ΠΗΓΗ: papaioannou-giannis.net

Source

Με στόχο να μπλοκάρει τη ροή του «μαύρου χρήματος» μέσω τραπεζικών λογαριασμών το υπουργείο Οικονομικών εισάγει το ηλεκτρονικό «φακέλωμα» καταθέσεων, δανειών και πιστωτικών καρτών.

Με το νέο μέτρο οι εφορίες θα συνδέονται διαδικτυακά με τις τρέπεζες και ο διαχειριστής-εφοριακός θα έχει ανά πάσα ώρα και στιγμή απευθείας πρόσβαση στο ύψος και τις κινήσεις λογαριασμών καταθέσεων, σε δάνεια για αγορές περιουσιακών στοιχείων κλπ.

Με αυτόν τον τρόπο στοχεύετε να εντοπιστούν ακόμη περιπτώσεις ψευδών δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος και εικονικού «πόθεν έσχες» για την αποφυγή καταβολής ή απόδοσης φόρων και τελών στο Δημόσιο.

Με τη ρύθμιση:

– Θα καταγράφονται αναλυτικά το ύψος και οι μεταβολές στους λογαριασμούς καταθέσεων σε αντιπαραβολή με το φορολογικό προφίλ.

-Θα υπάρχουν στοιχεία για το χρόνο λήψης και το ύψος των στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων και για τις δόσεις για την εξόφλησή τους.

– Η εφορία θα αποκτήσει πρόσβαση στις εντολές για πιστώσεις χρηματικών ποσών, καθώς και σε πιστωτικές και σε χρεωστικές κάρτες και θα αντιπαραβάλλει τα στοιχεία με το δηλωθέν εισόδημα και την περιουσιακή κατάσταση του φορολογουμένου, για να εντοπίσει περιπτώσεις απόκρυψης εισοδήματος μέσω πλασματικών τεκμηρίων διαβίωσης και απόκτησης κινητών και ακινήτων μεγάλης αξίας.

ΠΗΓΗ: madata.gr

Source

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω…

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δεν ζει καλά, κανείς δεν ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, ας πούμε τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε. Ξέρουμε καλά πως ότι έμεινε εκτεθειμένο (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα, που ελπίζω πως θα γίνει), ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε… Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

alkinoos.gr

Source

Της Μαργαρίτας Ισιδώρου

Οι σοσιαλιστές της Σερβίας εγκαταλείπουν το τραπεζικό σύστημα του ευρωπαϊκού μοντέλου και προκαλούν τις έντονες διαμαρτυρίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου! Παραιτήθηκε ο Dejan Soskic, πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας Σερβίας, ενώ η θητεία του έληγε το 2016! Στην Ευρώπη και ειδικότερα στα Βαλκάνια έχουμε την πρώτη πολιτική απάντηση και αντίδραση στη Τραπεζική Δικτατορία, με νόμο που ψήφισε η Σερβική Βουλή!

Η είδηση θάβεται από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ και δημοσιογράφους και ίσως αναγκαστούν να μιλήσουν για αυτή την εξέγερση της Σερβίας, μιας και τώρα το ΔΝΤ εκφράστηκε δημόσια εναντίον ενός νόμου που ψήφισε δημοκρατικά η Βουλή της Σερβίας και εναντίον του σοσιαλιστή πρωθυπουργού Ivica Dacic.
Με τον νέο νόμο η Τράπεζα της Σερβίας υποχρεώνεται να λειτουργεί σε όφελος της εθνικής οικονομίας και των αναγκών του Σερβικού λαού και να μην τηρεί τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του ΔΝΤ και των διεθνών κερδοσκόπων!

Πρόκειται για ενέργεια της Σερβικής Βουλής που υπερασπίζεται το σύνολο της χώρας και είναι φυσιολογική η αντίδραση της Ευρωπαϊκής ένωσης και του ΔΝΤ, αφού εκτιμούν ότι η Σερβία αναστατώνει κυριολεκτικά την διεθνή τραπεζική «σταθερότητα»!

Τώρα ένα τεράστιο αγκάθι, η Σερβία, υποχρεώνει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να προλάβει νέες αποφάσεις σαν της Σερβίας από Ιταλία και Ισπανία. Για την Ελλάδα δεν ανησυχούν οι διεθνείς κερδοσκόποι, μιας και έχουν εγκαταστήσει μια συγκυβέρνηση δωσίλογων!

Η απόφαση της Σερβίας δείχνει πως υπάρχουν ακόμη κάποιοι κι αυτοί στην Περιφέρεια του συστήματος, που τολμούν να εναντιωθούν στην Αυτού Μεγαλειότητα της κερδοσκοπίας, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα!

Πηγή: http://troktiko.eu

Source

Οι υπογράφοντες οικονομολόγοι και τραπεζίτες, εκτιμούν ότι η έξοδος της χώρας από το ευρώ παραμένει ως μια βασική πιθανότητα, ενώ οι αποταμιεύσεις των Ελλήνων που είναι απαραίτητες για την επανεκκίνηση της οικονομίας «θα έχουν φύγει για αλλού».

Εισαγωγικά γίνεται αναφορά στο PSI, με την επισήμανση ότι οδήγησε την Ευρώπη σε πρωτόγνωρες και μη ελέγξιμες καταστάσεις, αφού η περίπτωση της Ελλάδας δεν ήταν συγκρίσιμη με την πρότερη εμπειρία της Αργεντινής, η οποία είχε κλειστό τραπεζικό σύστημα.

Εξηγούν ότι με το ευρώ, τα ευρωπαϊκά κράτη δημιούργησαν ένα ανοικτό σύστημα με ελεύθερη διακίνηση του χρήματος. Έτσι οι ελληνικές τράπεζες μπορούν χωρίς πρόβλημα να μεταφέρουν τα χρήματα των πελατών τους στις αγγλοσαξονικές τράπεζες, για παράδειγμα, στις οποίες δεν είναι δυνατόν να απαγορευθεί η συναλλαγματική τους μετατροπή σε λίρες ή δολάρια.

Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται η «απεθνικοποίηση» των ελληνικών αποταμιεύσεων, αφού με το να ανήκουν στην ΕΕ δεν είναι δυνατόν να τεθεί σε λειτουργία έλεγχος των εμβασμάτων ειδικά για τους Έλληνες.

