sealand και έτσι καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία και στάλθηκε στην φυλακή. Οι επιλογές του ήταν ή φυλακή ή να πληρώσει πρόστιμο 35.000 λίρες. Η Ολλανδική και η Γερμανική κυβέρνηση ζήτησαν από την Αγγλική πολιτεία να επέμβει και να απελευθερώσει τον δικηγόρο αλλά η δικαστική απόφαση του 1968 ανάγκασε του Άγγλους να απαντήσουν ότι δεν έχουν καμία δικαιοδοσία.

Οι Γερμανοί έστειλαν έναν διπλωμάτη για διαπραγματεύσεις στην Sealand και μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις εβδομάδων κατέληξαν στο ότι ο Γερμανός δικηγόρος θα απελευθερωθεί εάν η Γερμανία αναγνωρίσει την Sealand ως χώρα, κάτι που ουσιαστικά είχε γίνει αφού η αποστολή διπλωμάτη στην Sealand καθιστά de facto αναγνώριση. Μετά την απελευθέρωση του, ο Achenbach σχημάτισε στην Γερμανία την εξόριστη κυβέρνηση της Sealand τα σκήπτρα της οποίας ανέλαβε το 1989 ο υπουργός οικονομικών του, Johannes Seiger, ο οποίος μέχρι σήμερα ισχυρίζεται ότι είναι ο νόμιμος πρόεδρος της Sealand. Αυτές όμως δεν ήταν οι μοναδικές φορές που ο Bates αναγκάστηκε να υπερασπιστεί την χώρα του. Υπήρξε ακόμα ένα περιστατικό στις αρχές του 1990, όπου ένα πλοιάριο του Βρετανικού ναυτικού δέχτηκε πυροβολισμούς από την Sealand, η οποία διεκδικεί τα χωρικά ύδατα γύρω της σε έκταση 12 ναυτικών μιλίων, όπως ορίζει το σημερινό διεθνές δίκαιο.

Μια περίεργη ιστορία που έφερε την Sealand στο προσκήνιο ήταν η δολοφονία του διάσημου Ιταλού σχεδιαστή Gianni Versace. Για αρκετά χρόνια υπήρχε μια Ισπανική εταιρία που κατασκεύαζε και διακινούσε τα διαβατήρια της χώρας σε συνεργασία με τον «αντάρτη» πρωθυπουργό της Johannes Seiger. Ο δολοφόνος του Versace, Andrew Cunanan, αυτοκτόνησε πάνω στο σκάφος ενός κατόχου διαβατηρίου της Sealand και έτσι «βοήθησε» ουσιαστικά να ανακαλυφτεί ένα κύκλωμα το οποίο χρησιμοποιούσε διαβατήρια της μικροσκοπικής χώρας και ετοιμάζονταν να πουλήσει όπλα αξίας 50 εκατομμυρίων ευρώ στην παράνομη κυβέρνηση της Ρουάντα. Οι οικογένεια Bates ουδέποτε εμπλέχθηκε στο σκάνδαλο αλλά διαπιστώνοντας ότι υπήρχαν και άλλες εγκληματικές υποθέσεις στην οποία εμφανίστηκαν διαβατήρια της χώρας του, ανακάλεσαν όλα τα διαβατήρια της Sealand. H δε Ισπανική εταιρία, όπως έγινε γνωστό αργότερα, είχε εκδώσει χιλιάδες από αυτά. Φέτος μάλιστα θα γίνει και η δίκη κατά της εταιρίας αυτής, στην Ciudad Real της Ισπανίας.

Σήμερα η Sealand είναι ένα βήμα πριν την πλήρη αναγνώριση της ως χώρα αφού όπως επισημαίνουν σοβαροί ευρωπαίοι νομικοί πληροί όλες τις προϋποθέσεις που χρειάζεται. Από το 1974 διοικείται με βάση τα επτά άρθρα του συντάγματος της και είναι συνταγματική μοναρχία. Έχει βουλή, δικαστήριο, υπουργεία εξωτερικών, εσωτερικών, τηλεπικοινωνιών και τεχνολογίας, ενώ παράλληλα στην χώρα απαγορεύεται η οπλοκατοχή, εκτός αν είσαι μέλος της φρουράς της χώρας. Οι επιχειρηματικές δραστηριότητες της, δηλαδή των Bates κατά κύριο λόγο, είναι λίγο πολύ άγνωστες. Αυτό που είναι γνωστό είναι ότι η Sealand έχει σημαντικό αλιευτικό στόλο και ότι είναι tax free, όπως και ότι επιτρέπονται όλων των ειδών τα τυχερά παιχνίδια. Την χώρα τώρα κυβερνά ο πρίγκιπας Μιχαήλ αφού ο Paddy Roy Bates και η γυναίκα του πριγκίπισσα Τζόαν, ένα πρώην μοντέλο, ζουν πλέον στην Ισπανία λόγο την αρθριτικών τους. Το 2003 η Sealand απέκτησε και τον πρώτο της επίσημο αθλητή, τον Darren Blackburn, o οποίος τρέχει με τα χρώματα της Sealand σε μαραθώνιους και αγώνες off trail.

