-Νο, ΝΟΟΟ!!!

-Oh, no…

Όχι δεν είναι ο Charles Manson! Είναι ο Alejandro Jodorowsky αυτοπροσώπως. Ο άνθρωπος ορχήστρα πίσω από την cult ταινία El Topo.

Ψυχεδελική, συμβολική, αλληγορική κτλ κτλ.  Κατά άλλους αριστούργημα, άλλοι πάλι τον θεωρούν απλά έναν επιδειξία.

Έτσι ή αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να προσπεράσουμε ένα τέτοιο εξώφυλλο…

Ορίστε τα παιδιά από το Birmingham! Heavy rock με άρωμα 70’s από τη Βρετανία με ένα από τα χειρότερα, ή καλύτερα (όπως το δει κανείς) εξώφυλλα ever.

Ναι στα γουρουνάκια και στους τύπους που διαθέτουν χιούμορ και αυτοσαρκάσμό.

Μουσούδες UP! Oing-Oing…

Και ο ιστότοπός τους εδώ.

Πρόκειται για μια από τις πρώτες σκέψεις μετά τον ενθουσιασμό από το πρώτο mega hit μιας μπάντας που ντεμπουτάρει. “Θα μείνει μόνο στο ένα”; “Έλα, βγάλτε νωρίς και το δεύτερο hit για να γλιτώσετε από την κατάρα”.

Αν και βρισκόμαστε εν μέσω ενός single-oriented καθεστώτος, που εμμέσως πλην σαφώς περιορίζει σημαντικά τις πιθανότητες να γνωρίσουμε νέες, one-hit wonder μπάντες, το ραντεβού με την ιστορία δεν είναι ούτε δεδομένο ούτε προκαθορισμένο. Μπορεί να μην συναντηθείς ποτέ μαζί της. Ούτε μετά από 7 studio άλμπουμ.

Για παράδειγμα (και δυστυχώς), οι αξιοσέβαστοι Grandaddy δεν θα γίνουν ποτέ το ίδιο μαζικά γνωστοί όπως οι φαιδροί Aqua, ακριβώς γιατί τα άλμπουμ τους βασίζονται στην ολότητα και όχι σε ένα (ΣΥΝΟΛΙΚΑ ένα) hit που θα τύχει να γράψουν (πολλές φορές κατά λάθος).

Μπορεί ένας τίτλος να μην σου λέει και πολλά, αλλά Α-ΠΟ-ΚΛΕΙ-Ε-ΤΑΙ να μην ξέρεις κάποιο από τα παρακάτω τραγούδια. Εξίσου, δύσκολα, ξέρεις και ένα δεύτερο από κάθε μπάντα, βέβαια…

Επίσης η κατάσταση μπορεί να γίνει επικίνδυνα ποπ.

20. Οι EMF με το “Unbelievable”, 1990

Τι να περιμένεις από, μεταξύ των άλλων βρετανική, μπάντα-κολεκτίβα που διαλυόταν συχνότερα απ’ ό,τι έμπαινε στο στούντιο για πρόβες;

19. Οι Crazy Town με το “Butterfly”, 2001

Τίμιοι κάγκουρες από το Los Angeles που έφτιαξαν ένα τραγούδι για να ακούμε στην 5ήμερη της Γ’ Λυκείου. Το 2001. Έ, μια φορά πηγαίνεις 5ήμερη, δικαιολογούμαστε.

18. Οι Zager and Evans με το “In The Year 2525″, 1969

Συγκινητικό. Εκπληκτική διασκευή από τους Ούγγρους Zagar στη συλλογή “Replay 2″ που κυκλοφόρησε ο Rock Fm το 2003.

17. Οι Dexy’s Midnight Runners με το “Come on Eileen”, 1983

Όποιος δεν έχει χορέψει αυτό το τραγούδι να σηκώσει το χέρι. Επ, το σήκωσες. Θα το μετρήσω ως χορευτικό.

16. Οι Los Del Rio με το “Macarena”, 1996

Είσαι οι Los Del Rio και γράφεις αυτό το τραγούδι. Ευχαριστούμε, δεν χρειάζεται να ξανασχοληθείς με τη μουσική.

υγ. Είμαστε όλοι σίγουροι ότι η Macarena είναι η εξωτική μαύρη με το τουρμπάνι και τα πόδια βολεϊμπολίστριας.

15. Η Meredith Brooks με το “Bitch”, 1997

Yeah, bi-a-tch!

