κάθε Πέμπτη στις 9:00 μμ στην Πλατεία Ν. Μουδανιών,

με θέματα σχετικά με την Ελευθερία και τα Δικαιώματα των πολιτών, το Περιβάλλον, τους Φυσικούς πόρους και τη διαχείριση τους και διάφορα άλλα κοινωνικά θέματα.

Τα ντοκιμαντέρ που επιλέγονται είτε είναι ελεύθερα από περιουσιακά κ.α. δικαιώματα, είτε προβάλλονται με την άδεια των δημιουργών τους. Η παρακολούθηση είναι δωρεάν.

Η επόμενη προβολή, στις 24/7, είναι οι «ΣΤΑΓΩΝΕΣ» της Νέλλης Ψαρρού.

Λίγα λόγια για το έργο:

«Η ιδιωτικοποίηση του νερού, είναι ο πιο ορατός και άμεσος κίνδυνος που διατρέχει τη ζωή και την ευημερία μας, ειδικά σε μια συγκυρία όπου όλα τα βασικά αγαθά μπαίνουν στο στόχαστρο της ιδιωτικής κερδοσκοπίας. Η άμεση πώληση των πηγών και των δικτύων διαχείρισης νερού είναι η εμφανής ιδιωτικοποίηση, με συνέπειες που μπορεί κανείς ίσως να φανταστεί. Αυτό που είναι λιγότερο προφανές και λείπει από τη σχετική συζήτηση, είναι η έμμεση ιδιωτικοποίηση των υδάτων. Πρόκειται για μια διαδικασία που περνά αθέατη σχεδόν από δίπλα μας εδώ και δεκαετίες, με συνέπειες τόσο ολέθριες για την υγεία που θίγουν και την ίδια την επιβίωσή μας. Αυτές τις ορατές και μη πλευρές της ιδιωτικοποίησης του νερού, θα αναδείξουμε μέσα από το νέο μας ντοκιμαντέρ.

Ταξιδεύοντας σε πέντε περιοχές της Ελλάδας (Θεσσαλονίκη, Αποπηγάδι Χανίων, ανατολική Χαλκιδική, Ασωπό και Βόλο) θα δούμε ότι ο πόλεμος του νερού δεν είναι ένα πιθανό σενάριο από το μακρινό μέλλον, αλλά μια πραγματικότητα που βιώνουν συμπολίτες μας εδώ και χρόνια και σήμερα χτυπά τις πόρτες όλων μας. Ο ίδιος ο τίτλος του ντοκιμαντέρ αναφέρεται ακριβώς στους αγώνες που γίνονται για τις σταγόνες της ζωής.»

Source

Σκηνοθέτης: Θόδωρος Καλέσης
Σενάριο: Θόδωρος Καλέσης
Έρευνα – κείμενα: Γιώργος Στάμκος
Αφήγηση: Αστέριος Πελτέκης
Διεύθυνση παραγωγής: Γιάννης Ζαρκαδής

————————————————————————–
* Για αντιγραφή/αναμετάδοση του συγκεκριμένου άρθρου και οποιουδήποτε επισυναπτόμενου αρχείου/φωτογραφίας, θα πρέπει να υπάρχει οπωσδήποτε αναφορά στην πηγή με το όνομα του συγκεκριμένου ιστολογίου (Νέα Μουδανιά Blog) με ενεργό link.

Source

Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων (γνωστός και ως αστρολάβος των Αντικυθήρων ή υπολογιστής των Αντικυθήρων) είναι ένα αρχαίο τέχνημα που πιστεύεται ότι ήταν ένας μηχανικός υπολογιστής και όργανο αστρονομικών παρατηρήσεων, που παρουσιάζει ομοιότητες με πολύπλοκο ωρολογιακό μηχανισμό.