Παράλληλα υπάρχει και η ποδοσφαιρική ομάδα της χώρας, αυτή των ελπίδων καθώς οι παίχτες είναι κάτω των 21, την οποία κοουτσάρει ένας Αμερικάνος προπονητής γυμνασίου. Στην πρόσφατηιστορία της, η χώρα παραλίγο να καταστραφεί ολοσχερώς από την φωτιά της 23ης Ιουνίου του 2006, η οποία προήλθε από βραχυκύκλωμα. Εξαιτίας της φωτιάς το πριγκιπάτο τοποθέτησε έναν ειδικό ανεμιστήρα, μια τουρμπίνα της οποίας ο αέρας λειτουργεί ως πυροσβεστικό μέσο, ενώ η αποκατάσταση των ζημιών έγινε από γνωστή αγγλική κατασκευαστική εταιρία. Η τοποθεσία της Sealand είναι ιδιαίτερα ευνοϊκή σε ότι αφορά τις τηλεπικοινωνίες και έτσι από την πλατφόρμα της θα εκπέμπει ο ψηφιακός ραδιοφωνικός σταθμός radio free Scotland αλλά και κάποια δορυφορικό κανάλια, φυσικά με το αζημίωτο. Επίσημα η χώρα δεν είναι προς πώληση αλλά, με τον πρίγκιπα Μιχαήλ να περνάει ολοένα και περισσότερο χρόνο στην Αγγλία, λέγεται ότι με μια καλή προσφορά, της τάξης των 1.008.727.488 κάτι μπορεί να γίνει και η μικρότερη χώρα στον πλανήτη να αλλάξει χέρια.

Principality of Sealand
Έκταση: 0.00055 km2
Κάτοικοι: 27 (2002 απογραφή)
Ηγέτης: Michael Bates
Website: www.sealandgov.org

από boyz.gr

Source

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Source

Τον εντυπωσιακό μπλε-ελεκτρίκ αστακό εντόπισε ένας ιχθυοπώλης σε μια ψαραγορά του Λονδίνου και αποφάσισε να τον αγοράσει για να… τον σώσει.

Το εντυπωσιακό μαλακόστρακο είχαν ψαρέψει στα ανοιχτά των ανατολικών ακτών της Σκωτίας.

Ο Rex Goldsmith με το που τον είδε σκέφτηκε ότι είναι πολύ όμορφος για να… γίνει σούπα ή αστακομακαρονάδα και αποφάσισε να τον πάει στους ειδικούς του μουσείου Φυσικής Ιστορίας.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ο «ευρωπαίος αστακός», συνήθως έχει πιο βαθύ μπλε χρώμα, και πως το ιδιαίτερο χρώμα του συγκεκριμένου οφείλεται σε μια σπάνια γενετική παραλλαγή.

Τώρα βρίσκεται στο Ενυδρείο του Λονδίνου.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Source

Source

Παγκόσμιος διαγωνισμός μουστακιού και μουσιού (κάθε 2 χρόνια στο Βερολίνο): Είθε να νικήσει το καλύτερο μουστάκι

Songkran Festival (κάθε χρόνο στις 13-15 Απριλίου, στο Chiang Mai της βόρειας Ταϋλάνδης): Δεν πας ποτέ στο μεγαλύτερο μπουγέλο χωρίς νεροπίστολο

Ο πόλεμος της ντομάτας (την τελευταία Τετάρτη κάθε Αυγούστου στο Buñol της ανατολικής Ισπανίας): Το χώμα βάφτηκε κόκκινο

Holi (κάθε χρόνο, τη μέρα μετά την πρώτη πανσέληνο του Μαρτίου στη Βόρεια Ινδία και το Νεπάλ): Βάψτε και βαφτείτε στα χρώματα της άνοιξης

Η μάχη των πορτοκαλιών (κάθε Φεβρουάριο στην Ivrea της Iσπανίας): Υπερβολική δόση βιταμίνης C