14. Οι Divinyls με το “I Touch Myself”, 1991

Η Chrissy Amphlett έκανε τα πάντα στο βίντεοκλίπ για να μας προϊδεάσει για όσα κάνει μόνη, στο σαλόνι. Καμιά δεκαριά χρόνια μετά, μας τα είπε και η Δέσποινα Βανδή.

13. Οι House of Pain με το “Jump Around”, 1992

Άντε, ν’ ανάβουνε τα αίματα.

12. Οι Aqua με το “Barbie Girl”, 1997

Έμετος.

11. Οι t.A.T.u. με το “All the Things She Said”, 2003

Ο μύθος λέει ότι τα κορίτσια ήταν ερωτευμένα το ένα με το άλλο κι ότι όλο αυτό δεν ήταν ένα διαφημιστικό τρικ. Όχι ότι όλο αυτό ήταν και συγκρότημα βέβαια.

10. Ο Eamon με το “Fuck It (I Don’t Want You Back)”, 2003

Σε απάτησε και αναρωτιέσαι “πώς το έκανε αυτό”; Είσαι σίγουρος ότι έχεις ακούσει αυτό το τραγούδι; Κι αν ναι, είσαι βέβαιος ότι καταλαβαίνεις τι λέει ο ποιητής;

9. Οι Hoobastank με το “The Reason”, 2004

Αυτό που έπαιζε 27 φορές τη μέρα ο Red Fm στα πρώτα χρόνια της Αγίας Playlist.

8. O Snow με το “Informer”, 1992

Ο Καναδός Snow μπήκε στη φυλακή αμέσως μετά τη δημιουργία του έπους, και μόνο όταν βγήκε από εκεί, είδε το “Informer” να μένει 7 συνεχόμενες εβδομάδες στην κορυφή του αμερικάνικου Billboard. Ήταν άξιος.

7. Οι Hanson με το “ΜΜΜBop”, 1997

MMMπα, λέω να μην σχολιάσω τους Hanson. Θα τους κρίνει ο Θεός.

6. Ο Edwyn Collins με το “A Girl Like You”, 1994

Εξαίσιο άσμα με αισθητική και αέρα που λύνει μια για πάντα το μυστήριο της σκωτσέζικης προφοράς.

5. Οι 4 Non Blondes με το “What’s Up”, 1993

Η απαραίτητη μπαλάντα για να αφήσεις χαίτη χωρίς ενοχές, να ξαναπιάσεις την κλασική κιθάρα και να δηλώσεις συμμετοχή στο επόμενο Fame Story. Εντάξει, λίγο καλύτερο απ’ όλα αυτά.

4. H Joan Osborne με το “One Of Us”, 1995

Λατρεία.

3. Οι Knack με το “My Sharona”, 1979

Από τα πιο χαρακτηριστικά riffs στην ιστορία του ροκ. Τίποτα λιγότερο. Τιμή στον κιθαρίστα των Καλιφορνέζων Knack, Burton Averre, που το συνέλαβε.

2. Οι Survivor με το “Eye Of The Tiger”, 1982

Με τον Σιλβέστερ να ιδροκοπάει, μία κάνοντας τζόγκιν στο δρόμο, μία δοκιμάζοντας τις γροθιές του στο σάκο, μία προσπαθώντας να σκεφτεί. Ανατριχίλα.

1. Οι Connells με το “’74-’75″, 1993

Σαφώς πιο γνωστοί στην Ευρώπη απ’ ό,τι στην πατρίδα τους, τις Η.Π.Α., οι Connells με αυτό το μελαγχολικό έπος έκαναν θραύση (εσύ, πού λες;) στη διαχρονικά καταθλιπτική Σκανδιναβία στα μέσα των 90s. Τιμιότατοι.

ΠΗΓΗ: oneman.gr

“Προς: Rock And Roll Hall Of Fame, τους οπαδούς των GUNS N’ ROSES και λοιπούς ενδιαφερόμενους:

Όταν ανακοινώθηκαν αρχικά οι υποψηφιότητες για το Rock And Roll Hall Of Fame είχα ανάμικτα συναισθήματα, αλλά σε μία προσπάθεια να το δω θετικά, θέλοντας το καλύτερο για τους οπαδούς και για τον ενθουσιασμό τους, ένιωσα τιμή και ήλπιζα ότι με κάποιο τρόπο αυτό ήταν κάτι καλό. Φυσικά, συνειδητοποίησα, ότι όπως έχουν τα πράγματα, αν οι GUNS N’ ROSES εισέρχονταν, θα ήταν μια μάλλον περίπλοκη και περίεργη κατάσταση.