Εάν συνεχίσουμε με την ίδια λογική, λέει η ομάδα «Διογένης», πριν προλάβουμε να κάνουμε οτιδήποτε, το μόνο που θα έχει απομείνει στην Ευρώπη θα είναι τα χρέη της Ελλάδας και της Ισπανίας. Τα χρήματα θα έχουν φύγει για αλλού, τη στιγμή μάλιστα που είναι απαραίτητα για την επανεκκίνηση των οικονομιών.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν κάνει λάθη, τουλάχιστον τρεις φορές:

• Πρώτο λάθος η παραβίαση του σύμφωνου αλληλεγγύης, με τη δικαιολογία ότι οι Έλληνες είπαν ψέματα.
• Δεύτερο, η λήψη κάθε φορά μέτρων, ανεπαρκών και υψηλού κόστους, που προκάλεσαν τη δυσφορία του λαού, χωρίς να δώσουν λύσεις.
• Τρίτο, η ολιγωρία και οι χρονικές καθυστερήσεις που επέτρεψαν στους πλούσιους Έλληνες, αλλά και στους Ισπανούς τελικά, να πάρουν τα μέτρα τους ώστε να μεταφέρουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό.

Συνεχίζοντας με αυτή τη λογική, δεν απομένουν παρά δύο επιλογές για τους Ευρωπαίους σε σχέση με την Ελλάδα: ή να μην κάνουν τίποτα, ή ν’ αποφασίσουν την έξοδό της από το ευρώ.

Σε αυτήν την περίπτωση, εκτιμά η ομάδα «Διογένης», οι μεγάλοι νικητές θα είναι το δολάριο και η αμερικάνικη οικονομία που έχει τόσο ανάγκη από ρευστότητα για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων της.

Μαζί της κερδισμένες θα βγουν και οι αγγλοσαξονικές τράπεζες, που στο μεταξύ θα έχουν εισπράξει τις προμήθειές τους.
Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί ο σκληρός ανταγωνισμός, η νίκη ανήκει σε αυτούς που αποδεικνύουν την ικανότητά τους να κινηθούν, να αποφασίσουν και να δράσουν απέναντι σε μια Ευρώπη πετρωμένη στον εγωισμό και στις διαιρέσεις της, καταλήγει το άρθρο.

από ethnos.gr

Source

Σύμφωνα με δημοσιογράφους, διαδηλωτές ξυλοκοπήθηκαν με γκλομπς από αστυνομικούς στην Πουέρτα ντελ Σολ και δέχθηκαν σφαίρες από καουτσούκ. Η αστυνομία ανακοίνωσε πως έξι άνθρωποι τραυματίσθηκαν ελαφρά και επτά συνελήφθησαν.

Η ένταση ξεκίνησε όταν ομάδες πολιτών αποπειράθηκαν να φθάσουν στο κοινοβούλιο και όταν οι αστυνομικοί τους απώθησαν, δέχθηκαν αντικείμενα, κυρίως μπουκάλια. Στη διάρκεια των οδομαχιών κάδοι απορριμμάτων πήραν φωτιά.

Μετά το τέλος της μεγάλης πορείας, η οποία διαλύθηκε ήρεμα, οι αστυνομικοί επιτέθηκαν σε μικρές ομάδες διαδηλωτών και τους ξυλοκόπησαν με γκλομπ για να τους διαλύσουν στην Πουέρτα ντελ Σολ, στο κέντρο της πρωτεύουσας, ενώ οι διαδηλωτές προσπαθούσαν να φτάσουν στο κοινοβούλιο, έκαναν γνωστό οι δημοσιογράφοι.

Πολλές εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είχαν προηγουμένως συμμετάσχει στη μεγάλη διαδήλωση εκφράζοντας την άρνησή τους στο νέο πρόγραμμα λιτότητας, την αύξηση του ΦΠΑ και τις δημοσιονομικές περικοπές που πλήττουν τους δημόσιους υπάλλους και τους ανέργους.

Τα συνδικάτα είχαν καλέσει τους Ισπανούς να διαδηλώσουν σε 80 πόλεις με σύνθημα «Θέλουν να καταστρέψουν τη χώρα. Πρέπει να τους εμποδίσουμε».

από protothema.gr

Source

Τα πήραμε τα πράματα πιο χαλαρά. Ζητοκραύγασε και ο κάθε ταλαίπωρος βαλκάνιος έλληνας μόλις απόκτησε το γαλαζοαίματο χαρτονόμισμα στο χέρι του. Και μετά άρχισε το πραγματικό πάρτυ, το ονειρικό. Διπλασιασμός τιμών για το μαϊντανό και περιθώρια εμπορικού κέρδους 300%. Διακοποδάνεια με τη σέσουλα, σπιτάκια όλοι, μιας και το ενοίκιο ήταν ντενοντέ. Όλοι μας λαδώσαμε υλικά ή και ηθικά να πάρουμε ένα δανειάκι, μια δημοπρασία ή μια προμηθειούλα με απευθείας ανάθεση, ένα διορισμό, μια υπογραφή του προϊστάμενου για επιπλέον οδοιπορικά, εν κοινή συναινέσει φυσικά. Και αυτός που έδινε, αλλά και αυτός που έπαιρνε. Και όλοι μας είμασταν στο όνειρο. Να εξελιχθεί η θέση μας στο δημόσιο, να πάρουμε λίγα παραπάνω ευρώ με την προαγωγή μας, είτε δουλεύουμε, είτε τους δουλεύουμε. Αργίες κολλητές τετρακάβαλο με σαββατοκύριακα, Πάσχα στο Πύλιο, μπανάκια Χαλκιδική Σίφνο, ψώνια στο Λονδίνο, σκίσιμο χιονιού στις πίστες της Αράχωβας και του Καϊματσαλάν. Και ο κάθε πικραμένος είχε το δικαίωμα στο όνειρο. Ξαφνικά όλοι απολαμβάναμε τα ίδια. Και ο πλούσιος και το φτωχαδάκι. Δεν καταλάβαινες από τα Καγιέν και τα Mercedes που οδηγούσαμε ποιος είναι ποιος. Μια σύγχυση, ένα ποδοβολητό, αχός από τη μάχη της κατανάλωσης. Αλλαγή συνέχεια στα ρούχα, στα αμάξια, στον υπολογιστή. Κάναμε συνέχεια update. Ή καλύτερα είχαμε ενεργοποιήσει το auto-update.

