Μερικές φορές σαν άνθρωποι κάνουμε λάθη, μεγάλα λάθη. Μερικά από αυτά είναι αδιόρθωτα και αποτελούν μέρος της καθημερινότητας μας επηρεάζοντας τη διάθεση μας σε όλους τους τομείς. Τρανταχτό παράδειγμα η κεντρική Πλατεία των Νέων Μουδανιών. Πραγματικά τι ακριβώς είχε γίνει τότε; Όλα έγιναν τόσο γρήγορα τόσο ξαφνικά! Υπήρξαν τόσες αντιδράσεις, αλλά μερικά πράγματα εφαρμόζονται χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς την συμβουλή των κατοίκων, χωρίς σεβασμό προς το περιβάλλον και τη πόλη μας, μηδενική αισθητική που κατά την προσωπική μου γνώμη επηρεάζει τους πάντες και τα πάντα. Οι φωτογραφίες του πριν και μετά παρακάτω, πιστεύω ότι μιλούν από μόνες τους. Πραγματικά ποιος δε θα ήθελε την παλιά πλατεία πίσω;

ΠΡΙΝ

ΜΕΤΑ

Η υψομετρική διαφορά της πλατείας (που ξεκινά από την οδό Τζαβούρα ως τον παράλληλο πεζόδρομο), που καλυπτόταν με επίπεδα κατασκευασμένα με τον καλύτερο, αρχιτεκτονικά, δυνατό τρόπο, ισοπεδώθηκε και περιμετρικά υψώθηκαν τρεις άσχημοι τοίχοι. Ξεριζώθηκε όλη η φύτευση, τρεις φοίνικες ξεράθηκαν, ένα γλυπτό με δυσανάλογου ύψους βάση και κάδο απορριμμάτων στο πίσω μέρος του δε σώζει την κατάσταση. Λυπάμαι, γιατί με πολύ λιγότερα έξοδα θα μπορούσε να ανακαινιστεί η παλιά πλατεία ή να γίνει μια πιο προσεκτική μελέτη με βαθύτερη σκέψη για το παρόν και το μέλλον….

Ευχαριστούμε πολύ τη Μαρία για τη φωτογραφία της παλιάς Πλατείας.

Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009 και ώρα 20.00 η Πολιτιστική και Επιμορφωτική ομάδα Αρναίας παρουσιάζει την Ορχήστρα των Φίλων  της Αρναίας σε μια λαϊκή σπουδή στο Μάνο Χατζιδάκι. Η παράσταση θα συνδιάζει κινηματογράφο, χορό και μουσική και θα πραγματοποιηθεί στο Πολιτιστικό κέντρο Αρναίας.

Σύμφωνα με τους διοργανωτές, η Πολιτιστική και Επιμορφωτική ομάδα Αρναίας χωρίς καμία διάθεση για ένα ακόμη μνημόσυνο του μεγάλου μουσουργού, αλλά  με ευγνωμοσύνη για τη μουσική (και όχι μόνο) παρακαταθήκη του, δημιούργησε και παρουσιάζει στο κοινό μία σύνθετη παράσταση που σκοπό έχει να προσεγγίσει ένα μικρό κομμάτι από το τεράστιο έργο του κορυφαίου Έλληνα συνθέτη.

Πρόγραμμα παράστασης:

• Προβολή  ντοκυμαντέρ για τη ζωή του  συνθέτη
• Συναυλία  με αυτοσχεδιασμούς και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι

Διαβάστε όλο το δελτίο τύπου (σε μορφή .doc) πατώντας εδώ.

Πατήστε στην εικόνα για να κατεβάσετε το  βιβλίο. Ενναλακτικά πατήστε εδώ.

Στο κέντρο των Μουδανιών υπάρχει ένας δρόμος που ήθελε όταν μεγαλώσει να γίνει πεζός. Η οδός Τζαβούρα, ο κεντρικός δρόμος των Ν. Μουδανιών που τελικά δεν του ήταν η «μοίρα» να γίνει πεζόδρομος.

Για την ιστορία, η οδός Τζαβούρα ήταν και είναι δυστυχώς ο κεντρικός άξονας κάθε είδους κίνησης στα Ν. Μουδανιά. Γενικότερα. είτε θέλεις να κατευθυνθείς προς την αγορά, είτε προς τις καφετέριες ή τις τράπεζες πρέπει να περάσεις από εκεί. Για πολλά χρόνια έπρεπε να περάσεις από εκεί ακόμα και αν ήθελες να αγοράσεις μια εφημερίδα και πολλοί το κάνουν ακόμα αυτό.