Έκτοτε, ακούσαμε τους οπαδούς μας, μιλήσαμε με μέλη της επιτροπής του Hall Of Fame, επικοινωνήσαμε με πρώην μέλη των GUNS N’ ROSES, διαβάσαμε διάφορα δημόσια σχόλια και «καρφιά» τους, είχαμε συζητήσεις με τον πρόεδρο του Hall Of Fame, διαβάσαμε διάφορα δημοσιεύματα (κάποια έγκυρα, κάποια “σκηνοθετημένα”) και είδαμε δημόσιο σχολιασμό άλλων καλλιτεχνών για το συγκρότημα σχετικά με το Hall Of Fame.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες θεωρώ πως ήμασταν πολύ ευγενικοί και ανοιχτοί σε μια φιλική προσπάθεια να λυθούν τα θέματα ώστε να προκύψει κάτι. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν την ιστορία των GUNS N’ ROSES, αυτούς που πρόκειται να παρευρεθούν μαζί και αυτούς που το Hall Of Fame για δικούς του λόγους επέλεξε να συμπεριλάβει στη «δική μας» ένταξη (επιλογές με τις οποίες δε συμφωνώ, δε στηρίζω ή νιώθω πως το Hall Of Fame είχε δικαίωμα να κάνει) και πως (μολονότι όχι εύκολη αποστολή) αυτοί που έχουν σχέση με το Hall Of Fame έχουν χειριστεί καταστάσεις… Χωρίς να θέλω να προσβάλω κανέναν, η τελετή ένταξης φαίνεται σαν ένα μέρος που δε φαίνεται να είμαι επιθυμητός ή σεβαστός.

Για την ιστορία, δε θα φθονούσα κάποιο από τα μέλη των GUNS N’ ROSES για τα επιτεύγματα του, για την αναγνώριση του ή για κάτι τέτοιο. Ούτε εγώ, ούτε κάποιος από το “στρατόπεδό” μου έχει ζητήσει κάτι ή έχει κάποια απαίτηση από το Hall Of Fame. Είναι το δικό τους show, όχι δικό μου.

Λέγοντας αυτά, δεν θα παρευρεθώ στην τελετή ένταξης του Rock And Roll Hall Of Fame για το 2012 και με σεβασμό απορρίπτω την προσωπική μου ένταξη ως μέλος των GUNS N’ ROSES στο Rock And Roll Hall Of Fame.

Είναι απαίτησή μου να μην εισαχθώ εν τη απουσία μου και παρακαλώ να γνωρίζετε πως κανένας δεν είναι εξουσιοδοτημένος, ούτε έχει άδεια να αποδεχτεί οποιαδήποτε ένταξη για μένα ή να μιλήσει εκ μέρους μου. Κανένα πρώην μέλος, εκπρόσωπος δισκογραφικής εταιρίας, ούτε του Rock And Roll Hall Of Fame πρέπει να υπονοήσει είτε άμεσα, είτε έμμεσα, είτε από παράλειψη ότι συμπεριλαμβάνομαι σε οποιαδήποτε υποτιθέμενη ένταξη των “GUNS N’ ROSES”.

Αυτή η απόφαση είναι προσωπική. Το γράμμα είναι για να βοηθήσω να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα από τη δική μου πλευρά και την πλευρά του δικού μου “στρατοπέδου”. Δεν έχει σκοπό να προσβάλλει, να επιτεθεί ή να καταδικάσει. Αν και, δυστυχώς, είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξουν αυτοί που θα προσβληθούν (ο Θεός ξέρει πόσο ακόμα θα πρέπει να παλεύω μ’ αυτό), σίγουρα δεν σκοπεύω να απογοητεύσω οποιονδήποτε, ειδικά τους οπαδούς, με αυτή την απόφαση. Από την στιγμή της ανακοίνωσης της υποψηφιότητας αναζητήσαμε ενεργά να βρούμε μια λύση σε κάτι που, με βάση όλα τα δεδομένα, μοιάζει να μην έχει όφελος, τουλάχιστον για εμένα, στα πλαίσια μιας γενικότερης κατάστασης “καταδικασμένος αν το κάνω, καταδικασμένος αν δεν το κάνω”.