Όμως, τα προβλήματα μεγάλωναν. Και η χώρα χρεωνόταν. Μόνιμα, σταθερά, βασανιστικά αργά, επί μακρόν, από τους άθλιους κυβερνήτες της. Στους αδίστακτους ξένους άπληστους δανειστές. Της ελεύθερης αγοράς βεβαίως βεβαίως. Με τα γκρι κουστούμια, τα μαύρα γυαλιά και τους δερμάτινους χαρτοφύλακες. Φορτωνόμασταν χρέος που κάποια μέρα θα μας το ζητούσαν. Νόμιμο και επαχθές. Λένε κάποιοι ότι μέχρι και μίζες των οπλικών συστημάτων τιτλοποιήθηκαν στο χρέος. Να τα πληρώσουν όλα τα κορόιδα. Οι ινδιάνοι καταναλωτές έλληνες, οι καλοζωισμένοι. Κάποτε στο μέλλον. Και η χώρα θα χρεώνεται. Αυτοί καλά κάνανε. Τη δουλειά τους κοιτούσανε. Εμείς όμως που ήμασταν; Σε αυτή τη χώρα ζούσαμε; Ή στο Σαν Μαρίνο, στο Μονακό;

Κάποιοι πρόγονοί μας κάποτε αποφάσισαν να αποφασίζει μια εκλεγμένη ομάδα και όχι ένας θεόσταλτος βασιλιάς. Το είπανε Δημοκρατία. Αυτούς που δεν συμορφώνονταν με την απόφαση των πολλών τους τιμωρούσαν, με εξοστρακισμό ή και άλλα σπορ. Και εφεύρανε την Τιμωρία. Του να υποστείς τη συνέπεια των πράξεων σου. Και κάποιοι άλλοι αποφάσισαν να πεθάνουν για την πατρίδα τους, ώστε να την προστατεύσουν από τον εχθρό, ενώ κάποιοι άλλοι την επέκτειναν και την έφτασαν από τη Μακεδονία μέχρι την Ινδία. Και έτσι αισθάνθηκαν όλοι τη Φιλοπατρία και τη Δόξα. Αλλά και κάποιοι άλλοι θέλησαν όλοι να είναι ίσοι απέναντι στα συμφέροντα τον πολλών και να μην υπάρχει αδικία. Και τότε έλαμψε η Δικαιοσύνη. Μερικούς αιώνες αργότερα κάποιες μάνες πηδούσαν στο γκρεμό γιατί δεν ανέχθηκαν να βιάζονται από τους Τούρκους και να ζουν ζωή χωρίς αξιοπρέπεια, ενώ κάποιοι παπάδες ανατινάχθηκαν σε ένα μοναστήρι γιατί πνιγόντουσαν από την καταπίεση. Και μας δίδαξαν την Αυτοθυσία, την Αυταπάρνηση που φτάνει μέχρι στην άρνηση της ίδιας μας της ζωής.

Το 2009 η περίοδος χάριτος του ευρώ έληξε για εμάς τους Έλληνες. Ήρθε η ώρα να πάρουνε την αντιπαροχή τους, αφού το οικοδόμημα χτίστηκε. Ένα γιγάντιο χρέος, ενός πλανεμένου, ραχατεμένου, αδιάφορου λαού. Ήρθανε να εισπράξουνε. Βάλανε κυβερνήτες να πούνε ψέμματα για να κερδίσουν τις εκλογές. Τους στήριξαν οικουμενικά όλα τα μέσα. Κατά επίφαση με δημοκρατικό τρόπο. Και από τότε άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Βάλαν φόρους για να γονατίσουν όλοι. Δήθεν για να σωθεί το κράτος. Αυτό που έτσι το άφηναν να λειτουργεί από δεκαετίες και δεν υπήρχε πρόβλημα. Ελέγχουν την ενημέρωση κυνηγώντας όποιον διαφωνεί. Αποφεύγουν τις εκλογές και τις αποφάσεις του λαού και σύρρονται σε αυτές μόνο όταν πιστεύουν ότι θα κερδίσουν και όχι όποτε συμφέρει τους πολλούς. Και όλα αυτά μας τα επιβάλλουν οι κυβερνήτες μας, σα δουλικά, που ακούν ότι τους προστάζει ο ξένος βασιλιάς.

Και τότε κάπου εκεί στο 2010 το όνειρο άρχισε να ξεθωριάζει. Όλοι συνέχιζαν να μαζεύουν τα ευρώ τους για να ξεπληρώνουν τα δάνεια στις τράπεζες, αλλά τώρα με αγανάκτιση. Tο χειρότερο είναι ότι με τα μέτρα που παίρνουν εξαθλιώνουν μέρα με τη μέρα τους κυνηγημένους πια από τους φόρους έλληνες. Κόσμος αυτοκτονεί, δέρνουν με μανία και ανοίγουν κεφάλια στις συγκεντρώσεις αδικημένου πλήθους, άνθρωποι χάνουν καθημερινά τις δουλειές τους, επιχειρηματίες καταστρέφονται, και οι δημόσιοι υπάλληλοι αρχικά πτωχεύουν και σε λίγο θα ανοίξει η πόρτα της εξόδου στο χάος της ανεργίας.
Βέβαια παράλληλα με τις συμμορφώσεις μας, φτιάχτηκε και το ταμείο, στο οποίο μπαίνει το βιός μας, της χώρας μας, στο οποίο θα βάλουν χέρι, μόλις αποτύχουν τα μέτρα τους, τα οποία τα έχουν προγραμματίσει για να αποτύχουν και το βλέπουμε στις ειδήσεις των 8 κάθε τρίμηνο. Τότε θα αρχίσει το δικό τους όνειρο και θα εδραιωθεί ο δικός μας εφιάλτης.

Το ευρώ άρχισε σε όλους τους υπηκόους αυτού του ταλαίπωρου τόπου να τους δείχνει τα δόντια του. Έγναν σκλάβοι του. Τα ευρώ στην τσέπη τους λιγόστεψαν πια. Το όνειρο χάθηκε. Η απόσταση με την ευρώπη μεγάλωσε. Ανακουφιστικό βέβαια για όλους μας είναι ότι και άλλοι λαοί με το ίδιο νόμισμα άρχισαν να υποφέρουν. Ανεργία, αβεβαιότητα, ανασφάλεια. Μα καλά, το ευρώ δεν έγινε για να προοδεύσουν οι λαοί της ευρώπης, να έχουν ένα μέλλον καλύτερο, να ζήσουν όλοι στο όνειρο μιας μεγάλης δημοκρατικής πλούσιας χώρας; Μιας χώρας που θα μπορεί ο καθένας να προοδεύει, αλλά και ο καθένας να σέβεται τους πολλούς;

Έτσι, τώρα πια απελπιστήκαμε. Και τότε συνέχισαν με το φόβο. Ότι τέλος στο auto-update. Παντού άκουγες πόσες δεκαετίες πίσω θα γυρίσουμε, πόσα θα χάσουμε, θα καταστραφούμε. Στους ηλικιωμένους είπαν ότι δεν θα έχουν φάρμακα και λίγα ευρώ να φάνε. Στους νέους είπαν ότι δεν θα έχουν δουλειά και σπίτι να μείνουν, αφού θα το πάρει η τράπεζα. Σε όλους ότι δεν θα έχουν ότι θα επιθυμούσαν να έχουν, ή ήδη κατέχουν, βέβαια κατά ένα μέρος, αφού όλα είναι μέσα στα δάνεια. Δανεικά από το μέλλον, που το τρώμε τώρα και αυτοί θα το κατάσχουν. Και άρα αφού θα το χάσουμε, το μέλλον μας, τώρα στο παρόν, όλα θα τελειώσουν. Και συνεχίζουν ατιμώρητοι να μας περιγράφουν τον εφιάλτη μας. Ο οποίος τελικά έχει έναν μοναδικό συγγενή. Το ευρώ, αυτό για το οποίο όλα γίνονται. Και αυτοί μένουν ατιμώρητοι. Και έχουν το θράσος να λένε ότι έχουν δήθεν τις λύσεις για να βγούμε από τον εφιάλτη.

Οι ντόπιοι και οι ξένοι κυβερνήτες μας έχωσαν λάθρα στο ευρώ, αλλά με αντιπαροχή. Την ευζωία μας και την εκμετάλλευση της χώρας μας. Μας έταξαν το όνειρο και μας κέρασαν τον εφιάλτη. Ωραίοι κυβερνήτες είναι αυτοί. Αντί να εφαρμόσουν αυτά που εμείς βρήκαμε από παλιά, τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη, την Τιμωρία, τη Φιλοπατρία, τη Δόξα, την Αυτοθυσία και την Αυταπάρνηση, να μας προτρέπουν να τα προσέχουμε σαν κόρη οφθαλμού και σε κάθε παραστράτημα να μας επιπλήτουν, μας λένε ότι εάν θέλουμε το ευρώ, το όνειρο δηλαδή, θα πρέπει να ζήσουμε στον εφιάλτη, αλλιώς υπάρχει άλλος εφιάλτης.

Τελικά, τι έχει αξία σε αυτή τη ζωή; Το νόμισμα; Είτε μήπως ο τρόπος που θα ζήσεις, το χούι, το κόψιμό, η περπατησιά που λένε κάποιοι αγράμματοι σοφοί μας; Μήπως είναι να μας αρέσει να φιλάμε τις κατουρημένες ποδιές τους, σαν τριτοκοσμικοί αχθοφόροι με αντάλλαγμα κάποια μπλέ, πορτοκαλιά και μωβ χαρτάκια στην τσέπη μας και να ζήσουμε μια ζωή χωρίς αξιοπρέπεια; Μας έχει μείνει κανένα υπόλειμα Αυτοθυσίας και Αυταπάρνησης για ιδέες Ελευθερία, Φιλοπατρία, Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, ή έχουν δίκιο όσοι λένε ότι τελικά είμαστε βαλκανικοί τουρκόσποροι, φυτεμένοι στις παρυφές της ευρώπης από τα ανεμομαζέματα; Οι οποίοι με τα λιγοστά ευρώ στην τσέπη τους θα ζήσουν απο εδώ και πέρα όχι στο όνειρό τους αλλά μέσα στον εφιάλτη τους;

Σπύρος Αθ. Γκουτζαμάνης

από hellastoday.blogspot.com

Source

Η μελέτη, που παρουσιάστηκε σήμερα για πρώτη φορά αποπειράται να εκτιμήσει τη συμβολή του Ίντερνετ στην ελληνική οικονομία. Όπως αναφέρει, το 2010 αυτή η συνεισφορά ήταν περίπου 2,7 δισ. ευρώ ή 1,2% του ΑΕΠ, πολύ πιο κάτω από το ποσοστό 3,8% του ΑΕΠ που είναι ο αντίστοιχος μέσος όρος συνεισφοράς του Ίντερνετ στην ΕΕ ή από το 1,7% στην Τουρκία.

Σύμφωνα με την έκθεση, η οικονομική κρίση, που έχει πλήξει όλη την ελληνική οικονομία, έχει επιπτώσεις και στον τομέα του διαδικτύου, επιβραδύνοντας την ανάπτυξή του. Η μελέτη, με βάση το βασικό σενάριό της, εκτιμά ότι η εγχώρια διαδικτυακή οικονομία θα αυξηθεί με μέσο ετήσιο ρυθμό 6% και θα φθάσει τα 3,6 δισ. ευρώ ή 1,6% του ΑΕΠ το 2015. Αν όμως (σύμφωνα με το πιο αισιόδοξο σενάριο), ληφθούν μέτρα ενίσχυσης της ψηφιακής οικονομίας, τότε υπάρχει δυνατότητα η μέση ετήσια αύξηση να φθάσει το 19% και, έτσι, το 2015 η συμβολή του διαδικτύου να διαμορφωθεί στο 2,9% του ΑΕΠ της χώρας μας, προσθέτοντας ακόμα 2,9 δισ. ευρώ σε αυτό.

Η έρευνα δείχνει γενικότερα ότι η Ελλάδα δεν έχει ενστερνιστεί το διαδίκτυο στον βαθμό που αυτό έχει γίνει σε άλλες χώρες. Μεταξύ άλλων, καταδεικνύει ότι η χώρα μας εισάγει υπηρεσίες και αγαθά ηλεκτρονικού εμπορίου (e-commerce) αξίας 1,8 δισ. ευρώ, ενώ η αντίστοιχη αξία εξαγωγών ανέρχεται σε μόλις 0,7 δισ. ευρώ, δηλαδή για κάθε 1 ευρώ εξαγωγών εισάγονται 2,6 ευρώ. Ο λόγος για αυτή τη διαφορά είναι κυρίως ότι το 57% των ελλήνων καταναλωτών προτιμά να κάνει τις αγορές του από το εξωτερικό, καθώς δεν βρίσκει σε ελληνικά sites τα προϊόντα που αναζητά.

Οι Έλληνες εμφανίζονται ακόμα ανασφαλείς για αγορές μέσω διαδικτύου και προτιμούν τα «φυσικά» καταστήματα. Από την άλλη πλευρά, στην εκδήλωση παρουσιάστηκαν διάφορες περιπτώσεις εταιριών (airtickets.gr. skrutz.gr κ.α.), οι οποίες ακόμα και εν μέσω κρίσης κατάφεραν να εμφανίζουν ανοδική πορεία χάρη στην εκτεταμένη και σωστή αξιοποίηση του διαδικτύου με πωλήσεις στο εσωτερικό και το εξωτερικό.

Πέντε είναι οι βασικές προτάσεις της μελέτης προκειμένου να διευρυνθεί η συνεισφορά του διαδικτύου στην ελληνική οικονομία:

• Ενθάρρυνση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων να στραφούν στο διαδίκτυο, με παράλληλη επιτάχυνση της εκταμίευσης των επιδοτήσεων ύψους 1,5 δισ. ευρώ (Ψηφιακή Σύγκλιση) στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ.
• Βελτίωση των υποδομών, με την παροχή κινήτρων και τη διαμόρφωση πλαισίου ανάπτυξης της ευρυζωνικότητας μέσω νέων επενδύσεων, οι οποίες μπορούν να χρηματοδοτηθούν με πολλαπλούς τρόπους (π.χ. ΣΔΙΤ).
• Εδραίωση της εμπιστοσύνης των ελλήνων καταναλωτών στις διαδικτυακές αγορές με εκστρατείες ενημέρωσης από το δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.
• Μεταφορά ολοένα περισσότερων δραστηριοτήτων της δημόσιας διοίκησης στο Διαδίκτυο (ηλεκτρονική διακυβέρνηση – e-government) με παράλληλη υποχρεωτική χρήση των online υπηρεσιών από τους πολίτες.
• Επένδυση στην εκπαίδευση για τη χρήση ψηφιακών μέσων ιδίως από τους μαθητές.

Ο γενικός διευθυντής της Google Greece Στέφανος Λουκάκος δήλωσε αισιόδοξος ότι το διαδίκτυο μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά τη χώρα μας να βγει από την κρίση, βασίζοντας την αισιοδοξία του, όπως είπε, στο γεγονός ότι παρόλο που η διείσδυσή του στην Ελλάδα είναι ακόμα χαμηλή, η ζήτηση για διαδικτυακές υπηρεσίες ξεπερνά σαφώς την σχετική προσφορά. Ανέφερε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι κάθε μήνα στο Google.gr οι Έλληνες κάνουν πάνω από 800 εκατ. αναζητήσεις τον μήνα. Είπε ακόμα ότι η εταιρία του ήδη επενδύει στη χώρα μας και θα συνεχίσει να το κάνει. «Το διαδίκτυο μπορεί να προσφέρει πολλά στην ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα και να συμβάλει στην ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας – προωθώντας τις εξαγωγές και βελτιώνοντας την παραγωγικότητα των επιχειρήσεων», πρόσθεσε.

Ο διευθύνων σύμβουλος της BCG Αθήνας Βασίλης Αντωνιάδης επεσήμανε ότι όντως η ελληνική διαδικτυακή οικονομία είναι ακόμα πολύ πίσω, λόγω διαφόρων εμποδίων τόσο στην πλευρά της προσφοράς, όσο και της ζήτησης, όμως πρόσθεσε ότι, ακριβώς λόγω αυτής της υστέρησης, υπάρχει σημαντική προοπτική για μελλοντική δυναμική. Μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι οι τέσσερις δημοφιλέστεροι διαδικτυακοί τόποι για τους έλληνες χρήστες είναι, κατά σειρά, οι Google.gr, Facebook, YouTube και Google.com.

Ο βουλευτής της ΝΔ και τομεάρχης ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης πρότεινε να γίνει υποχρεωτική η χρήση του διαδικτύου από όλους τους πολίτες κατά τις επαφές τους με το Δημόσιο, ώστε να μειωθεί η γραφειοκρατία. Επίσης είπε ότι πρέπει να επιταχυνθεί η απορρόφηση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ για την ψηφιακή οικονομία και χαρακτήρισε απόλυτης προτεραιότητας το σχεδιαζόμενο έργο «οπτική ίνα στο σπίτι», που δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί.

Ο γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ Γιάννης Στουρνάρας τόνισε ότι το διαδίκτυο βοηθάει σημαντικά την παραγωγικότητα, αρκεί οι έλληνες πολιτικοί «να πατήσουν τα κατάλληλα κουμπιά», ώστε να αρθούν τα σχετικά εμπόδια και αντικίνητρα.

Ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ Κωνσταντίνος Μίχαλος ζήτησε να ενταθούν οι κρατικές παρεμβάσεις για την ψηφιακή οικονομία, να αναβαθμιστούν οι υποδομές ευρυζωνικότητας, να επιταχυνθεί η απορροφητικότητα των κονδυλίων του ΕΣΠΑ και να ευαισθητοποιηθούν περισσότερο οι μικρομεσαίες ελληνικές επιχειρήσεις για την χρησιμότητα του διαδικτύου.

Ο ειδικός γραμματέας ψηφιακού σχεδιασμού του υπουργείου Ανάπτυξης Αντώνης Μαρκόπουλος αναγνώρισε τις γραφειοκρατικές καθυστερήσεις στην αξιοποίηση του ΕΣΠΑ, αν και χαρακτήρισε «μύθο» ότι αρκούν αυτά τα κονδύλια για κινηθεί η ανάπτυξη. Ακόμα επεσήμανε ότι η έλλειψη ρευστότητας (ιδίως πόρων) των ιδιωτικών ελληνικών επιχειρήσεων είναι αυτή που δυσκολεύει σημαντικά την απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων.

‘Αλλα στοιχεία για το Ίντερνετ στην Ελλάδα
Μεταξύ άλλων, η μελέτη παραθέτει τα εξής στοιχεία και εκτιμήσεις:

• Οι Έλληνες χρησιμοποιούν το διαδίκτυο πιο επιφυλακτικά από τους άλλους Ευρωπαίους. Κυρίως διαβάζουν ειδήσεις και χρησιμοποιούν τα κοινωνικά μέσα όπως το Facebook, όμως διστάζουν να ψωνίσουν ηλεκτρονικά. Αν και δύο στους τρεις Έλληνες (το 67%) έχουν ευρυζωνική πρόσβαση στο διαδίκτυο, μόνο οι μισοί (49%) βρίσκονται online, ενώ ακόμα λιγότεροι (μόλις το 12%) κάνουν αγορές μέσω διαδικτύου, έναντι μέσου ποσοστού 40% στην ΕΕ.
• Η online εγχώρια διαφήμιση αυξάνεται γοργά (μέση ετήσια αύξηση 52% από το 2006) σε μια γενικά συρρικνούμενη ελληνική διαφημιστική αγορά, φθάνοντας συνολικό τζίρο 73 εκατ. ευρώ το 2010. Υπολογίζεται ότι περίπου το 6% της συνολικής διαφημιστικής δαπάνης στην Ελλάδα κατευθύνεται στο διαδίκτυο.
• Στον δείκτη E-Intensity της BCG, που μετρά τη διείσδυση του διαδικτύου σε μια χώρα, η Ελλάδα κατατάσσεται μόλις 30ή μεταξύ των 34 χωρών του ΟΟΣΑ. Όμως φωτεινή εξαίρεση αποτελεί η σχετικά μεγάλη διείσδυση των «έξυπνων» κινητών τηλεφώνων στη χώρα μας, που με ποσοστό 30% πλησιάζει τον μέσο όρο της ΕΕ (36%).
• Μόνο το 10% των ελληνικών επιχειρήσεων κάνουν αγορές στο διαδίκτυο έναντι μέσου όρου 28% στην ΕΕ.

από techit.gr

Source

Τι να απαντήσω; Τι να του πω; Πως οι αποικιοκράτες παππούδες του συμπεριφέρονταν στους Kύπριους δικούς μου σαν να ήταν ζώα, επειδή ήταν βοσκοί και δεν είχαν μπάτλερ; Πως η βασίλισσά του, αυτή η γιαγιά με τα καταπληκτικά καπέλα, όταν ήταν νέα υπέγραφε με το χέρι της θανατικές καταδίκες παιδιών 19 και 20 χρονών που πάλευαν να ελευθερώσουν τον τόπο τους; Να του πω για την εξωτερική πολιτική της χώρας του, που τεχνητά προκάλεσε το μίσος μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, άνοιξε με το ζόρι την όρεξη στην Τουρκία για την Κύπρο και με τη βοήθεια της αστείρευτης δικής μας λεβεντομαλακίας δημιούργησε το Κυπριακό πρόβλημα, με χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους και πρόσφυγες;

Να του πω για τον εμφύλιο εδώ στην Ελλάδα και για τον ρόλο που έπαιξε η εξωτερική πολιτιτική της χώρας του; Για τη σύμπραξη με τους ηττημένους Γερμανοτσολιάδες και κάθε λογής δοσίλογους εναντίων όσων αγωνίστηκαν για την ελευθερία στο βουνό; Για το πώς εκμεταλλεύτηκαν την εγκεφαλική σκλήρηνση και τον επαρχιωτισμό της εδώ κομμουνιστικής ηγεσίας προκειμένου να ξεφορτωθούν μια και καλή το πιο δημιουργικό και αλτρουιστικό κομμάτι της χώρας; Πως από τότε επικράτησαν εδώ οι βολεψάκιδες, οι παρτάκιδες και οι ελληνάρες χωρίς Ελλάδα – αυτοί που όταν λένε «αγαπώ την πατρίδα μου» εννοούν στην καλύτερη περίπτωση «αγαπώ τον εαυτό μου» ή ακόμα «μισώ όλους τους άλλους» – φέρνοντας τη χώρα σήμερα στην καταστροφή;

Ας μη μιλήσω για τη Γερμανία, μη σας κουράζω με τα αυτονόητα…

“We blame you!” Έλα τώρα Robert, behave yourself να πούμε, μην κάνεις σαν παιδί! Κι εγώ σας κατηγορώ άμα είν’ έτσι.

Οι εταιρείες και οι κυβερνήσεις σας ανέθρεψαν και στήριξαν τη διαφθορά μας, προκειμένου να μας πουλήσουν σε διπλή τιμή τα άχρηστα, μισοχαλασμένα όπλα, τα φάρμακα και τις τηλεπικοινωνίες τους. Έστησαν Ολυμπιάδες. Η δική μας κόστισε διπλάσια από του Σίδνευ, το είπε τότε υπουργός μας, υπερήφανος, σε ξένο κανάλι. Κι όταν ρωτήθηκε ο υπουργός στη συνέχεια: «Εννοείτε πως αυτά πληρώνονται με ξένα κεφάλαια;» απάντησε παρεξήγημένος (έχουμε και μια αξιοπρέπεια!), «Όχι! Αποκλειστικά με δικά μας χρήματα. Θα μάθουμε πόσα ακριβώς μετά το πέρας των αγώνων»! Τα πλήρωσε το κράτος, δηλαδή εμείς, δηλαδή τα εγγόνια μας. Κι εμείς φωνάζαμε «Ζήτω» και «Γεια». Και στήναμε ωραίες τελετές έναρξης και λήξης. Γραφείο τελετών!

“We blame you!” Και οι δύο παππούδες μου σκοτώθηκαν στον πόλεμο. Δεν άκουσα ποτέ τους γονείς μου που μεγάλωσαν πάμφτωχοι και ορφανοί, ούτε τις πρόσφυγες, χήρες γιαγιάδες μου να κατηγορούν συνολικά τους Γερμανούς, τους Άγγλους, τους Τούρκους ή τους Βούλγαρους. Είχαν μια σιωπή, μια βαθιά γνώση πως ο άνθρωπος, από όπου και αν κατάγεται, κρύβει μέσα του τον άγγελο μα κρύβει και το θηρίο. Το ταϊζει κρυφά, το κρύβει πίσω από χαμόγελα και ανέξοδες καλοσύνες, το καταπιέζει όταν ενοχλεί την καθημερινότητα και το ελευθερώνει όποτε οι συνθήκες το επιτρέπουν. Εκτός κι αν η καλλιέργεια και η ηθική του υπερισχύσουν. Μα, να ανοίξω φιλοσοφική συζήτηση;

Όχι. Τότε; Ας πάω στα «επουσιώδη». Να πω για τις αηδίες που η δική σας show-business μάς πούλησε δεκαετίες τώρα; Για τόσες ανοησίες της ποπ, της ροκ και των «charts» που μας τάισαν με το ζόρι; Που για κάθε τραγούδι της προκοπής αναγκαστήκαμε να αγαπήσουμε κι ένα σακί σκουπιδοτράγουδα και να συνδέσουμε τις εφηβείες και τις ζωές μας μαζί τους; «Και τι με νοιάζει, θα μου πει, αν εσύ έχαφτες τις αηδίες που σου πουλούσαν οι δισκογραφικές και τα ραδιόφωνα; Ας μην τις άκουγες. Είναι ανάγκη να σας φταίνε πάντα οι άλλοι;»

Καλά, θα πω για τα δικά μας: Έχεις δίκιο Robert, ότι κι αν πεις λίγο είναι. Η πρώτη μας βουλή είχε μέσο όρο 200 βαφτιστήρια ανά βουλευτή. Ήμασταν χαλασμένοι εξ αρχής. Ο εμφύλιος μεταξύ των Ελλήνων κατά την επανάσταση στοίχησε περισσότερους νεκρούς απ’ ότι ο αγώνας ενάντια στους Οθωμανούς. Βαφτίσαμε τον Ιταλό Καποδίστρια Έλληνα και μετά τον σκοτώσαμε γιατί δεν είχε τα κουσούρια μας. Όσο αίμα κι αν χύσαμε, όσους Θούριους κι αν ψάλαμε, όσες ηρωικές Εξόδους κι αν επιχειρήσαμε, τελικά εσείς μάς κάνατε κράτος, για να κάνουμε τις δουλειές σας. Το ένα από τα τρία πρώτα κόμματα της νέας μας χώρας, αυτό που ουσιαστικά επικράτησε, λεγόταν «Αγγλικό». Αυτό τα λέει όλα. Ποια ιδεοληψία μάς έκανε να πιστέψουμε πως μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι; Χάσατε ευγενή παιδιά εδώ Robert, το ξέρω. Ποιητές, ουτοπιστές, οξφορδιανούς αρχαιογνώστες, έφηβους φιλέλληνες, Έλληνες εξ αναγνώσεως, Πλατωνιστές όταν κανείς δεν είχε ακούσει για Πλάτωνα στα λημέρια μας για αιώνες. Εμείς ήμασταν αναλφάβητοι Αρβανίτες, Βλάχοι, Τουρκόγυφτοι, Τουρκόφωνοι, Πομάκοι, Σλαβομακεδόνες, Τσάμιδες. Εσείς βυθίσατε στο Ναβαρίνο, εσείς μας δώσατε κράτος, εσείς μας κάνατε Έλληνες. Εμείς απλώς κερδίσαμε το κύπελο στο ποδόσφαιρο και βγήκαμε να δείρουμε Αλβανούς.

Μπα, όχι, αυτά τα λέμε μεταξύ μας, δεν είναι για ν’ ακούγονται παραέξω, μετατρέπονται αυτομάτως σε υπερβολές και σε ψέματα όταν βγαίνουν απ’ το σπίτι. Θα του πω άλλα:

Μη νομίζεις πως περνούσαμε ζωή και κότα τόσα χρόνια Robert! Δεν ήταν παράδεισος το να κοιμάσαι σε ράντζο στο διάδρομο, εγχειρισμένος. Ούτε το να είσαι άτομο με αναπηρία και να σού είναι αδύνατον να κινηθείς στις πόλεις μας. Ούτε το να πληρώνεις «περαίωση» στην εφορία, θεωρούμενος απατεώνας εξ ορισμού. Ούτε το να οδηγείς και να πεθαίνεις στους δρόμους μας. Ούτε το να γεννάς με καισαρική για να βγάλει κάνα φράγκο παραπάνω ο μαιευτήρας και να ταϊζει γάλα σκόνη το παιδί σου για να πάρει προμήθεια. Ούτε το να μη βρίσκεις το δίκιο σου στα δικαστήρια. Ούτε το να κυβερνιέσαι από όσους μας κυβέρνησαν. Ούτε το να ζεις στην ασχήμια όπου ο καθένας έχτιζε ότι να ‘ναι όπου να ‘ναι. Ούτε το να είσαι παιδί χωρίς παιδεία και χωρίς χρόνο, με πέντε ιδιαίτερα τη μέρα, με άγχος και κατάθλιψη. Ούτε γέρος χωρίς ουσιαστική περίθαλψη και σύνταξη, να περιμένεις να πεθάνεις μπροστά στην τηλεόραση. Ούτε και το να είσαι Αιγυπτιώτης, Κύπριος, Μικρασιάτης, Ηπειρώτης, Ίμβριος ή Πόντιος ήταν πάντα ευχάριστο. Γι’ αυτό μη λες πως γλεντούσαμε τη ζωή μας τόσα χρόνια με δανεικά. Τα δανεικά τα έδιναν οι διαφθορείς των κυβερνήσεων και των εταιρειών σου και τα έτρωγαν οι διεφθαρμένοι δικοί μας δικοί τους. Και θησαύριζαν οι δυνατοί μέσα απ’ τη μιζέρια και τον εξευτελισμό μας και σήμερα θέλουν κι άλλο.

Τώρα, το πώς γίνεται αυτή η πλούσια και αδιάφθορη χώρα σου, ενώ ρούφηξε το αίμα αποικιών τόσα χρόνια, να χρωστά κι αυτή, το γιατί σού κόβονται οι παροχές στην παιδεία, οι κοινωνικές ασφαλίσεις, οι μισθοί και η πρόνοια, το γιατί έχεις χρόνια τώρα άστεγους κάτω απ’ τις γέφυρες, πεινασμένους στο δρόμο και αναλφάβητους το 2012, αυτό είναι άλλο, τεράστιο, παγκόσμιο θέμα που καλό θα ήταν να ψάξουμε όλοι μαζί. Δεν πηγάζει από την κατάσταση στην Ελλάδα. Μη μας κατηγορείς λοιπόν για όσα δεν φταίμε.

Αν θέλεις να μας κατηγορήσεις, κατηγόρησέ μας για την έλλειψη οργανωμένης άμυνας απέναντι σε μια επίθεση πρωτοφανή αλλά αναμενόμενη. Κατηγόρησέ μας που βρεθήκαμε ανέτοιμοι, επαρχιώτες αδικτύωτοι, αυτιστικοί, ομφαλοσκόποι, χασομέρηδες, μια πόλη ανοχύρωτη μπροστά στην προαναγγελθήσα επέλαση του τέρατος. Και κατηγόρησε και λίγο τον εαυτό σου, που αντί να συμπονέσει τον δοκιμαζόμενο φτωχόκοσμο της Ελλάδας, γλύφει μισοκοιμισμένος την καραμέλα που του πουλούν οι αγορές, τα περιοδικά των εκδοτών και οι ρατσιστικές αναλύσεις των καναλιών, περιμένοντας τη σειρά του. Σου λένε κάθε μέρα για την ελληνική τεμπελιά, για την ελληνική διαφθορά, για την ελληνική ψευτιά. Την αλήθεια που δεν σου λένε θα σου την πούμε εμείς: Ετοιμάσου να χάσεις όσα νομίζεις πως έχεις. Γιατί θα τα χάσεις όλα!

Και μην πεις “αυτά δεν γίνονται!” Κι εμείς τέτοια λέγαμε. Και σήμερα βρεθήκαμε χωρίς γη κάτω απ’ τα πόδια μας. Αύριο θα έρθει η σειρά σου. Όταν λοιπόν θα σου στερούν τη σύνταξή σου, τα χρήματα που κέρδισες με ιδρώτα και με απουσία από τα παιδιά σου και τους έδωσες να σου φυλάξουν, όταν δεν θα ‘χεις γιατρό να γιατρευτείς, σπίτι να κοιμηθείς, πρόνοια να προνοήσει, φαϊ να φας, τραγούδι να τραγουδήσεις, τότε να μας κατηγορήσεις διπλά. Γιατί εμείς ανοίξαμε την Κερκόπορτα.

Η ευθύνη μας δεν είναι μόνο πως δημιουργήσαμε χρέος, πως κλέψαμε τον τόπο μας, πως χτίσαμε αυθαίρετα, πως πληρωθήκαμε μαύρα, πως πήραμε και δώσαμε φακελάκια, πως ψηφίσαμε ζώα, πως λαδώσαμε, πως παντρευτήκαμε σε πισίνες με πυροτεχνήματα και λιμουζίνες ενώ χρωστούσαμε, πως κάψαμε πεντοχίλιαρα στα σκυλάδικα, πως θελήσαμε το βουλευτή και τον καλλιτέχνη να εκπροσωπούν τη φτηνότερη και πιο αντιαισθητική πλευρά μας. Εννοείται πως φταίμε για όλα αυτά και άλλα. Όμως η πραγματικά μεγάλη ενοχή μας απέναντί σου είναι πως κάναμε την αρχή για να ρουφήξουν σε λίγο και το δικό σου αίμα.

Η υποχρέωση μας σήμερα είναι να παλέψουμε για τα παιδιά σου. Και η δική σου υποχρέωση είναι να παλέψεις για τα δικά μας. Μόνο έτσι γίνεται.

Τα υπόλοιπα είναι ανοησίες.

Ακούς εκεί we blame you! Ηλίθιε!

alkinoos.gr

Source

Μια πρωτοβουλία, που αποδεικνύει ότι με φαντασία και αλληλεγγύη, πολλά μπορούν να αλλάξουν, ανέλαβε η Ομάδα Εθελοντικής Δράσης του Ν. Πιερίας.

Μέσω του διαδικτύου και της ιστοσελίδας Ο τόπος μου, κατάφεραν να διαθέσουν μέσα σε μόλις 10 ώρες 24 τόνους πατάτας, χωρίς τη μεσολάβηση μεσαζόντων και λοιπών αρπακτικών, με αποτέλεσμα οι τιμές να είναι πολύ χαμηλές (25 λεπτά το κιλό).

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, η παράδοση θα γίνει το Σάββατο 25 Φεβρουαρίου από τις 09:00 το πρωί στην Κατερίνη και η ποιότητα της πατάτας θα είναι άριστη.

Η παράδοση θα γίνει από αγρότη του συνεταιρισμού Νευροκοπίου, ο οποίος διαθέτει άδεια μικροπωλητή, θα δώσει αποδείξεις σε όσους αγοράσουν και θα αποδοθεί ΦΠΑ.

Η “πρωτοβουλία 2,5€ το δεκάκιλο”, αγκαλιάστηκε από τους πολίτες με στόχο να χτυπήσουν τα σούπερ μάρκετ και τους μεσάζοντες. Τις επόμενες ημέρες το ίδιο αναμένεται να γίνει και με άλλα προϊόντα, όπως ρύζι και όσπρια

.

Μάλιστα, όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα, ήδη αλυσίδα σούπερ μάρκετ στη Β. Ελλάδα, θορυβήθηκε από τις ενέργειες τις ομάδας και έβγαλε σε προσφορά, πατάτες Νευροκοπίου προς 0,34 ευρώ το κιλό, δηλαδή από 7 ευρώ το δεκάκιλο, κατέβηκε ξαφνικά στα 3,4 ευρώ το δεκάκιλο, κάτι που καταδεικνύει και το μέγεθος της αισχροκέρδειας.

Ο Ηλίας Τσολακίδης, μέλος της Ομάδας Εθελοντικής Δράσης του νομού Πιερίας, μιλώντας στο “Βήμα”, εξήγησε πως η ιδέα γεννήθηκε από μια ανάλογη πρωτοβουλία στη Θεσσαλονίκη, όταν παραγωγοί της Δράμας μοίρασαν στους περαστικούς πάνω από 10 τόνους πατάτες Νευροκοπίου, με στόχο να διαμαρτυρηθούν για την χαμηλή τιμή, με την οποία αγοράζουν οι έμποροι.

“Σκεφτήκαμε λοιπόν ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε κι εμείς κάτι ανάλογο στην περιοχή μας, Πήραμε τηλέφωνο στον αγροτικό συνεταιρισμό στο Νευροκόπι και τους ζητήσαμε ονόματα παραγωγών τους οποίους παρακαλέσαμε να έρθουν στην Κατερίνη για να μας πουλήσουν πατάτες. Ρωτήσαμε πόσο θα κόστιζε το κιλό αν μας έφερναν ένα φορτηγό με 24 τόνους. Μας απάντησαν ότι θα μπορούσαν να μας φέρουν αυτή την ποσότητα αντί 23 λεπτών το κιλό. Τους είπαμε όχι, θα σας δώσουμε 25 λεπτά το κιλό”, αναφέρει ο κ. Τσολακίδης.

Στη συνέχεια τα μέλη της ομάδας, μέσω της παραπάνω διαδικτυακής εφαρμογής, όπου ο καθένας μπορούσε να παραγγείλει πατάτες, κατάφεραν να τις διαθέσουν. Η εφαρμογή άρχισε να λειτουργεί την Τετάρτη και μέσα σε 10 ώρες είχαν πουληθεί όλες!

ΠΗΓΗ: news247.gr

Source