Η ανακάλυψη

Ανακαλύφθηκε σε ναυάγιο ανοικτά του Ελληνικού νησιού Αντικύθηρα μεταξύ των Κυθήρων και της Κρήτης. Με βάση τη μορφή των ελληνικών επιγραφών που φέρει χρονολογείται μεταξύ του 150 π.Χ. και του 100 π.Χ., αρκετά πριν από την ημερομηνία του ναυαγίου, το οποίο ενδέχεται να συνέβη ανἀμεσα στο 87 π.Χ. και 63 π.Χ.. Θα μπορούσε να ήταν κατασκευασμένο μέχρι μισόν αιώνα πριν το ναυάγιο. Το ναυάγιο ανακαλύφθηκε το 1900 σε βάθος περίπου 40 με 64 μέτρων και πολλοί θησαυροί, αγάλματα και άλλα αντικείμενα, ανασύρθηκαν από Συμιακούς σφουγγαράδες και βρίσκονται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα.
Στις 17 Μαΐου 1902 ο αρχαιολόγος και διευθυντής του Μουσείου Βαλέριος Στάης πρόσεξε ότι ένα από τα ευρήματα είχε έναν οδοντωτό τροχό ενσωματωμένο και εμφανείς επιγραφές με αστρονομικούς όρους.

Το αρχαίο ναυάγιο επισκέφθηκε ξανά το 1978 ο Ζακ-Υβ Κουστώ με την ομάδα του Καλυψώ προσκεκλημένοι από τον Ε.Ο.Τ. Η αποστολή του αυτή έχει γυριστεί σε ντοκιμαντέρ με τον τίτλο “Diving for Roman Plunder”.

Ο μηχανισμός είναι η αρχαιότερη σωζόμενη διάταξη με γρανάζια. Είναι φτιαγμένος από μπρούντζο σε ένα ξύλινο πλαίσιο και έχει προβληματίσει και συναρπάσει πολλούς ιστορικούς της επιστήμης και της τεχνολογίας αφότου ανακαλύφθηκε. Η πιο αποδεκτή θεωρία σχετικά με τη λειτουργία του υποστηρίζει ότι ήταν ένας αναλογικός υπολογιστής σχεδιασμένος για να υπολογίζει τις κινήσεις των ουρανίων σωμάτων. Πρόσφατες λειτουργικές ανακατασκευές της συσκευής υποστηρίζουν αυτήν την ανάλυση. Από τις πρόσφατες έρευνες καταρρίφθηκε η θεωρία ότι εμπεριέχει ένα διαφορικό γρανάζι, όμως ο ανακαλυφθείς μηχανισμός της κίνησης της Σελήνης είναι ακόμα πιο εντυπωσιακός, καθότι δίνει τη δυνατότητα μεταβλητής γωνιακής ταχύτητας στον άξονα που κινεί τη Σελήνη (δεύτερος Νόμος Κέπλερ).

Ο καθηγητής Ντέρεκ ντε Σόλλα Πράις (Derek De Solla Price), φυσικός και ιστορικός της επιστήμης που εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο του Γέηλ, δημοσίευσε ένα άρθρο για τον μηχανισμό αυτό στο περιοδικό Scientific American τον Ιούνιο του 1959, όταν ακόμα ο μηχανισμός δεν είχε μελετηθεί πλήρως. Το 1973 ή το 1974 δημοσίευσε τη μονογραφία του με τίτλο “Γρανάζια από τους Έλληνες”, βασισμένη σε σάρωση του μηχανισμού με ακτίνες γ που πραγματοποίησε ο ακτινοφυσικός του Ε.ΚΕ.Φ.Ε. “Δημόκριτος” Χαράλαμπος Καράκαλος. Ο Πράις υποστήριξε ότι η συσκευή αυτή θα μπορούσε να είχε κατασκευαστεί από τη Σχολή του Απολλωνίου στη Ρόδο. Τα συμπεράσματά του δεν έγιναν αποδεκτά από τους ειδικούς της εποχής, οι οποίοι πίστευαν ότι οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν το θεωρητικό υπόβαθρο αλλά όχι και την απαιτούμενη πρακτική τεχνολογία για μια τέτοια κατασκευή.

Η μελέτη του συνεχίζεται από Άγγλους και Έλληνες ειδικούς των Πανεπιστημίων του Κάρντιφ, των Αθηνών, της Θεσσαλονίκης, του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, σε μια διαπανεπιστημιακή ομάδα. Η σύγχρονη έρευνα υποστηρίζεται από την τελευταία τεχνολογία με τη βοήθεια μεγάλων εταιρειών, με πρωτοποριακά προγράμματα ψηφιακής απεικόνισης και έναν ειδικό τομογράφο, ο οποίος κατασκευάστηκε ειδικά για την έρευνα του μηχανισμού των Αντικυθήρων. Τα αποτελέσματα την έρευνας επιβεβαίωσαν ότι ο μηχανισμός φέρει 30 οδοντωτούς τροχούς οι οποίοι περιστρέφονται γύρω από 10 άξονες. Η λειτουργία του μηχανισμού κατέληγε σε τουλάχιστον 5 καντράν, με έναν ή περισσότερους δείκτες για το καθένα. Με τη βοήθεια του τομογράφου έχουν διαβαστεί αρκετές από τις επιγραφές που υπήρχαν στις πλάκες και στους περιστρεφόμενους δίσκους, οι οποίες εμπεριέχουν αστρονομικούς και μηχανικούς όρους, και έχουν χαρακτηριστεί από τους ειδικούς ως ένα είδος “εγχειριδίου χρήσης” του οργάνου.