Όσον αφορά την περίπτωση κάποιου reunion της σύνθεσης είτε του “Appetite for destruction” είτε των “Use your illusion” έχω διατυπώσει δημοσίως τη θέση μου περισσότερο από ξεκάθαρα. Τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Ο μόνος λόγος κατά τη γνώμη μου, αυτή τη στιγμή, κάτω από αυτές τις συγκυρίες, κάτω από το πρόσχημα του “για τους οπαδούς” ή όποια άλλη δικαιολογία της στιγμής, για οποιονδήποτε να συνεχίσει να ρωτάει ή να προτείνει ή να απαιτεί ένα reunion είναι προσπάθειες αποπροσανατολισμού από την τρέχουσα σύνθεση του συγκροτήματος που αποτελείται από εμένα, τον Dizzy Reed, τον Tommy Stinson, τον Frank Ferrer, τον Richard Fortus, τον Chris Pitman, τον Ron “Bumblefoot” Thal και τον DJ Ashba.

Ο Izzy έπαιξε μαζί μας μερικές φορές το 2006 και τον κάλεσα να έρθει μαζί μας στο show του LA Forum πέρυσι. Ο Steven ήταν στο show μας στο Hard Rock, αργότερα το 2006 στο Las Vegas όπου τον κάλεσα στο after-party και ανταμείφτηκα με τις συνεντεύξεις του που ακολούθησαν και γεμάτες με ψέματα περί reunion. Πήρα το μάθημά μου. Ο Duff βγήκε μαζί μας το 2010 και ξανά το 2011 με την μπάντα του, τους LOADED, ανοίγοντας τις συναυλίες μας στο Seattle και στο Vancouver. Για μένα, με την εξαίρεση του Izzy ή του Duff να βγουν στη σκηνή αν έχουν τόση προδιάθεση κάπου στο μέλλον για ένα τραγούδι ή δύο, αυτό είναι αρκετό.

Φαίνεται πως υπάρχει ατελείωτη ποσότητα αναθεωρητισμού και φαντασιών εκεί έξω οι οποίες, για χάρη της αυτό-προώθησης και τις ευκαιρίας για business, καλύπτουν τα πραγματικά γεγονότα. Μέχρι κάθε πραγματικό γεγονός που δημιουργήθηκε ή προέκυψε από τα παλαιότερα lineups να έρθει στο φως, δεν υπάρχει χώρος για περαιτέρω συζήτηση πόσο μάλλον για reunion.

Ίσως αν ήσασταν στη θέση μου να το βλέπατε διαφορετικά. Ίσως εσείς να το κάνατε για τον έναν ή τον άλλον λόγο. Ειρήνη, οτιδήποτε. Αγαπώ την μπάντα μας όπως είναι τώρα. Είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλον στα δύσκολα. Αγαπάμε τους οπαδούς μας και δουλεύουμε για να τους δίνουμε κάθε ίχνος ενέργειας και καρδιάς που μπορούμε.

Οπότε, ας αφήσουμε τα πράγματα όπως είναι τώρα. Ώρα να προχωρήσουμε. Οι άνθρωποι χωρίζουν. Η ζωή δεν σου χρωστάει το δικό σου προσωπικό ευχάριστο τέλος, ειδικά εις βάρος κάποιου ή στην συγκεκριμένη περίπτωση κάποιων άλλων.

Αλλά, μπορούμε να αποφύγουμε τις βλακείες τύπου “δεν εμφανίζεται, θέλει να εντυπωσιάσει, κόλπο δημοσιότητας, ασεβής, δεν νοιάζεται για τους fans” όσο το δυνατόν συντομότερα και ας προχωρήσουμε. Κανείς δεν παίρνει την “μπάλα” σπίτι του. Μην το πάρετε στραβά. Για πάνω από μιάμιση δεκαετία έχουμε υποστεί την αδικία με άλλα μέτρα κι άλλα σταθμά, την λαιμαργία αυτής της βιομηχανίας την ατελείωτη, απ’ ότι φαίνεται, παρουσία, wannabes και αδίστακτων, ανεύθυνων Μέσων. Όχι πως έχω να πω τίποτα για τη δεδομένη περίσταση, αλλά από την δική μου πλευρά σε σχέση τόσο με το Hall Οf Fame όσο και με το reunion, η “μπάλα” δεν ήταν ποτέ στο γήπεδό μας.

Κλείνοντας, ανεξάρτητα με αυτή την απόφαση και όσο κι αν είναι δύσκολο να το πιστέψετε ή ακούγεται ειρωνικό, θα ήθελα να ευχαριστήσω την επιτροπή για την υποψηφιότητα και τις ψήφους τους για την ένταξη των GUNS Ν’ ROSES. Κυρίως θα ήθελα να ευχαριστήσω τους οπαδούς που είναι δίπλα μας όλα τα χρόνια, κάνοντας κάθε επιτυχία που είχαμε πιθανή και που διασκεδάζουν και υποστηρίζουν την μουσική των GUNS N’ ROSES.