Summer Redneck Games (κάθε Ιούλιο στο ανατολικό Δουβλίνο): Φτύσιμο κουκουτσιών, βουτιά με την κοιλιά σε έναν λάκκο, είναι μερικά από τα αγωνίσματα

Hounen Matsuri (κάθε χρόνο στις 15 Μαρτίου, στην Ιαπωνία): Ένας ξύλινος φαλλός 2,5 μέτρων και 280 κιλών πρωταγωνιστεί στη Γιορτή της Γονιμότητας

Hadaka Matsuri (κάθε Φεβρουάριο στην Ιαπωνία): Λασπομαχίες μόνο για (γυμνούς) άντρες

Cooper’s Hill Annual Cheese Rolling (κάθε Μάιο στο Gloucester): Κυνηγώντας το τυρί

Los Dias de Los Muertos (κάθε 1η και 2η Νοεμβρίου στη Λατινική Αμερική): Οι νεκροί ζουν ανάμεσά μας

ΠΗΓΗ: in2life.gr

Source

Ο κύριος αυτός έχει στην κατοχή του μια φωτογραφία από το 1870 στην οποία απεικονίζεται ένας στρατιώτης του οποίου η ομοιότητα με τον βραβευμένο με Oscar ηθοποιό είναι πράγματι τρομερή. Ο αντικέρ μάλιστα θεωρεί πως ο Cage ανήκει στην ομάδα των «απέθαντων» οι οποίοι κάθε 75 – 80 χρόνια υποτίθεται πως πεθαίνουν ενώ στην ουσία απλά αναγεννιούνται με άλλη ταυτότητα.

Το καλό της ιστορίας είναι πως ο άνθρωπος αυτός ανέβασε τη φωτογραφία προς πώληση στο e – Bay ζητώντας το ποσό του 1,000,000 δολαρίων. Λίγο αργότερα η φωτογραφία κατέβηκε από τον ιστότοπο χωρίς να γίνει γνωστό το αν πουλήθηκε σε κάποιον αφελή (πράγμα που δεν νομίζουμε) ή αν ανέλαβαν δράση οι νομικοί του δημοφιλούς ηθοποιού.

ΠΗΓΗ: www.rockyourlife.gr

Source

Έχουν προκαλέσει σημαντικές ψυχολογικές φοβίες. Έχουν χτίσει φρικιαστικούς μύθους γύρω από το όνομά τους. Έχουν πρωταγωνιστήσει σε θρίλερ, αποδεικνύοντας πως μία από τις μεγαλύτερες πηγές τρόμου είναι η… ποικιλία της φύσης. Τα δέκα πλάσματα που ακολουθούν, προκαλούν το λιγότερο ανατριχίλες ή εφιάλτες, μόνο και μόνο με την ύπαρξή τους. Διαβάστε αν τολμάτε.

Ο φονικός κροκόδειλος

Ζυγίζει παραπάνω από έναν τόνο, έχει μήκος 6,5 μέτρα και τριγυρνά στα νερά των Φιλιππίνων, περιμένοντας την λεία που θα θρέψει το πελώριο σώμα του. Διόρθωση: Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε παρελθοντικό χρόνο για τον κροκόδειλο της συγκεκριμένης φωτογραφίας, καθώς αιχμαλωτίστηκε από ντόπιους με ειδικές παγίδες και αποτελεί τον μεγαλύτερο κροκόδειλο που έχει πιαστεί ζωντανός. Τα τελευταία χρόνια, ένα νεκρό παιδί, ένας αγνοούμενος ψαράς, ακόμη και νεροβούβαλοι συγκαταλέγονται στα πιθανά θύματά του, γι’ αυτό και οι εκατό άνδρες που χρειάστηκαν για να μεταφέρουν το κουφάρι του δεν στεναχωρήθηκαν καθόλου για τον θάνατό του. Δυστυχώς ή ευτυχώς, αυτός ο κροκόδειλος δεν ήταν ο μόνος του είδους του.

