Στην Καλλικράτεια της Θράκης λειτουεγούσαν 6 εργοστάσια γιαουρτοποιΐας. Το ονομαστό γιαούρτι της Καλλικράτειας, γνωστό σαν Σηλυβριανό γιαούρτι. Χαρακτηριστικές ήταν οι φωνές των πωλητών της εποχής “Σηλυβριανό γιαούρτι, Καλλικρατειανό καϊμάκι”. Μεταφερόταν αυθημερών στην αγορά της Κωνσταντινούπολης μέσω της ναυτιλίας.
“Ονομαστόν ήτο το γιαούρτι της Σηλυβρίας, του οποίου η μεταφορά εις Κωνσταντινούπολη άρχισε το 1870. Κατ` αρχάς ο τύπος αυτός του γιαουρτιού παρασκευάζετο μόνον εις Σηλυβρίαν, αργότερα όμως όσον αυξανόταν η ζήτησης, παρήγετο και εις τα χωριά της περιφέριας Σουλτάν-Τσιφλίκι, Παπαζλή, Επιβάτας, Δημοκράνειαν και Καλλικράτειαν. Η αποστολή του προϊόντος άρχιζε τον Μάρτιο και διαρκούσε μέχρι τέλος Ιουλίου. Το γάλα μεταφέροταν απο τας μάνδρας εις τας βιοτεχνίας, όπου παρήγετο το γιαούρτι “γιαουρτχανέδες”, “άπαξ η δϊς της ημέρας δι` ίππων, όνων ή αμαξιών”. Εκεί ερρίπτετο εις λέβητας, χωρητικότητας 600οκ. περίπου, κι αφού έβραζεν, εξεκένουτο εις δοχεία εκ λευκοσίδηρου, χωρητικότητας 4-6 οκάδων. Μετά απο 2-3 ώρες προσέθεταν τη μαγιά. Αφού δε παρέμενε κεκαλυμμένον 6-9 ώρες, φορτώνοταν σε πλοιάρια των 4-5 τόννων, τα οποία μετέφεραν 400-600 δοχεία. Όταν ο καιρός ήταν ευνοϊκός, το ταξίδι μέχρι Κωνσταντινουπόλεως διαρκούσε 4 ώρες. Εις Σηλυβρίαν ελειτουργούν η περί τας πέντε βιοτεχνίαι, αποστέλλουσαι καθ` εκάστην εις Κωνσταντινούπολην 620 δοχεία γιαουρτιού. Εις Κωνσταντινούπολην επωλείτο κυρίως απο τους καταστηματάρχας “καψημάλιδες” του Βαλούκ-Παζάρ και Ζιντάν-Καποΰ, με προμήθειαν 4-8 παράδες κατ` οκάν”.
Την τέχνη της παρασκευής του γιαουρτιού την έφερε στη Νέα Καλλικράτεια ο Απόστολος Πανταζίδης. Άνοιξε ζαχαροπλαστείο και έφτιαχνε γιαούρτι που κόβονταν με το μαχαίρι, όπως το γιαούρτι στην Καλλικράτεια της Θράκης!
*Η φωτογραφία είναι ενδεικτική, βρέθηκε στο διαδίκτυο. *Πηγή: Πολιτιστικός Σύλλογος Νέας Καλλικράτειας