Πριν αρκετά χρόνια το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε την πεζοδρόμηση αυτού του δρόμου και των κάθετων σε αυτόν δρόμων. Δεν ήταν μια απόφαση ευρέως γνωστή μέχρι που ο τότε δήμαρχος είχε την φοβερή ιδέα να κάνει «τέστ» βάζοντας ζαρντινιέρες στα πλαϊνά του δρόμου και μάλιστα να το κάνει αυτό μία καλοκαιρινή Τετάρτη. Δηλαδή την ημέρα που τα Μουδανιά δέχονται τους περισσότερους επισκέπτες. Δεν ξέρω πόσο έξυπνο ήταν αυτό…

Αποτέλεσμα αυτού του «τεστ» ήταν η έντονη διαμαρτυρία μιας ομάδας καταστηματαρχών, με όχι και τόσο κόσμιο τρόμο, μέσα στο δημοτικό συμβούλιο. Επίσης για την ιστορία. οι υπόλοιποι πολίτες των Μουδανιών δεν ρωτήθηκαν και δεν είχαν την ευκαιρία να πουν την γνώμη τους. Έτσι αυτή η ομάδα καταστηματαρχών με την βοήθεια της αντιπολίτευσης (έσω και έξω) κατάφερε την αναθεώρηση της απόφασης και τον ανασχεδιασμό της οδού Τζαβούρα.

Το νέο σχέδιο προέβλεπε οδό μίας κατεύθυνσης με χώρο να περνάει μόνο ένα αυτοκίνητο και θέσεις στάσης για την εξυπηρέτηση των καταστημάτων, αναθεωρήθηκε και αυτό. Οι πολίτες των Μουδανιών άρχισαν να ζητούν και αυτοί να έχουν λόγο στο σχέδιο και κάνανε προτάσεις. Οι προτάσεις αυτές δεν ήταν όμως το ίδιο «ισχυρές» με τις προτάσεις των επαγγελματιών. Έτσι μετά από αναθεωρήσεις κατέληξε τελικά η οδός Τζαβούρα σε αυτό που έχουμε σήμερα.

Τι έχουμε άραγε σήμερα; Έναν δρόμο που δεν είναι πεζόδρομος αλλά είναι σχεδιασμένος σαν τέτοιος. Τον σύλλογο εμπόρων να διαφωνεί πια με το παρκάρισμα επί της οδού, μετά από χρόνια μάχης υπέρ αυτού. Κορίνες για να μην σταθμεύουν τα αυτοκίνητα, αλλά όχι μεγαλύτερα πεζοδρόμια όπως είχε προταθεί από τους ίδιους τους πολίτες. Τι σημαίνουν αυτές οι κορίνες αν όχι «συγνώμη λάθος»; Άλλο ένα λάθος στον σχεδιασμό των Μουδανιών από ανθρώπους που δεν μπορούν να δουν ούτε καν το σήμερα, πόσο μάλλον το αύριο. Άλλο ένα λάθος που δεν μπορεί πια να διορθωθεί και πρέπει να ζήσουμε με αυτό.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι ακόμα εκεί, στο δημοτικό συμβούλιο και συνεχίζουν να κάνουν λάθη με τα οποία εμείς πρέπει να ζήσουμε.

Για να επανέλθω στον δρόμο όμως,  μετά από τρεις δημάρχους, τρεις αντιπολιτεύσεις, κάμποσες αναθεωρήσεις και πολλούς ανθρώπους να θέλουν να αναλάβουν τα εύσημα τι έχουμε; Ημίμετρα, κορίνες στον δρόμο… και μάλιστα στο πιο πρόσφατο έργο του Δήμου Μουδανιών.

(διήγημα)

   Σύμπαν…κάπου στα ανατολικά του, όταν κοιτάς από τον αστερισμό του σκορπιού, το ηλιακό σύστημα…περιστρεφόμενο με άξονα το φως. Κοντά στο φως, ο τρίτος πλανήτης , η γη. Στη γη έτος 2006,οι πρόποδες του εικοστού αιώνα, η άνθιση της «εποχής του διαχειριστή». Μια εποχή η οποία σχεδιάστηκε χρόνια αλλά τελικά επιτεύχθηκε με την συναίνεση όλου του κόσμου ( του περισσότερου τουλάχιστον) , ως η μόνη  λύση στο γενικότερο αίτημα για μη συμμετοχή, για αποποίηση ευθυνών, για… λούφα. Αλλά ας τα πάρουμε όλα από την αρχή… 

   Ήταν κάποτε η «εποχή του ανθρώπου», πολύ μετά την εποχή των δεινοσαύρων, αργότερα από τον καιρό των παγετώνων και αφού άρχισε να ξεπερνιέται η εποχή του κανιβαλισμού. Αυτή η εποχή χαρακτηριζόταν από τις πρώτες σκέψεις για μια οργανωμένη κοινωνία, μία κοινωνία ανθρώπων η οποία θα εξελίσσεται με βάση τις βουλήσεις και τις επιδιώξεις των μελών της. Πρόσταγμα της εποχής ήταν η συμμετοχή και η ενασχόληση με τα κοινά. Ήταν ο καιρός όπου το φρόνημα της συνδιαμόρφωσης έτεινε να επικρατήσει και να θεωρηθεί ως βασική αρχή για την ανθρώπινη προοπτική. Έτσι παρατηρούταν κοινότητες η διοίκηση και η οργάνωση των οποίων βασιζόταν στη συμμετοχή όλων το πολιτών , με κορυφαία μάλιστα ατίμωση την αποπομπή για όσους δεν ήθελαν, βαριότανε ή είχαν καλύτερα πράγματα να κάνουν… από το να ασχοληθούν με όσα τους αφορούν  [άγνωστο το γιατί, από πολύ νωρίς δύο ισχυρές «μειοψηφίες» είχαν καταφέρει να αντιταχθούν και να απέχουν από ολόκληρο αυτό το σύστημα - αυτοί ήταν οι δούλοι και οι γυναίκες . έγκυροι και έντιμοι διαχρονολόγοι υποστηρίζουν ότι αυτές οι δύο αναρχικές για την εποχή τάσεις μάλλον είχαν προβλέψει από νωρίς την αποτυχία του όλου εγχειρήματος].
   Η επόμενη ώρα (μιλάμε για συμπαντική ώρα-αρκετές εκατοντάδες γήινα χρόνια) ήταν η ώρα μηδέν. Όλες οι γυναίκες είχαν εξαναγκαστεί να «συμμετέχουν» και οι δούλοι απαλλοτριώθηκαν, έμαθαν να διεκδικούν και να ενεργούν αυτόβουλα. Τα πάντα έδειχναν πως μία χρυσή εποχή ανέτειλε , τώρα πια η εξέλιξη του είδους θα εξαρτιόταν από τη συνδιαμόρφωση όλων και έτσι η οποιαδήποτε «κατάληξη» της ανθρωπότητας θα ήταν αναπόσπαστο αποτέλεσμα των βουλήσεων των μελών της [κάτι που πρωτοορίστηκε ως «δίκαιο» από τους έγκυρους και έντιμους διαχρονολόγους].

   Όμως εκείνη η ώρα ( η ώρα μηδέν) έμελλε να σταθεί τροχοπέδη και προάγγελος της μετέπειτα εποχής , αυτής του «διαχειριστή». Έντονες ριζοσπαστικές τάσεις, ασυντόνιστα και σε διαφορετικά χρονικά δευτερόλεπτα (έτη για τον γήινο χρόνο), άρχισαν να αναπτύσσονται σε ολόκληρο τον πλανήτη .Με κύριο αίτημα το καλοδουλεμένο, συγκινητικό και επαναστατικό δίστιχο «όπου λαλούν πόλοι κοκόροι, αργεί να ξημερώσει», προσηλυτίζονταν κόσμος υπέρ της «μη συμμετοχής», προς μία διαφορετική αντίληψη για την πιθανή εξέλιξη της ανθρωπότητας. Βέβαια τα αίτια αυτής της λαϊκής επανάστασης ήταν πιο βαθιά και περίπλοκα. Η εποχή της συμμετοχής είχε κουράσει και εξαντλήσει πολύ κόσμο. Αμέτρητοι ήταν αυτοί που (μέσω της συμμετοχής) είχαν στερηθεί την αποποίηση ευθυνών (που τόσο πολύ λάτρευαν) και άλλοι τόσοι αυτοί που πραγματικά σιχαίνονταν την συναναστροφή με άλλους ανθρώπους. Οι πρώτοι που επωφελήθηκαν από αυτήν την κατάσταση ήταν οι ορκισμένοι δούλοι (στην ψυχή και στο σώμα), οι οποίοι ανέμεναν υπομονετικά όλα αυτά τα χρόνια τη κατάλληλη στιγμή, για να επανέρθουν δριμύτεροι στις πολυπόθητες αρχικές τους θέσεις. Αυτοί ήταν που με μία περίτεχνη κίνηση κατάφεραν όχι μόνο να αναδείξουν τις θέσεις τους, αλλά να πείσουν τον περισσότερο κόσμο για τη ορθότητα της επιλογής τους. Δεν έκαναν τίποτα… παρά μόνο εξέλεξαν έναν αντιπρόσωπο, ο οποίος από εκείνη την στιγμή θα ήταν ο μόνος αρμόδιος επί όλων των θεμάτων  (μάλιστα για να αποδεχθεί αυτήν την θέση το συγκεκριμένο άτομο , το οποίο συν της άλλης ήταν από τους φανατικότερους πολέμιους της συμμετοχής, συντάχθηκε ένα πρωτόκολλο «άφεσης αμαρτιών» για όλα τα λάθη που έμελλε αυτός να κάνει κατά την διάρκεια των μελλοντικών ενεργειών του – το όνομα αυτού ήταν Πολύτιμος Διαχειριστής).

   Έτσι η εποχή που ακολούθησε πήρε το όνομα του προς τιμή της νέας αυτής διαχειριστικής κατάστασης που πρώτος αυτός δημιούργησε [αξίζει εδώ να αναφερθεί ότι οι έγκυροι και έντιμοι διαχρονολόγοι αδυνατούν ακόμη και σήμερα να καταλήξουν στο αν η λέξη διαχειριστής υπήρξε πριν την ανάδειξη του κ. Πολύτιμου Διαχειριστή ή αν αυτή δημιουργήθηκε βάση του ονόματος του]. Με τον καιρό συστάθηκαν αντιπρόσωποι και εκπρόσωποι για όλα τα θέματα, πολιτικοί (ως αντιπρόσωποι του κόσμου για την χάραξη της πορείας της κάθε πολιτείας), θρησκευτικοί (ως εκπρόσωποι – ενδιάμεσοι μεταξύ των ανθρώπων και των θεών), πατέρες (ως αρχηγοί της κάθε οικογένειας), διαχειριστές πολυκατοικίας, διαχειριστές τροφής και διασκέδασης, διαχειριστές οξυγόνου και ημερομηνίας θανάτου κ.α. Αργότερα ποινικοποιήθηκε η «συμμετοχή» και έτσι σιγά σιγά οι νοσταλγοί της συνδιαμόρφωσης πέρασαν στην παρανομία, εκεί όπου παρέμειναν μέχρι τον τελικό αφανισμό τους…
   Σήμερα ( το σήμερα ισχύει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του σύμπαντος) όλα βαίνουν καλώς. Η «εποχή του διαχειριστή» έχει καταφέρει να ενώσει όλους τους ανθρώπους ( ή μάλλον τους περισσότερους) κάτω από μία γενικότερη αίσθηση λόυφας και ασφάλειας, με αποτέλεσμα η εξέλιξη της κοινωνίας να συνεχίζεται ομαλά επιταχυνόμενα , χωρίς πολλές πολλές σκοτούρες, ευθύνες και αντιπαραθέσεις (οι οποίες , όπως αποδείχθηκε, πήγαζαν ακριβώς από την συμμετοχή και την επικοινωνία των ανθρώπων). Το μέλλον λοιπόν αναμένεται λαμπρό και ξεκούραστο και αυτό που απομένει για την «τελειωτική θεοποίηση» της μη συμμετοχής είναι τα τελικά κείμενα για την πανσυνταγματική της καθιέρωση, τα οποία επεξεργάζονται και συντάσσονται στις μέρες μας [οι συντάκτες , οι γνωστοί πλέον έγκυροι και έντιμοι διαχρονολόγοι, τεκμηριώνουν την αναγκαιότητα της «μη συμμετοχής» σε αυτό που αυτοί πρωτονόμασαν «δίκαιο» και καταλήγουν κάπως έτσι  ’’…εφόσον  το «δίκαιο» ορίστηκε σαν η  κατάληξη της ανθρωπότητας ως αποτέλεσμα των βουλήσεων  των μελών της, έτσι η « μη συμμετοχή» (κρατούσα βούληση των μελών) είναι «δίκαιο»…’’]