Το γιγαντιαίο καλαμάρι

Σε αντίθεση με τον πιο πάνω κροκόδειλο, το τεράστιο καλαμάρι δεν έχει ποτέ αιχμαλωτιστεί ζωντανό. Αυτό το είδος καλαμαριού μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 14 μέτρα σε μήκος και τον ένα τόνο σε βάρος, ενώ διαθέτει οκτώ χοντρά «άκρα», άλλα δύο πιο μακριά πλοκάμια και μάτια διαμέτρου 10 εκατοστών. Ο τρόμος και η παραφιλολογία γύρω από αυτά τα πλάσματα δεν ξεκινά από τις «20.000 λεύγες υπό την θάλασσα», αλλά «τρομαγμένες» μαρτυρίες συναντώνται και αιώνες πριν. Ευτυχώς για τους κοινούς κολυμβητές, το γιγαντιαίο καλαμάρι δεν βγαίνει πολύ συχνά στην επιφάνεια.

Η αράχνη που τρώει πουλιά

Το όνομά της τα λέει όλα: Ταραντούλα Γολιάθ. Αποτελεί σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα της αραχνοφοβίας και μπορεί να καταβροχθίσει ένα ολόκληρο κολιμπρί για κολατσιό. Φτάνει μέχρι και τα 30 εκατοστά σε μήκος, πιάνει τα θύματά της σε μεταξένιο ιστό και στην συνέχεια χύνει το δηλητήριό της. Μπορεί μέχρι σήμερα να μην έχουν σημειωθεί ανθρώπινες απώλειες εξαιτίας της και το τσίμπημά της για τα ανθρώπινα δεδομένα να μην θεωρείται φονικό, αλλά αυτό δεν μας κάνει να θέλουμε να την επιλέξουμε για κατοικίδιο.

Το πορτογαλέζικο «man-of-war»

Η εμφάνισή του ξεγελά, καθώς μοιάζει με μια υδάτινη φούσκα. 10.000 Αυστραλοί που έρχονται αντιμέτωποι μαζί του κάθε χρόνο ωστόσο έμαθαν πολύ καλά τι είναι το συγκεκριμένο πλάσμα: Πρόκειται για «αποικιακό» οργανισμό με πολλά «στρώματα», εκ των οποίων το μεγαλύτερο περιέχει αέρια και δηλητήριο, που καλό είναι να μην έρθει σε επαφή με το δέρμα μας. Η αντιμετώπιση του τσιμπήματος περιλαμβάνει αλατόνερο και διαφέρει από αυτή του τσιμπήματος κοινής μέδουσας. Το πλάσμα αυτό πήρε το όνομά του από τα παλαιού τύπου πολεμικά πλοία «Man-of-War», με τα οποία μοιάζει η μεγάλη τους κύστη.

Ο Αυτοκρατορικός σκορπιός

Συναντάται κυρίως στην Δυτική Αφρική και αποτελεί απτό παράδειγμα της ρήσης «τα φαινόμενα απατούν». Μπορεί το μέγεθός του (φτάνει τα 20 εκατοστά), το μαύρο χρώμα του και οι δαγκάνες του να μοιάζουν απειλητικές, αλλά στην πραγματικότητα, το είδος αυτό που σπέρνει τόσο πανικό με την όψη του είναι άκακο. Μάλιστα, πολλοί υιοθετούν αυτοκρατορικούς σκορπιούς ως κατοικίδια και τα τρέφουν με τριζόνια, σκουλήκια και… ποντικάκια.

Η νυχτερίδα-βαμπίρ

Περιμένουν υπομονετικά να κοιμηθούν τα κοπάδια των ζώων, και στην συνέχεια με τα κοφτερά τους δόντια ανοίγουν ένα κομμάτι δέρματος και περιμένουν να τρέξει το αίμα με το οποίο τρέφονται. Μπορεί να μην έχουν επιτεθεί σε ανθρώπους, αλλά οι νυχτερίδες-twilight που συναντώνται στην Νότια Αμερική θεωρούνται επικίνδυνες γιατί μεταφέρουν από οργανισμό σε οργανισμό ένα σωρό μικρόβια και ασθένειες.

Ψάρια-γίγαντες

Ούτε ένα, ούτε δύο αλλά τρία ψάρια κυκλοφορούν στα νερά της Γης και διεκδικούν τον τίτλο του μεγαλύτερου «λεπιοφόρου» οργανισμού. Το είδος oarfish φτάνει τα 17 μέτρα και όταν απειλείται με θάνατο βγαίνει προς την επιφάνεια όπου επιπλέει, γεγονός στο οποίο οφείλεται ο μύθος των φιδίσιων τεράτων της θάλασσας που συναντάται σε κάποιους πολιτισμούς. Το βραζιλιάνικο arapaima από την άλλη είναι το μεγαλύτερο ψάρι που έχει βρεθεί σε γλυκά νερά και συχνά ξεπερνά τα 4 μέτρα σε μήκος. Το ψάρι με το «φιδίσιο» κεφάλι –εξ ου και το όνομα sneakhead, τέλος, ζει στις ακτές της νοτιοανατολικής Ασίας και είναι πολύ επιθετικό με όσους απειλούν τα νεογνά του. Μπορεί μάλιστα να περπατήσει μέχρι και στην στεριά με τα απαλά του λέπια και να ζήσει με αέρα για ένα μικρό διάστημα. Με άλλα λόγια, μην το πειράξετε: Θα έρθει να σας βρει.

Το «σατανικό» Box Jellyfish

Το συγκεκριμένο είδος μέδουσας ίσως να μην τρομάζει με την… pop ονομασία του, αλλά αν διαβάσετε παρακάτω, εγγυόμαστε πως δεν θα θέλετε να κολυμπήσετε στα τροπικά νερά του Ινδο-Ειρηνικού ωκεανού όπου ζει – για να μην πούμε πως θα διστάζετε να μπείτε μέχρι και στην μπανιέρα σας. Η συγκεκριμένη μέδουσα ή θαλάσσια σφήκα διαθέτει πλοκάμια, καθένα από τα οποία έχει 5.000 κύτταρα έτοιμα να τσιμπήσουν. Το δηλητήριό τους συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο τοξικές ουσίες του πλανήτη, ενώ όταν έρθουν σε επαφή με τον ανθρώπινο οργανισμό παραλύουν την καρδιά και το νευρικό σύστημα. Ο πόνος είναι τόσο μεγάλος που τα θύματα ικετεύουν να ακρωτηριαστούν, ενώ συχνά δεν προλαβαίνει καν να συμβεί αυτό καθώς η ένταση και ο πόνος προκαλούν ανακοπή καρδιάς. Γίνεται χειρότερο; Γίνεται: Η θαλάσσια σφήκα είναι σχεδόν διάφανη και τα θύματά της πέφτουν πάνω της χωρίς ποτέ να την δουν. Η μόνη σας ελπίδα απέναντι στο… θεριό είναι να πιάσετε φιλίες με θαλάσσιες χελώνες. Τα συμπαθή αυτά πλάσματα έχουν ανοσία στο δηλητήριό τους και θεωρούν τα φονικά αυτά όντα πολύ νόστιμο μεζέ.

Ο πύθωνας της Βιρμανίας

Το μέγεθος αναμφίβολα μετράει. Όταν μάλιστα πρόκειται για γιγάντιο φίδι που φτάνει τα 15 μέτρα σε μήκος και τον μισό τόνο σε βάρος, όχι απλώς μετράει αλλά προκαλεί πολλαπλές ανατριχίλες. Ο απλός μηχανισμός επίθεσης του πύθωνα λειτουργεί ως εξής: Πιάνει το θύμα του με τα κοφτερά του δόντια, τυλίγει το σώμα του γύρω από αυτό και απλώς σφίγγει. Το θύμα πεθαίνει από ασφυξία και τότε ο πύθωνας το καταπίνει… αμάσητο χάρη στα ελαστικότατα σαγόνια του. Κι αν μπορούμε να θεωρήσουμε την κατηγοριοποίηση του βιρμανικού πύθωνα στα απειλούμενα είδη καλά νέα, όταν βρεθούμε σε κάποια σκοτεινή γωνιά της ζούγκλας και τον συναντήσουμε απέναντί μας, σίγουρα δεν θα είναι εκείνος το απειλούμενο είδος.

Η περίπτωση της Nessie

Το 1934, ένας γιατρός από την Σκωτία τραβά την συγκεκριμένη φωτογραφία και έκτοτε ο μύθος για το τέρας του Λοχ Νες έχει αποκτήσει… τερατώδεις διαστάσεις. Πρόκειται για τα 15 λεπτά δημοσιότητας του γιατρού, που χάρη σε καλά τοποθετημένα κούτσουρα στην σκοτσέζικη λίμνη πολλαπλασιάστηκαν ή όντως ένα τέρας που μοιάζει με μίνι βροντόσαυρο έφερε δικαίως μεγάλο κύμα τουρισμού προς το νησί; Οι έρευνες, τα σόναρ και η επιστήμη επιλέγουν κατηγορηματικά την πρώτη εκδοχή, όμως η τρέλα γύρω από την Nessie υπήρξε τόσο μεγάλη κατά τον 20ο αιώνα, που το διάσημο τέρας δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτή την λίστα.

ΠΗΓΗ: www.in2life.gr

Source