Ο μηχανισμός αυτός έδινε, κατά την επικρατέστερη σύγχρονη άποψη, τη θέση του ήλιου και της σελήνης καθώς και τις φάσεις της σελήνης. Μπορούσε να εμφανίσει τις εκλείψεις ηλίου και σελήνης βασιζόμενος στον βαβυλωνιακό κύκλο του Σάρου. Τα καντράν του απεικόνιζαν επίσης τουλάχιστον δύο ημερολόγια, ένα ελληνικό βασισμένο στον Μετωνικό κύκλο και ένα αιγυπτιακό, που ήταν και το κοινό “επιστημονικό” ημερολόγιο της ελληνιστικής εποχής.

• Οι παλαιότερες απόψεις που έχουν παρουσιασθεί (κυρίως πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) για πιθανές χρήσεις με το όργανο αυτό είναι: αστρολάβος, ή δρομόμετρο, ή αναφορικό ρολόι, ή πλανητάριο, ή αστρονομικό ναυτικό ρολόι ή πλοογνώμονας της αρχαιότητας. Όλες αυτές οι χρήσεις δεν είναι αμοιβαία αποκλειόμενες.

Προσπάθειες ανακατασκευής

Μια μερική ανακατασκευή του μηχανισμού πραγματοποιήθηκε από τον Αυστραλό επιστήμονα των υπολογιστών Άλαν Τζωρτζ Μπρόμλεϋ (Allan George Bromley, 1947-2002), του Πανεπιστημίου του Σίδνεϋ και τον ωρολογοποιό του Σίδνεϋ Φρανκ Πέρσιβαλ (Frank Percival). Η έρευνα αυτή ώθησε τον Μπρόμλεϋ να επανεξετάσει την ανάλυση ακτίνων Χ του Πράις. Ο Μπρόμλεϋ, με τη βοήθεια του Βρετανού Μάικλ Ράιτ, παρήγαγε επίσης νέες και ακριβέστερες ακτινοσκοπήσεις (απεικονίσεις με ακτίνες Χ) του μηχανισμού οι οποίες μελετήθηκαν από έναν μαθητή του, τον Μπέρναρντ Γκάρντνερ (Bernard Gardner), το 1993.

Αργότερα, ένας Βρετανός κατασκευαστής μηχανικών πλανηταρίων1 ονόματι Τζων Γκληβ (John Gleave) κατασκεύασε ένα λειτουργικό αντίγραφο του μηχανισμού. Σύμφωνα με την ανακατασκευή του, η ανάγνωση του εμπρόσθιου τροχού υποδεικνύει την ετήσια πορεία του Ήλιου και της Σελήνης διαμέσου του Ζωδιακού Κύκλου κατά το Αιγυπτιακό ημερολόγιο. Η ανάγνωση του επάνω οπίσθιου τροχού παριστάνει μια περίοδο τεσσάρων ετών και συσχετίζεται με άλλες ενδείξεις που παριστάνουν τον Μετωνικό κύκλο των 235 συνοδικών μηνών, ο οποίος ισούται με 19 ηλιακά έτη. Συνοδικός μήνας ονομάζεται η περίοδος που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο νέες σελήνες. Η ανάγνωση του κάτω οπίσθιου τροχού σκιαγραφεί τον κύκλο ενός και μόνου συνοδικού μήνα, ενώ ένας δευτερεύων τροχός καταγράφει το σεληνιακό έτος των 12 συνοδικών μηνών.

Μια ακόμη ανακατασκευή έγινε το 2002 από τον Μάικλ Ράιτ (Michael Wright), τότε έφορο μηχανολογίας μηχανικής του Μουσείου της Επιστήμης του Λονδίνου, σε συνεργασία με τον Μπέρναρντ Γκάρντνερ από το Σίδνεϋ.

Επίσης Ο μαθηματικός Διονύσιος Κριάρης έκανε το 1999 μια πρώτη ανακατασκευή, βασισμένη στο μοντέλο του Πράις. Ακολούθησε μια ακόμα το 2007 με ακόμη μεγαλύτερη λεπτομέρεια, καθότι βασίζεται στα αποτελέσματα των νέων ερευνών από το Πρόγραμμα Έρευνας για τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων.

Τα θραύσματα του πρωτοτύπου φυλάσσονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Στη συλλογή χαλκών βρίσκονται σε προθήκη τα τρία μεγαλύτερα θραύσματα.

Ιστορική καταγωγή και εξέλιξη του μηχανισμού

Για την ικανότητα κατασκευής πολύπλοκων μηχανισμών από γρανάζια, έχουμε πολύ λίγες πληροφορίες, γιατί ουσιαστικά σαφή αναφορά στους οδοντωτούς τροχούς έχουμε για πρώτη φορά από τον αλεξανδρινό μηχανικό Ήρωνα. Όμως υπάρχουν ενδείξεις που υποδεικνύουν τον Αρχιμήδη ή και τον Κτησίβιο ως πιθανούς εφευρέτες του οδοντωτού τροχού.

Ο Αρχιμήδης είναι γνωστός για τις πολύπλοκες κατασκευές του που αναπαριστούσαν τις κινήσεις των άστρων και των πλανητών στο στερέωμα, έχουμε όμως πληροφορίες μόνο για το τι λειτουργίες εκτελούσαν και όχι για το πως τις εκτελούσαν. Πιθανότατα όμως ο τρόπος λειτουργίας τους να ήταν παρόμοιος με του μηχανισμού των Αντικυθήρων. Τη σφαίρα του Αρχιμήδη έχουν αναφέρει οι Πάππος, Πρόκλος, Σέξτος Εμπείρικος, Φιρμίκιος, Μαρτιανός Καπέλλα, Οβίδιος και Τερτυλλιανός, όμως την σημαντικότερη μαρτυρία δίνει ο Κικέρων.

Στα πρώιμα στάδια της εξέλιξης παρόμοιων μηχανισμών βρίσκουμε τα ηλιακά ρολόγια, αρχικά στατικά και αργότερα μεταφερόμενα. Τα μεταφερόμενα ηλιακά ρολόγια είναι κοντινοί πρόγονοι του μηχανισμού των Αντικυθήρων.

Με τα νεότερα ευρήματα γίνεται φανερό ότι η τεχνολογία των οδοντωτών τροχών διατηρήθηκε εν μέρει και στο Βυζάντιο, δεδομένου ότι έχει βρεθεί ένας απλούστερος μηχανισμός κατασκευασμένος τον 5ο-6ο αιώνα. Μάλιστα αντίστοιχος μηχανισμός περιγράφεται από τον μεταγενέστερο Άραβα Αλ Μπιρουνί. Ένα μεγάλο ποσοστό των τεχνολογικών κατακτήσεων στον τομέα αυτό αφομοιώθηκε από τους Άραβες. Όπως είναι επίσης γνωστό, πλήθος αρχαίων ελληνικών πραγματειών έχουν διασωθεί μόνο σε αραβικές μεταφράσεις. Οι Άραβες πειραματίστηκαν με διάφορα σχέδια και κατασκευές για να αποδείξουν την ορθότητα των ελληνικών κειμένων.

Η τεχνολογία των οδοντωτών τροχών εξελίχθηκε μεταξύ άλλων στην ωρολογοποιία που εμφανίστηκε και άνθησε τον 13^ο και 14^ο αιώνα.

Πρόσφατες έρευνες

Το πρόγραμμα έρευνας του μηχανισμού των Αντικυθήρων (Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Πανεπιστήμιο Κάρντιφ) διεξήγε μελέτες και διεθνές συνέδριο στην Αθήνα, στις 30 Νοεμβρίου 2006 και την 1 Δεκεμβρίου, στο οποίο ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των πρόσφατων ερευνών. Συμμετείχαν ειδικοί της ιστορίας των μηχανισμών και της αρχαίας ελληνικής αστρονομίας και τεχνολογίας. Ταυτόχρονα, τα αποτελέσματα της πρώτης φάσης της έρευνας δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Nature. Στις 7 Απριλίου του 2008, σε εκδήλωση που οργανώθηκε στην Αθήνα από την Εταιρεία Μελέτης Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας, οι ειδικοί της ελληνοβρετανικής ερευνητικής ομάδας ανακοίνωσαν τα σημεία στα οποία επικεντρώνεται η συνέχιση της έρευνας με τη συνεργασία ειδικών από τον χώρο της Ιστορίας της Επιστήμης.

Παράλληλα, ο Μαικλ Ράιτ, που είναι ο μοναδικός ερευνητής που έχει επεκτείνει το υλικό του μοντέλο έτσι ώστε να περιλαμβάνει τις κινήσεις των 5 πλανητών που ήταν γνωστοί στην αρχαιότητα (Ερμή, Αφροδίτη, Άρη, Δία και Κρόνο), αναθεώρησε το μηχανικό του μοντέλο με βάση τα τελευταία αποτελέσματα των ερευνών. Για τις κινήσεις των πλανητών δεν υπάρχουν άμεσες μηχανικές ενδείξεις από τα θραύσματα του μηχανισμού, παρά μονάχα τα ονόματα δύο πλανητών (της Αφροδίτης και πιθανώς του Ερμή) στις πρόσφατα αναγνωσθείσες επιγραφές. Παρουσίασε το αναθεωρημένο μοντέλο του σε εκδήλωση του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, στην Αθήνα στις 6 Μαρτίου 2007, στα πλαίσια του προγράμματος: “Επιστήμης κοινωνία”.

Παρακάτω μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα πολύ ενδιαφέρον Ντοκιμαντέρ που έγινε για τον υπολογιστή των Αντικυθήρων

Source

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ
Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012 και ώρα 6:00μμ στο Κλειστό Θέατρο Ν. Μουδανιών.
Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2012 και ώρα 6:00μμ στην αίθουσα ΚΑΠΗ Τρίγλιας.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Source

Μόνο το 3% του νερού του πλανήτη είναι γλυκό. Αυτό το ποσοστό μολύνεται συνεχώς και στη συνέχεια αντλούμε νερό υπογείως, με ρυθμό γρηγορότερο απ’ όσο μπορεί να αντικατασταθεί.

Το μολυσμένο νερό σήμερα σκοτώνει περισσότερα παιδιά απ’ ό,τι η ελονοσία, το AIDS και οι πόλεμοι. Μεταφέρεται παντού μέσω της τροφής και μας δηλητηριάζει. Η κύρια πηγή της ανθρώπινης επιβίωσης, από δικαίωμα μετατρέπεται σε προϊόν πολυτελείας. Εισάγεται στις παγκόσμιες αγορές και στην πολιτική αρένα. Εταιρείες γίγαντες, ιδιώτες επενδυτές και διεφθαρμένες κυβερνήσεις συναγωνίζονται για τα φθίνοντα αποθέματα νερού. Πολίτες μάχονται για το δικαίωμά τους στην επιβίωση με μηνύσεις και επαναστάσεις.Αρχαίοι πολιτισμοί καταστράφηκαν εξαιτίας της κακής διαχείρισης του νερού. Εμείς άραγε θα επιβιώσουμε;

Το ντοκιμαντέρ είναι βασισμένο στο βιβλίο «Μπλε Χρυσός: η μάχη να σταματήσει η εταιρική καταλήστευση του παγκόσμιου νερού» των Maude Barlow και Tony Clarke.

ΠΗΓΗ: doctv.gr

Source

Source

Οι κινηματογραφικές ταινίες θα προβληθούν στον θερινό κινηματογράφο Λαΐς και οι μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις στην χειμερινή αίθουσα σε συνεργασία με το Τμήμα Θεάτρου του Πανεπιστημίου Αθηνών και το Ευρωπαϊκό Δίκτυο για την Έρευνα και Τεκμηρίωση Παραστάσεων Αρχαίου Δράματος.

Ταινίες

Πρόκειται για οκτώ ελληνικές και ξένες ταινίες, πολύ γνωστών δημιουργών, οι οποίες είναι βασισμένες ή εμπνευσμένες από αρχαία ελληνικά έργα και γυρίστηκαν από το 1961 μέχρι το 1988.

Πρόκειται για την Αντιγόνη του Γιώργου Τζαβέλλα (1961), τη μεταφορά της Φαίδρας (1961) από τον Ζυλ Ντασέν με τη Μελίνα Μερκούρη και την Ηλέκτρα του Μιχάλη Κακογιάννη (1962) με την Ειρήνη Παππά. Παράλληλα, θα προβληθεί η ταινία Κραυγή Γυναικών (1978) του Ζυλ Ντασέν, με πρωταγωνίστρια και πάλι τη Μελίνα Μερκούρη στο πλάι της Έλεν Μπέρστιν.

Τα Κορίτσια (1968) της Μάι Ζέττερλινγκ από τη Σουηδία βασίζονται στη Λυσιστράτη. Η συγκεκριμένη ταινία θα προβληθεί στην υψηλότερη ψηφιακή ανάλυση 2Κ σε συνεργασία με τη Europe’s Finest, την πρώτη διακρατική υπηρεσία «Cinema On Demand» για ψηφιακή κινηματογραφική διανομή σε ευρωπαϊκούς κινηματογράφους.

Το ντοκιμαντέρ Σημειώσεις για μια Αφρικανική Ορέστεια (1970) του Πιέρ Πάολο Παζολίνι ασχολείται με την ιδέα του σκηνοθέτη για μια κινηματογραφική μεταφορά της Ορέστειας τοποθετημένη στην Αφρική της δεκαετίας του 1960. Η ταινία θα προβληθεί σε αποκατεστημένη κόπια.

Άλλη μια μεταφορά της Ηλέκτρας (1974) από τον Μίκλος Γιάντσο. Παράλληλα, θα προβληθεί η Μήδεια που σκηνοθέτησε το 1988 ο Λαρς φον Τρίερ με βάση ένα σενάριο-διασκευή του Καρλ Ντράγιερ.

Κινηματογραφημένες παραστάσεις

Στο πλαίσιο του κινηματογραφικό αφιερώματος θα πραγματοποιηθούν προβολές ψηφιοποιημένου αρχειακού υλικού από κινηματογραφημένες ή βιντεοσκοπημένες παραστάσεις διεθνών σκηνοθετών.

Ένα από τα έργα που θα παρουσιαστούν είναι οι «Βάκχες» σε σκηνοθεσία Κλάους Μίκαελ Γκρούμπερ από την Schaubühne του Βερολίνου, μία παράσταση του 1974 που άνοιξε δρόμο για νέους πειραματισμούς στην τραγωδία.

Ο «Αγαμέμνων» του Πέτερ Στάιν αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας της Ορέστειας που παρουσιάστηκε από τη Schaubühne του Βερολίνου το 1983, ενώ η «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή από το Theatre National de Chaillot σε σκηνοθεσία Αντουάν Βιτέζ, με σκηνικά και κοστούμια του Γιάννη Κόκκου θεωρείται μια από τις ιδιαίτερα σημαντικές παραστάσεις της δεκαετίας του 1980.
Παράλληλα, θα παρουσιαστούν οι Αχαρνείς από το Θέατρο Τέχνης -παράσταση του 1975. Η παράσταση του Καρόλου Κουν ξεχωρίζει γιατί δημιουργεί ένα κλίμα λαϊκού πανηγυριού, που εμπλουτίζεται και με στοιχεία θεάτρου σκιών. Η κινηματογράφησή της έγινε από τον μαθητή του Κουν και διάδοχό του στο Θέατρο Τέχνης Μίμη Κουγιουμτζή.

Η «Μήδεια» του Γιούκο Νιναγκάουα από το θέατρο Τόχο αποτελεί επίσης μια σημαντική παράσταση στην οποία ο Ιάπωνας σκηνοθέτης αντλεί στοιχεία από τις σκηνικές συμβάσεις δύο μορφών του παραδοσιακού ιαπωνικού θεάτρου: του καμπούκι και του κουκλοθέατρου μπουνράκου. Η παράσταση είναι μαγνητοσκοπημένη από την ΕΡΤ στο Ηρώδειο το 1984.

Τέλος, το αφιέρωμα περιλαμβάνει και την πιο πρόσφατη παράσταση της «Ορέστειας» από τον Μίκαελ Θαλμάιερ που ανέβηκε στο Deutsches Theater του Βερολίνου το 2006. Η παράσταση θα προβληθεί στα γερμανικά χωρίς υπότιτλους.

Το Φεστιβάλ διοργανώνει ο Πολιτισμικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με την Περιφέρεια Αττικής.

από tanea.gr

Source

δημιουργία, μοντάζ: Δημήτρης Σαββαΐδης

Source

Source

Source