Εύχομαι στο Hall Of Fame ένα καταπληκτικό show, συγχαρητήρια και στους άλλους καλλιτέχνες που εισάγονται και τους οπαδούς μας τους οποίους ανυπομονούμε να δούμε στην περιοδεία!

Με εκτίμηση,
Axl Rose

Υ.Γ. RIP Armand, Long live ABC III”

από rockhard.gr

Τέσσερα ανθρωποειδή ρομπότ, ονόματι Hubo+, είναι σε θέση να περπατούν, να χορεύουν, να παίζουν μουσικά όργανα, ακόμη και να τραγουδούν με τη βοήθεια ενός φωνητικού συνθεσάιζερ. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία τους ήταν η διασκευή του γνωστού τραγουδιού των Beatles «Come Together» και το βίντεο-κλιπ έχει ήδη κάνει θραύση στο YouTube.

Το συγκρότημα ονομάζεται «Hubos» και αποτελείται από τέσσερα ρομπότ. Ένα παίζει ντραμς, ενώ τα υπόλοιπα παίζουν τα «Hubophones», τα οποία αποτελούν ειδικά όργανα κατασκευασμένα από μεγάλους σωλήνες και έχουν σχεδιαστεί από τον φοιτητή του Πανεπιστημίου του Drexel, Matthew Prockup. Οι στίχοι των τραγουδιών παρουσιάζονται στο κεφάλι του «τραγουδιστή».

Τα Hubo σχεδιάστηκαν και αναπτύχθηκαν στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Κορέας (KAIST). Το Ινστιτούτο είχε παρουσιάσει στο παρελθόν ανάλογα ρομπότ, τα οποία διέθεταν ανθρώπινο κεφάλι, ακόμα και εκείνο του Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Ωστόσο, το τραγούδι των Beatles είχε προγραμματιστεί εξ ολοκλήρου από τους Αμερικανούς ερευνητές του Πανεπιστημίου του Drexel, οι οποία μάλιστα τα προγραμμάτισαν και να περπατούν, να τρέχουν, να χορεύουν, ακόμη και να χοροπηδούν.

Απολαύστε τη ρομποτική μπάντα…

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

ΠΗΓΗ: videoman.gr

Νοσταλγοί του βινυλίου, όλοι εμείς που υπερθεματίζουμε για τις χάρες αυτού  του μέσου (ήχος, εξώφυλλο, τελετουργικό και άλλα τέτοια τετριμμένα), κάποιες  φορές ίσως θα έπρεπε να σιωπούμε, λόγοι υπάρχουν πολλοί, ας τους ανακαλύψουμε  λοιπόν…

Μακελειό στο (χριστιανικό) αχυρώνα… Το ενσταντανέ είναι ακριβώς από την στιγμή που κατέφθασε ο σερίφης για να συλλάβει την Geraldine λίγα μέτρα από τον τόπο του εγκλήματος.

Όπως μάθαμε αργότερα, η εικονιζόμενη καταλήφθηκε από αμόκ και κατάσφαξε, διαμέλισε και τέλος επιχείρησε να κάψει ότι απέμεινε από την οικογένειά της (η οποία αριθμούσε 87 μέλη καθώς όλοι τους ήταν φανατικοί καθολικοί) όταν της δήλωσαν ρητά πως τα δέντρα δεν μιλάνε.

Την στιγμή της λήψης της συγκεκριμένης φωτογραφίας η Geraldine δήλωνε πως υπεύθυνος για το μακελειό είναι ο Ricky που καμιά φορά γίνεται λίγο άτακτος…

Ανατριχίλα

(Ευχαριστώ το σύμπαν που δεν μεγάλωσα στην τιμημένη Αμερική, Αμήν!)

Η αγαπητή μου Saveta Jovanović από την Σερβία. Ναι, ελευθερία στην έκφραση και ίσως να μην είναι καθόλου πολιτικώς ορθό να σχολιάσουμε το συγκεκριμένο εξώφυλλο. Τι θα πουν όλες εκείνες οι φεμινίστριες και οι λοιπές εις –ίστριες;;;

Δεν θα μπορούσε τουλάχιστον να μην καταπιέζει το τρίχωμα με το καλσόν;

είσαι περίεργος; έχουμε και ήχο: